null Beeld

Tussen Hemel en Hel: Koen Geens, Axelle Dauwens en Guga Baúl

Deze week in Tussen Hemel en Hel: een Oostends strand in Antwerpen, een paard dat op een hond lijkt en de naar schatting 49ste keer dat Geert Van Rampelberg opduikt in een antwoord op de vraag ‘Wie is uw favoriete onenightstand?’. En een minister in functie die er tot zijn niet geringe ontsteltenis achterkomt dat de vrouw die hij 31 jaar lang heimelijk heeft begeerd, al die tijd lesbienne is geweest. Benieuwd hoe dat zal aflopen? Lees verder!


Koen Geens ‘Nee maar, een lesbienne!’

undefined

null Beeld

‘Weet u wat ik nog niet zo lang geleden heb geleerd?’ Op de zevende verdieping van zijn imposante kabinetsgebouw kijkt minister van Justitie Koen Geens ons van boven z’n brillenglazen aan met de blik van een man die weet dat hij geen antwoord hoeft te vrezen. ‘Dat ik nú leef. Die wetenschap is zeer rustgevend: ook al ben ik me er terdege van bewust dat er vandaag nog heel veel moet gebeuren, op dit moment ben ik geheel en al bij u. Wij zouden het vandaag over hemel en hel gaan hebben, is het niet?’

HUMO Het is.

Koen Geens «De hemel op aarde, voor mij is dat: met heel mijn familie een langgerekte zondagmiddag aan zee spenderen. Iedereen gelukkig, een temperatuur van rond de 25 graden, aangenaam koel zeewater om wat in rond te drijven, en ’s avonds een lekkere maaltijd met een glaasje rosé. Ik herinner me in het bijzonder de keer dat ik in de Grote Oceaan heb gezwommen, aan de Amerikaanse Westkust. In 2004 was dat, toen we met het hele gezin – mijn vrouw en ik, en onze drie kinderen – drie weken lang met een motorhome door de westelijke staten van Amerika zijn getrokken. Misschien waren dat wel de mooiste weken van mijn leven. De omgeving was prachtig, het weer zat mee en ’t was echt een soort kamperen dat we daar deden: iedere avond maakten we vuur en aten we gezamenlijk buiten.»

HUMO Geeft u eens wat meer details over die lekkere maaltijd met dat glaasje rosé?

Geens «Wel, het zal u misschien verbazen, maar eerlijk gezegd heb ik niet echt culinaire voorkeuren. Ik ben een omnivoor, en ik eet alles even graag. Waarmee ik niet gezegd wil hebben dat ik een fijnproever ben, want dat ben ik zeker niet. Weet u, ieder mens heeft zijn zintuiglijke kwaliteiten, en bij mij is het gehoor het best ontwikkeld. Mijn reuk- en smaakzin daarentegen zijn zeker niet formidabel, net zo min als m’n zicht. Een culinair expert zal ik dus wel nooit worden.»

undefined

'Ik was graag in de plaats van Harrison Ford geweest'

HUMO Van de hemel naar de hel: wanneer in uw leven was u het ongelukkigst?

Geens «Ik zal u zeggen: ik heb geen aanleg voor ongeluk. Maar er is wel een periode geweest waarin het wat minder liep. U weet, ik ben enig kind. En mijn moeder heeft het vele jaren lang heel moeilijk gehad omdat mijn vader zeer jong gestorven is, net na mijn geboorte. Met periodes was ze zelfs diep ongelukkig, omdat ze vruchteloos naar een bestemming zocht in haar leven. Ik wilde haar uiteraard wel gelukkig maken, maar in die periode was ik daar het minst van al toe in staat, omdat ik zelf mijn eigen weg aan het zoeken was. Dat was zeer vervelend, al trek ik me op aan het feit dat ze uiteindelijk toch heel gelukkig is geworden in haar leven, zonder te hertrouwen overigens. En vorig jaar is ze gestorven.»

HUMO Was u een lastige puber?

