null Beeld

Tussen Hemel en Hel: Kirsten Lemaire

'We hadden voor de optie ‘aangepaste wijnen’ gekozen, en dat heb ik me serieus beklaagd: toen ik ’s morgens wakker werd, was mijn hoofd helemaal opgezwollen.’ Kirsten Lemaire, presentatrice van het avondlijke StuBru-programma ‘Select’, over hemel en hel, en de gevaren van een avondje tafelen in restaurant In De Wulf.

Kirsten Lemaire «Ik ben deze zomer met mijn vriend en mijn dochtertje een maand gaan kamperen op Corsica, en dat was een groot succes: ’t was er prachtig, en tijdens ons verblijf heeft het hoop en al twee keer geregend – de Corsicanen spraken niettemin over de slechtste zomer in jaren (lacht). Ons dochtertje van 1,5 jaar heeft er ook haar eerste stapjes gezet – iets om ons voor altijd te blijven herinneren.»

HUMO Kwam het in de buurt van jouw voorstelling van de hemel op aarde?

Lemaire «Absoluut. En dan zeker de Corsicaanse stranden: het ene strand zag er nog meer Caraïbisch en paradijselijk uit dan het andere. Maar bij de hemel op aarde hoort voor mij sowieso ook goed eten. Aan een avondje exquise tafelen zou ik zelfs evenveel geld geven als aan op reis gaan. Het summum vind ik In de Wulf van Kobe Desramaults. Daar dineren, en er het liefst ook nog blijven slapen en ontbijten: dichter bij de hemel kun je amper komen. En daar moeten dan zelfs geen aangepaste wijnen bij, want ik kan niet meer tegen wijn. Als ze in de hemel serveren wat je in restaurant In de Wulf krijgt voorgeschoteld: I’m all up for it.

»Maar mijn absolute culinaire top – want ik weet dat je me dit gaat vragen – zijn toch nog altijd verse, ongepelde garnalen, liefst van aan de Vistrap in Oostende. Laatst ben ik er nog gaan halen, toen ik na Pukkelpop naar de kust ben gereden, waar mijn ouders wonen. Héérlijk, om dan met een grote plateau garnalen in de zetel te gaan zitten, de tv op te zetten en te beginnen pellen – ik ben een eersteklas garnalenpeller (lacht).»

HUMO Je kunt niet meer tegen wijn, zeg je. Hoe zit dat?

Lemaire «Ja, misschien moet ik eens laten onderzoeken wat het probleem juist is, maar sinds mijn bevalling lijk ik een soort alcoholallergie te hebben opgedaan. Ik kan op een avond twee pintjes drinken, en de volgende dag een kater hebben alsof ik tot zes uur ’s morgens op de dansvloer heb gestaan en de ene cocktail na de andere heb achterovergeslagen. Onlangs ben ik met mijn zus gaan eten en overnachten bij In de Wulf – ik had haar dat arrangement cadeau gedaan voor haar 30ste verjaardag. We hebben toen wél voor de optie ‘aangepaste wijnen’ gekozen, en dat heb ik me serieus beklaagd: toen ik ’s morgens wakker werd, was mijn hoofd helemaal opgezwollen. ’t Heeft twee dagen geduurd voor ik ervan bekomen was. Da’s vervelend hoor, dat je je niet meer kunt laten gaan als je daar eens zin in hebt. Maar kom, er zijn ergere dingen.»

HUMO De proef op de som: wanneer in je leven was jij het ongelukkigst?

Lemaire «Vorig jaar is mijn oma – ‘mamy’, zoals ik haar noemde – doodziek geworden, en dat was voor mij een grote slag. Ik had een heel goeie band met haar, temeer omdat ik voor een deel door haar ben opgevoed – mijn ouders werkten allebei en ik ben nooit naar de crèche geweest. Heel verwarrend was dat, om hoogzwanger afscheid te moeten nemen van haar, en tegelijkertijd uit te kijken naar de geboorte van mijn eerste kind. Alsof ik iets in de plaats kreeg voor wat ik moest afgeven. Net voor ze stierf, heb ik haar gelukkig nog kunnen vertellen dat het een meisje zou zijn, en welke naam ze zou krijgen.»

HUMO Tilda.

Lemaire «Ja.»

HUMO Naar Tilda Swinton, de actrice?

Lemaire «Nee, eigenlijk stond die naam voor mij al meer dan tien jaar vast. In een krant of tijdschrift heb ik toen een interview gelezen met ene Tilda, een Zweedse, en ik heb haar naam meteen opgeschreven in mijn lijst met mooie jongens- en meisjesnamen. Ik hou al héél lang zo’n lijst bij, en hoewel-ie in de loop der jaren serieus veranderd is, is Tilda altijd helemaal bovenaan blijven staan. ’t Is een genetisch trekje, denk ik, die fixatie op namen: mijn moeder heeft dat ook. En geloof het of niet, maar mijn naam heeft ze destijds uit een overlijdensbericht gehaald. Beetje luguber misschien, maar goed, ik ben blij met mijn naam.»


The dude

HUMO Waar erger je je aan in het leven?