Geens «Een rebelse puber in ieder geval. Op school was ik een echt haantje-de-voorste, een zeer aanwezige jongeman die erg op consequentie was gesteld, en die vond dat er over alles overlegd moest kunnen worden. Ik schreef toen ook nogal kritische stukjes in het schoolkrantje: over leerkrachten, en over hoe het er in de school aan toeging en zo. Ik heb me daar kostelijk mee geamuseerd, maar er kwamen weleens klachten van leraars tot bij mijn moeder in de trant van: hij is toch wel een verschríkkelijk kritische jongeman. Enfin, we spreken over het begin van de jaren 70: ’t was sowieso een linkse, contesterende periode. Al was ik ook toen al vrij gematigd.»

HUMO Had u lang haar?

Geens «Tot hier (houdt zijn handen 2 centimeter onder zijn oren). En ik had véél haar (lacht). Ik droeg in die tijd ook een groene parka, en jeans. Ja, ja.»

HUMO U hebt goeie oren, zei u daarnet. Bent u een muziekliefhebber?

Geens «Ja. Het liefst luister ik naar klassieke muziek, of naar Franse chansons. Al zou ik het ook niet onprettig vinden als u nu iets moderns zou opzetten, zolang het maar niet te luidruchtig of te atonaal is. Maar iets van Eric Clapton, bijvoorbeeld: dat zou me wel bevallen. Ik durf wel te stellen dat ik een fijn oor voor muziek heb, wat er misschien wel mee te maken heeft dat ik zelf redelijk zing.»

HUMO In een koor?

Geens «Neen, al heb ik dat in een ver verleden wel gedaan. En wie weet neem ik het na mijn carrière wel terug op, als men tenminste ergens nood heeft aan een bariton. Maar voorlopig beperk ik me tot het meezingen van liedjes die op de radio komen, of de Vlaamse Leeuw. En dat doe ik vrij aardig, als u het mij vraagt. Ik fluit ook graag.»

HUMO Houdt u naast muziek ook van andere kunst?

Geens «Minder. Schilderkunst, bijvoorbeeld, zegt me in de regel niet zo heel veel, wellicht omdat ik zelf nooit enige aanleg heb gehad om te tekenen. Vraag me om een paard te tekenen, en het resultaat zal u allicht eerder aan een hond doen denken. Bijgevolg herken ik bij een Rubens of een Rembrandt ook niet dezelfde nuances als iemand die wél heel mooi kan tekenen.»

HUMO Ik wed dat u ondanks uw slechte ogen wel graag leest.

Geens «Dat klopt, ja. Het ontbreekt me helaas aan tijd om alles gelezen te krijgen wat ik wil lezen, maar zo nu en dan haal ik mijn schade in wanneer ik in de auto zit. Meestal lees ik non-fictie: filosofische, politieke of juridische boeken, boeken die me aan het denken zetten. Zeker wanneer ik ergens een college mag gaan geven of een zelfgeschreven tekst mag gaan voorlezen, kan ik me er echt op verlekkeren om me in de literatuur in te werken. Op die momenten kan ik ook nogal verstrooid door het leven stappen. Wanneer ik dan op straat wandel, zie ik de mensen wel, maar eigenlijk zie ik ze niet – als u begrijpt wat ik bedoel.

»Bon, op vakantie zal ik me ook weleens aan een roman of een thriller wagen, maar toch liefst niet te vaak. Want u weet hoe dat gaat: als men eenmaal vertrokken is in een Donna Tartt, dan is men 900 bladzijden aan een stuk wég. En dat is niet zo aangenaam voor mijn naasten, die me toch al zo weinig zien. Om een tastbaar voorbeeld te geven: met Pasen wilde ik enkele dagen op vakantie gaan met mijn vrouw, maar omdat ik het echt te druk had, heb ik verstek moeten laten gaan – ze heeft toen een vriendin meegenomen. Dat is natuurlijk verre van aangenaam, om niet te zeggen zeer vervelend.»

HUMO Wat voor situaties vindt u verder nog vervelend?

Geens «Ik heb een hekel aan twee zaken. Ten eerste kan ik er een sik van krijgen wanneer iets veel langer duurt dan ik had voorzien. Een urenlang oponthoud op de luchthaven, bijvoorbeeld. Of een nachtelijke vergadering waarvan ik verwacht had dat-ie ’s ochtends zou eindigen, maar die pas de volgende avond eindigt. Daar krijgt u me mee uit mijn hum, wellicht ook omdat ik een controlefreak ben. En ten tweede heb ik er ook een hekel aan om, na een moment van grote beschikbaarheid en op weg naar een volgende afspraak waar ik al te laat zal zijn, aangeklampt te worden door iemand die me niet meer loslaat. Als minister overkomt me dat weleens, en ik vind het één van de minst aangename aspecten van de job. Pas op, ik heb er geen probleem mee wanneer iemand me tegenhoudt omdat-ie me nog iets wil zeggen; ik kan er alleen niet tegen dat dat soms drie kwartier moet duren. En meestal zijn dat ook mensen die er niet in slagen om iets op een heldere of gestructureerde manier gezegd te krijgen, hè. In zulke situaties krijg ik een gevoel van beklemming, van claustrofobie.»

HUMO Twee vragen nog. Eén: wat is voor u het hoogste lichamelijke genot?

Geens «In de zee zwemmen. Maar daar hebben we het al over gehad, geloof ik.»

HUMO Klopt. Rest me dus enkel nog u naar uw favoriete onenightstand te vragen.

Geens «Goh! Da’s een moeilijke. (Denkt na) Het moet iemand zijn die ver van mij af staat, hè?»

HUMO O nee, hoor.

Geens «Ja maar, als ik iemand kies die te dichtbij staat, dan ben ik als minister in functie fout bezig. Ziet u wat ik bedoel? Daar komen vodden van. Ik moet dus iemand kiezen bij wie ik realistisch gezien geen kans maak. Enfin, ik zal u zeggen: ik heb altijd wel een boon gehad voor de bazin van het Internationaal Monetair Fonds, Christine Lagarde. Niet als onenightstand, hè? Meer als politica, als persoon. En ik zal u ook zeggen voor wie ik lang geleden een grote sympathie koesterde: Kelly McGillis

HUMO Oei! Die ken ik niet.

Geens «Zij is – of was, dat weet ik niet – een actrice. Ze is ongeveer van mijn leeftijd, dus ik weet niet of ze me nu nog zo zou bevallen als vroeger.»

Woordvoerster (tokkelend op haar smartphone) «Ik lees hier dat ze de tegenspeelster van Tom Cruise was in ‘Top Gun’.»

Geens «Ja, maar ik ken haar van ‘Witness’, een film uit 1985 waarin ze een amishvrouw speelt. Het verhaal is dat Harrison Ford op de vlucht is en zich verstopt bij de amish. Om een heel lang verhaal heel kort te maken: uiteindelijk komt het tot één welbepaalde nacht waarin Kelly McGillis haar kapje afdoet, en met Harrison Ford – welja – een onenightstand heeft. Een prachtige, onvergetelijke scène. En toen ik ’m voor het eerst zag, was ik graag in de plaats van Harrison Ford geweest, dat geef ik grif toe. Maar laat me nu eens even kijken (haalt zijn smartphone boven). Hier, ziet u, zo zag ze er toen uit. En zo nu. En euh... Ola!»

HUMO Ola?

Geens «Kelly McGillis is een lesbienne, zie ik! Potverdorie, zeg. Nee maar. Wel wel wel. Enfin, eigenlijk nog zo slecht niet: zo maak ik zeker geen kans.»


Axelle Dauwens ‘Geweldige afknapper’

undefined

null Beeld

‘De hemel op aarde,’ zegt Axelle Dauwens, de West-Vlaamse schone die zich wanneer u dit leest in het Olympisch dorp te Rio zou moeten ophouden, maar wanneer wij haar spreken vanuit haar appartement over de Gentse skyline uitkijkt, ‘dat is het moment waarop je écht in vorm begint te raken. Je bent fris, wakker en enorm alert, en je vel plakt tegen je spieren. Wanneer je dan de 400 meter horden loopt, is het alsof je de baas bent over die horden.’

Axelle Dauwens «Je moet er wel wat voor overhebben om op het juiste moment dat vormpeil te halen: heel veel trainen, op tijd gaan slapen, maandenlang geen alcohol drinken, goed op je voeding letten.»

HUMO In ‘Over eten’ zag ik dat jij je hoofdzakelijk tot havermout, noten en fruit beperkt. Nooit eens zin in een pak frieten met mayonaise en stoofvleessaus?