Lemaire «Aan slechte chauffeurs. Ik kom ze heel vaak tegen, en ik kan me er mateloos aan storen, wat ik met het nodige getoeter ook laat blijken. Een paar maanden geleden nog maakte ik echt iets strafs mee. Ik reed op het Sint-Annaplein in Gent, een rotonde, en ik werd met een rotvaart langs rechts voorbijgestoken door een man op een scooter, die vervolgens bruusk remde en nét voor me links afsloeg. Ik toeter, en door het open venster roep ik: ‘Dude, wat doe jíj nu?’ – als ik kwaad ben, noem ik iedereen altijd dude. Toen hij omkeek, gooide ik mijn armen in de lucht, zo van: ‘Man, ben je gek geworden?’ ’t Was nog een heel zedig gebaar – ik bedoel, ik stak mijn middelvinger niet op of zo – maar voor die vent was het blijkbaar genoeg om me een halfuur lang door de stad te achtervolgen, op nog geen halve meter afstand. Creepy, hoor! Uiteindelijk werd ik gered door een vrachtwagen die tussen ons in kwam gereden: ik kon snel een zijstraatje induiken. Al heb ik hem daarna nog vanop een afstand met zijn brommer op de uitkijk zien staan – die gast stond dus echt te wáchten tot ik voorbij zou komen. Maar ’t is goed afgelopen: ik heb mijn auto uit zijn zicht kunnen parkeren en ik ben ergens in een koffiebar gaan zitten om een krantje te lezen.»

HUMO Om maar eens een iets te doorzichtig bruggetje te slaan: lees je nog iets anders dan kranten?

Lemaire «Ik zou wel willen, maar ik kom er eigenlijk niet toe om boeken te lezen. Ik lees enkel nog de krant: als ik die ’s ochtends niet gelezen heb, is het precies alsof er een stukje van mijn ochtend weg is. Sinds de geboorte van mijn dochtertje is het wel lastiger dan vroeger: ik moet de tijd nu zien te verdelen tussen de krant, mijn pot cornflakes en mijn kind. Maar bij mij kan het niet anders: ik móét en zál die krant gelezen hebben. Ik heb dat ook al van kinds af aan: vroeger las ik de krant op de achterbank van de auto, als we naar school gebracht werden. Ik hoop dat de algemene kennis die ik er in de loop van de jaren mee heb opgebouwd, me binnenkort van pas zal komen.»

HUMO Juist, ik heb het gelezen, je doet mee aan ‘De slimste mens’.

Lemaire «Weet je, ik hoop vooral dat ik er niet metéén uitvlieg: dat zou ik echt lullig vinden. Maar goed, ik weet over van alles een klein beetje, en er is me gezegd dat dat een voordeel is in ‘De slimste mens’.»

HUMO Twee vraagjes nog, Kirsten. Te beginnen met: wat is voor jou het hoogste lichamelijke genot?

Lemaire «Eerst eens goed gaan eten en dan seks met mijn lief. En dan nog het liefst niet in ons eigen bed, maar op hotel of zo. Waarmee ik uiteraard niet gezegd wil hebben dat we enkel seks hebben wanneer we in een hotel slapen. Enfin, verdere details lijken me niet noodzakelijk.»

HUMO Maar wel entertainend.

Lemaire «Sorry, ik ga het daar toch echt bij houden (lacht).»

HUMO Oké, al goed. Je bent me wel nog je favoriete onenightstand verschuldigd.

Lemaire «De zanger van !!! (Nic Offer, red.) is heel lang mijn favoriete onenightstand geweest, maar ik heb hem vorig jaar nog gezien en ’t was over. Hetzelfde met Perry Farrell van Jane’s Addiction: in zijn jonge jaren was dat echt een beest – het type waar je wel eens een zotte nacht mee zou willen doorbrengen. Maar een paar jaar geleden heb ik hem eens geïnterviewd: een superlieve man, maar echt hélemaal afgeleefd – hij had tonnen schmink op, en hier en daar was-ie ook wat bijgewerkt. Ik dacht: ‘Wow, is dat de Perry Farrell waar ik twintig jaar geleden zo’n crush op had?’

»Enfin, ik ben eigenlijk geen type voor onenightstands, maar als ik dan toch iemand zou moeten kiezen, dan zou ik gaan voor een sportieve kerel, liefst enigszins gekleurd en met de nodige spieren. En het moet ook een beetje een bad boy zijn; geen seut. Een rapper bijvoorbeeld, zoals Frank Ocean: die is knapper dan Jay-Z, en hij heeft niet dat afgelikte van Pharrell Williams. Frank Ocean dus, maar dan met het lijf van Moussa Dembélé of Vincent Kompany. En hij moet over de conversatieskills van Obama beschikken – je wil vóór en ná de daad toch ook een beetje aangenaam kunnen babbelen. Maar nogmaals: voor mij is het heel belangrijk dat het een bad boy is. Zo eentje die je zodanig ruw op het bed zwiert dat je er bijna overheen vliegt.»

HUMO Tjonge, wie had dat gedacht van die zachte radiostem?

Lemaire «Tja, zo leert een mens nog eens iets bij, hè?»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234