Dauwens «Frieten vind ik op zich wel lekker, maar ik zou ze zelf nooit bestellen. Laat mij maar twee, drie frietjes wegnemen uit het bord van degene met wie ik aan het eten ben, en ik ben allang tevreden. Maar ik ben wel gek op sushi en sashimi. Ik ga dat weleens met mijn zus eten in de Shabu Shabu in Dordrecht – zij woont in Antwerpen, en Dordrecht is daar niet zo heel ver vandaan. ’t Is doorgaans meer rijst dan vis, maar zolang er geen saus op zit, valt het nog wel mee qua calorieën. En ik vind: een kleine zonde op tijd en stond, dat moet kunnen.»

HUMO Over kleine zonden gesproken: wat is voor jou het hoogste lichamelijke genot?

Dauwens «Hetzelfde als mijn hemel op aarde, eigenlijk.»

HUMO Geen seks?

Dauwens «Ook (lachje). Maar dat thema behandelen we nog wel wanneer we het over mijn favoriete onenightstand hebben, zeker?»

HUMO Absoluut. Lees je graag?

Dauwens «Ik lees veel magazines – Humo, onder andere, en als ik dat mag zeggen: ook Knack – en af en toe een boek. Ik probeer vooral klassiekers te lezen, zoals ‘Lolita’ van Nabokov of ‘Nana’ van Emile Zola. Mijn stiefvader is een verwoed lezer, en hij heeft mijn oudere zus en mij altijd aangemoedigd om te lezen – vooral oude boeken, bij voorkeur met een levensles erin. ‘De drinker’ bijvoorbeeld, een roman uit de jaren 30 van een zekere Hans Fallada

HUMO Help me even: welke levensles wordt er in ‘De drinker’ van Hans Fallada ook weer verstrekt?

Dauwens «Zonder meteen het hele verhaal te moeten vertellen: de moraal van ‘De drinker’ is dat je blij moet zijn met wat je hebt. Een goeie levensles, want ik merk bij mezelf ook weleens dat een mens altijd meer en beter wil. Soms vergeet je daardoor wat je nu al hebt.

»Veel mensen vragen me of ik ooit had verwacht dat ik naar de Olympische Spelen zou gaan. Wel, ik had niet eens verwacht dat ik topatlete zou worden. Ik ben pas op mijn 18de met atletiek begonnen: daarvoor heb ik aan kunstschaatsen, ballet, tennis, paardrijden en zwemmen gedaan. Aanvankelijk was ik het klunsje in de atletiekwereld, maar ik bleek wel talent te hebben. En voor ik het wist, stond ik op een EK, en daarna op een WK. Inmiddels ben ik al een jaar lang aan het wennen aan het idee dat ik naar de Spelen ga. De volgende stap is: daar goed presteren. Ik weet dat ik heel teleurgesteld zal zijn als me dat niet zal lukken, maar ik denk wel dat ik ermee zal weten om te gaan. Béter dan voor ik ‘De drinker’ had gelezen (lacht). Dank u, Hans Fallada!»

HUMO Wanneer zul jij je Spelen als geslaagd beschouwen?

Dauwens «Laat ik hoog mikken: bij een halve finale en een verbetering van mijn persoonlijke record. Ik ben een design-freak en ik heb mezelf een televisiemeubel van Maarten Van Severen beloofd als ik dat bereik. Dus ik weet waar ik het allemaal voor doe (lacht).»

HUMO Je kansen zijn wel gestegen nu de Russische atleten niet naar de Spelen gaan.

Dauwens «Ongetwijfeld.»

HUMO Heb je daar verder nog een mening over?

Dauwens «Ik vind dat de Russen het sowieso niet verdienen om daar te staan – 80 procent is betrapt, maar de overige 20 procent zal nog wel volgen. Het was daar in Rusland gewoon één groot systeem, en er is volgens mij geen eentje tussenuit gevallen. Maar het gaat niet alleen om Rusland, hè? De Keniaanse gevallen zijn bekend, en ik denk dat ook de Amerikanen en de Jamaicanen niet vrijuit gaan. Maar zolang er niks bewezen is, moet je gewoon accepteren dat ze naast je in de startblokken staan, en dat ze veel en véél beter zijn dan jij. Ook al weet je dat dat statistisch gezien erg onwaarschijnlijk is.

»Soms vraag ik me weleens af hoe ver wij Belgen op de Spelen zouden raken als onze concurrenten geen doping zouden nemen. Ik denk in alle ernst dat we tot de wereldtop zouden behoren.»

HUMO Waaraan kun jij je, behalve aan gedopeerde atleten, nog zoal ergeren?

Dauwens «Aan trage mensen (lacht). Mensen die slenteren, veel te traag rijden, dingen traag inzien. Ik heb graag wat pit, bij mij moet het vooruitgaan. En klagers, daar kan ik ook niet tegen. In de sport zie je heel veel lui die de top willen bereiken, maar daar nooit in zullen slagen, en die altijd weer een excuus hebben – het weer, of wat dan ook. Die gemakzucht, daar erger ik me aan.»

HUMO Wanneer in je leven was je het ongelukkigst?

Dauwens «Twee jaar geleden, toevallig in het jaar van mijn doorbraak. Mijn stiefvader – 62 is hij nu – is in die zomer verlamd geraakt. Hij was dierenarts en een heel actief mens: nu eens volgde hij een cursus om antiquair te worden, dan weer een cursus slagerij – wij hebben herten thuis, en hij wou het vlees verkopen. Maar op een ochtend voelde hij zich wat slap en had hij tintelingen in zijn benen. Hij is wat gaan fietsen, maar toen-ie terug thuiskwam en ging zitten, was hij ineens tot aan zijn navel verlamd. Vier maanden heeft hij vervolgens in een ziekenhuiskamer gelegen: toen pas bleek dat het door de ziekte van Lyme kwam, en dat het niet te genezen was. Hij heeft toen letterlijk gezegd dat hij niet meer wou leven – vooral mijn moeder was er kapot van.

»Enfin, ze proberen de draad nu opnieuw op te pikken. Maar ’t is moeilijk en zwaar, niet alleen voor hen, maar ook voor mijn zus en mij. Het doet me ook pijn dat ik mijn stiefvader de laatste tijd zo weinig zie. Maar ik woon in Gent, dus ’t is niet bij de deur. En ik probeer me zoveel mogelijk op de Spelen te concentreren – negatieve prikkels zijn dan niet welkom.»

HUMO Vertel mij eens: wat bezorgt je geestelijk genot?

Dauwens «Ik kan enorm genieten van de mooie prestatie van een andere atleet. Wanneer ik op een kampioenschap moet lopen en zelf klaar ben, ga ik weleens kijken naar een andere wedstrijd. Of gewoon op tv. Ik herinner me Tia Hellebaut die Olympisch goud haalde: prachtig was dat. En ook de strijd tussen Justine en Kim indertijd. In Vlaanderen mag je dat eigenlijk niet hardop zeggen, maar ik ben altijd een Justine Henin-fan geweest. Ik had het gewoon voor dat kleine, vinnige straatvechtertje dat zich niet liet kapotmaken. Petje op, staartje naar achteren, en ze begon eraan.»

undefined

'Een kostuum doet ook wel wat met een vent.'

HUMO Rest ons de vraag waar je daarnet al even op alludeerde.

Dauwens (knikt) «Vorig jaar las ik op reis de Tussen Hemel & Hel met Pieter Timmers. Hij blééf maar rond de pot draaien bij die vraag, en ik dacht: ‘Pieter, zég het nu toch gewoon!’ Iedereen heeft toch wel iemand waarvan-ie zegt: ‘Hmm, hmm’?»

HUMO Ik luister.

Dauwens «Mijn zus en ik zijn een tijdlang helemaal weg geweest van José Mourinho, de voetbalcoach. Dat heeft geduurd tot ze me op een gegeven moment zei: ‘Axelle, ik heb een nieuwe vlam: Pep Guardiola!’ Ik ben die kerel eens gaan googelen – ik had nog nooit van hem gehoord – en ik heb hem vervolgens een paar keer op tv gezien, en sindsdien ben ik ook helemaal om. Voor hetzelfde geld is hij een arrogante eikel, maar puur uiterlijk gezien bevalt hij me: ’t is een mannelijke man met donker haar, een stoppelbaardje en mooie ogen. En als je hem op tv ziet, heeft hij altijd een kostuum aan – dat doet ook wel wat met een vent. Toegegeven, ik ben een beetje bang dat hij, net als José Mourinho trouwens, zo’n man is die zichzelf erg mooi vindt. Vind ik altijd een geweldige afknapper.»

HUMO Kies eens iemand dichter bij huis?

Dauwens «De buurman uit ‘Code 37’, Geert Van Rampelberg

HUMO O nee, hè? Niet wéér! De laatste drie jaar is die vent al wel tien keer opgevoerd.

Dauwens «Jaloers? (lacht) Sorry, ik vind het gewoon een mooie man.»

HUMO Oké, ’t is goed voor één keer. Succes op de Spelen, Axelle. Ik zal een kaarsje branden.

Dauwens «Bedankt. Ik zal het nodig hebben.»


Guga Baúl ‘Liever twee armen en twee benen’

undefined

null Beeld

Krap 125 kilometer van het strand van Oostende komt de als Laurent Bailleul geboren Oostendenaar Guga Baúl de Antwerpse brasserie Aan het strand van Oostende binnengeregend. De meesterimitator, die dezer dagen ’s lands marktpleinen afdweilt met zijn muzikale roadshow ‘Radio Guga’, draagt een nieuw ogend trainingsjack van het Zweedse voetbalelftal en heeft daar zo zijn redenen voor.

Guga Baúl «Ik ben onlangs met Tine (Embrechts, zijn vriendin, red.) en de kinderen op vakantie naar Zweden geweest: daar heb ik dit vest gekocht. Omdat ik het mooi vond, maar ook omdat ik fan ben van Zlatan Ibrahimovic. Een onmogelijke mens, hoor je weleens zeggen, maar ’t is wel een geniale voetballer. En zijn uitspraken zijn zo mogelijk nog genialer. ‘Ik ben in Parijs gearriveerd als een koning; ik ben er vertrokken als een legende’: je bent natuurlijk een complete eikel als je zoiets méént, maar Zlatan is nu eenmaal een mens met gevoel voor humor. Volgens mij komt die humor voort uit het feit dat hij een moeilijke jeugd heeft gehad in een grauwe achterbuurt van Malmö, waar hij als etterbakje van 12 al zei: ‘Fuck wiskunde en geschiedenis: ik ga topvoetballer worden.’»

HUMO Herkenbaar, Guga?

Baúl «Totaal niet (lacht). Ik heb de braafste jeugd gehad die je je kunt voorstellen: geen kattenkwaad, geen foute vrienden, niks. Alleen maar voetballen op het pleintje en wat dagdromen op mijn kamer. Eén van de gelukkigste periodes van mijn leven, als ik er nu op terugkijk. Ik was enig kind en stelde mezelf geen vragen – ik deed maar op, en ik voelde me geborgen in de wetenschap dat mijn ouders voor alles instonden. Ik ging zelfs oprecht graag naar school in die tijd.»

HUMO Later minder graag?

Baúl (knikt) «In het middelbaar ging het nog, maar de minst gelukkige periode uit mijn leven was toen ik naar de unief trok om communicatiewetenschappen te studeren. De stap van een volledig gestuurd leven naar de absolute vrijheid was voor mij te groot. Ineens moest ik zélf bepalen wanneer ik studeerde, op de lappen ging of wat dan ook. Daar was ik op mijn 18de nog niet aan toe. ’t Was een periode van constante twijfel en onzekerheid.»

HUMO Heb je je daar snel aan kunnen ontworstelen?

Baúl «Uiteindelijk wel, ja. Hoewel je de onbevangenheid van je kindertijd natuurlijk nooit meer kunt terughalen. Het volwassen leven is voor een groot deel nattevingerwerk, heb ik de indruk. Dat maakt me weleens onzeker, het geeft me twijfels en stress. Zeker nu ik de verantwoordelijkheid over een kind heb.

»Maar bon, ’t is misschien ook omdat ik me vandaag echt niet goed voel dat ik er nu zo pessimistisch over denk.»

HUMO How come?

Baúl «Geen idee. Ik ben gewoon wat gestrest; ik heb slecht geslapen. En van dit shitweer word ik altijd nogal neerslachtig.»

HUMO Een vrolijker thema dan maar: wat eet je het liefst?

Baúl «Ik eet het liefst gezond. Al moet ik toegeven dat ik na het sporten vaak niet aan de verleiding van een vettig pak friet kan weerstaan. En sinds ik er een tijdje geleden achter ben gekomen dat ik zot ben van sushi, ben ik alle sushirestaurants in Antwerpen aan het vergelijken. Fijne hobby.»

HUMO Lees je graag?

Baúl «Ja. Maar zo goed als alleen maar non-fictie. Ik ben daarin heel anders dan Tine: zij verliest zich graag in een mooi of een spannend verhaal, terwijl ik mezelf iets wil bijbrengen over psychologie of sociale interactie of zo. Zelfhulpboeken noemen ze dat weleens, maar ik hou niet van dat woord: alsof je in nood zit en hulp nodig hebt. Terwijl ik het gewoon leuk vind om wat ik uit die boeken oppik, toe te passen in het dagelijkse leven en vast te stellen: ‘Hey, dit klópt gewoon!’ Hoe heet dat boek ook weer van die relatietherapeut, John Gray? ‘Mannen komen van Mars, vrouwen van Venus’. Er staan daar enkele goeie tips in over hoe je als man het best reageert op een vrouw. Wanneer een vrouw bijvoorbeeld iets zegt waar je het echt niet mee eens bent, dan ben je als man geneigd om meteen op je achterste poten te gaan staan en voluit in de verdediging te gaan. Nooit een goed idee: voor je het weet, zit je in een hoogoplopende discussie. ’t Is dus beter om haar eerst te laten uitpraten en ook echt te luisteren: dan is het vaak al bekoeld nog voor je in de verdediging bent gegaan. Niet dat ik daar altijd even goed in ben, hoor – af en toe komt mijn mannelijke aard nog per ongeluk naar boven tijdens een discussie. Maar ik doe mijn best.»

HUMO Wat bezorgt je geestelijk genot?

Baúl «Zweedse puzzels. Dat is een gemeenschappelijke liefde van Tine en mij. Weer die voorliefde voor Zweden, hè (lacht). Ik heb het wel voor dat land.»

HUMO Hou je van kunst?

Baúl «Bwa. Ik bezoek toch niet al te dikwijls een museum. En als ik het al eens doe, zit ik vaak met die clichégedachte van: ‘Dat kan ik ook.’ Al moet ik toegeven dat ik wel geweldig gefascineerd ben door veel schilderijen van Kama. Heel cool gedaan. Een stuk beter in ieder geval dan zijn cartoons in Humo: die vind ik vaak te vergezocht – soms snap ik de mop zelfs niet. Maar Kama is zo’n beetje de huistekenaar van KV Oostende, de club waarvoor ik supporter. Zo heeft hij eens de broekjes en de rugnummers gekamagurkiseerd: zéér tof gedaan.»

HUMO Hoe aardt een volbloed Oostendenaar eigenlijk in Antwerpen?

Baúl «Niet (lacht). Ik woon hier nu vijf jaar, en ik moet daar eerlijk in zijn: het blijft moeilijk. Antwerpen associeer ik met stress, hectiek en ongemak; ik voel me hier nooit helemáál op m’n gemak. Telkens wanneer ik naar de kust ga, valt er een last van me af. Ik kom daar op adem. Létterlijk ook: er is niks fijner dan de gezonde zeelucht op te snuiven.»

HUMO Waarom verhuis je met het gezin niet naar daar?

Baúl «Puur praktisch is dat niet haalbaar: de kinderen van Tine gaan hier naar school. En Antwerpen is ook veel centraler gelegen. Maar ik ben wel al een tijdje op zoek naar een pied-à-terre in Oostende. De kust roept, de kust lonkt. Dat zal er nooit meer uit gaan.»

HUMO Waar heb je een bloedhekel aan in het leven?

Baúl «Ik kan me ergeren aan schijnheiligheid, aan mensen van wie je voelt dat ze een masker opzetten. Bijna altijd wanneer je iemand vraagt hoe het gaat, krijg je het antwoord: ‘O, goed.’ Ook al gaat het helemáál niet goed. Ik heb liever dat mensen me dat dan ook gewoon vertéllen, zoals ik jou daarnet vertelde dat ik me vandaag niet zo goed voel. Dan heb je al meteen een gespreksonderwerp, hè: ‘Oei, hoe komt het?’ Het klinkt misschien raar, maar ik haal meer energie uit negativiteit dan uit positiviteit. Ik weet het, alle zelfhulpboeken zullen je aanraden om positief te denken – ‘Positieve mensen trekken positieve mensen aan’ en zo – maar ik vind het boeiender wanneer het slecht gaat met iemand, zodat je het daarover kunt hebben.»

HUMO In dat geval: hoe ziet jouw hel op aarde eruit?

Baúl «De hel op aarde staat zowat achter de deur, hè? Als er nog wat meer terreur komt en we de angst volledig laten regeren, dan zijn we er. Nu, voorlopig is dat bij mij nog niet het geval. Om maar te zeggen: toen we onlangs in Zaventem op onze vlucht naar Zweden zaten te wachten, dacht ik even: ‘Amai, dat is hier precies veranderd! Ah ja, hier is pas een aanslag geweest.’ Ik heb wel iets meer paranoïde rondgekeken dan anders: wie zou hier eventueel een terrorist kunnen zijn? Maar meer ook niet. Ik dacht alleen: ‘Als het gebeurt, dan hoop ik dat ik meteen dood ben.’ Ik zou echt niet kunnen leven met maar één arm of been. Dat zou betekenen dat ik nooit meer zou kunnen voetballen of tennissen zoals vroeger, en dat zijn nu juist de dingen die ik het liefst doe. Een goeie voetbalwedstrijd spelen, of een tennismatch waarvan je al op voorhand voelt: ‘Ik kan hier vandaag spelen tegen wie ik wil, hij zal niet winnen’, dat is van het zaligste wat er is. Die lichamelijke uitputting, en dan de euforie wanneer je wint, da’s nergens mee te vergelijken.»

HUMO Zelfs niet met seks?

Baúl «Oké, daarmee wel.»

HUMO Snel ter zake dan maar: wie is je favoriete onenightstand?

Baúl «Hier in Vlaanderen of in het buitenland?»

HUMO Allebei, graag.

Baúl «Ik heb het altijd wel gehad voor Charlize Theron. Ook al omdat je met haar wellicht wat Nederlands kunt spreken – ze is Zuid-Afrikaanse. En die knappe uit de jury van ‘Britain’s Got Talent’, Cheryl Cole, die vind ik ook wel iets hebben.»

undefined

'Leuk aan Charlize Theron is ook dat je wellicht wat Nederlands kunt spreken met haar.'

HUMO En in Vlaanderen?

Baúl «Goh. Dat is eigenlijk een Story-vraag, hè? Serieus: deze vraag lijkt toch helemaal niet op de andere vragen die je me hebt gesteld? Ik ben er ook zeker van dat het ooit tegen me gebruikt zal worden. Dan zit je in een tv-panel en zegt de presentator ineens: ‘Guga, in Humo heb je ooit gezegd dat die-en-die je favoriete onenightstand is. Wel, nu zit je hier náást die-en-die. Hahahaha!’»

HUMO Komaan Guga, het einde van de pagina is in zicht.

Baúl (zucht) «Oké dan. Maar ik moet even een maat inschakelen, want ik weet het zelf niet. (Nadat hij een tijdje over-en-weer heeft gewhatsappt met zijn maat) Ik weet het: Roxane

HUMO Wie?

Baúl «’t Is een zangeres die ooit aan ‘Eurosong’ heeft meegedaan; Roxanne Kalishoek heet ze in het echt. Ik vind dat ze een mooie lach heeft, en ook een vrij hoog catch me if you can-gehalte. Ik had dat vroeger ook bij Zohra: die had zoiets... ongenaakbaars.

»Bon, nu heb ik je dus al twéé Vlaamse onenightstands gegeven. Zullen we het daar maar bij houden? Hout vasthouden dat ik nooit met één van die twee in een panel terechtkom. Laat staan met allebei.»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234