Tussen hemel en hel: Peter Vandenbempt, Stijn Van de Voorde en Leah Thys

In de laatste Tussen Hemel en Hel van dit seizoen: de favoriete hamburgertent van Kendrick Lamar, de enige echte brug uit ‘Under the Bridge’, en de glorieuze entree van Ruggenman. Én een handvol Aziaten van een meter zestig die een gevierd sportjournalist tergen door hem in zijn ogen te prikken met hun paraplu’s. Hoe die laatste daarop reageert? Lees verder!

'Vorige maand heb ik voor het eerst in dertig jaar nog eens gepogood. Een paar minuutjes maar, want het was nogal warm'


Peter Vandenbempt:

‘Nasi goreng en zure beertjes’

Zo intens en verbeten hij nu alweer enige tijd zijn voetbalpotten zit te analyseren en te becommentariëren, zo ontspannen en welhaast geil van luiheid – u had hem moeten zien! – lag Peter Vandenbempt enkele weken geleden nog zijn tenen te tellen in een strandstoel te Toscane.

Peter Vandenbempt «Als ik me niet vergis, was het nu al de zevende keer dat we met het gezin naar Toscane zijn geweest. Toscane biedt ons precies wat we zoeken in een zomervakantie: zon, mooie landschappen, prachtige stadjes waar je de middeleeuwen nog ruikt, en lekker eten. Voor dat laatste hoef je niet eens naar een duur restaurant te gaan: je kunt net zo goed in het kleinste gat een onooglijke osteria binnenstappen, en daar uitstekend eten op een toile cirée met een voortreffelijk glas wijn erbij. Alleen jammer dat het internet stilaan ook tot Italië is doorgedrongen, want nu voel ik me ook op vakantie verplicht om toch af en toe enkele kranten te lezen. Enfin.»

HUMO Je piatto preferito is ongetwijfeld iets Italiaans?

Vandenbempt «Toch niet, nee. Ik ben erg geporteerd voor de eenvoud van de Italiaanse keuken, maar ik kan misschien nog nét dat tikje meer genieten van een grote schotel nasi goreng met kip, bereid door mijn vrouw. Of van perfect gefrituurde garnaalkroketten, met een krokant korstje en een vloeibare vulling met veel garnalen erin. Om nog maar te zwijgen van een à point gebakken steak met frietjes en een lekkere saus, en een scherp mes om het vlees door te snijden. Tot ontzetting van mijn kinderen – ik heb een dochter van 16 en een zoon van 13 – ben ik voorts ook een grootverbruiker van zure beertjes wanneer we die in huis hebben.»

HUMO Wanneer in je leven was je het gelukkigst, en wanneer het ongelukkigst?

Vandenbempt «Ik moet oppassen dat ik niet verkeerd geïnterpreteerd word, maar de meest onbekommerde periode uit mijn leven – en dat is geluk, toch? – waren misschien wel de eerste acht jaar van ons huwelijk. Geld hadden we niet – als we al op vakantie gingen, dan was het in een hotelletje met één ster in pakweg Honfleur – maar we hadden ook geen kinderen, en dus geen zorgen of verantwoordelijkheden. Ik gaf de eerste jaren nog les en had veel vrije tijd, dus we deden wat we wilden: hadden we bijvoorbeeld zin om een filmpje mee te pikken, dan gingen we naar de bioscoop. Dat veranderde toen we begonnen te bouwen – elke dag van de week tellen of er nog geld was – en toen we kinderen kregen. Want kinderen, ook al zijn die twee van ons fantastische schatten, betekenen ook zorgen.

»En de ongelukkigste periode uit mijn leven was er eentje op de VRT. Dat begon in het jaar 2000, toen twee hooggeplaatste vrouwen daar de ronduit idiote beslissing namen om de sport enkel nog op de middengolf uit te zenden. Die middengolf, dat ging via een aftandse bak ergens in het Brusselse, die elke keer op en af gezet moest worden, en die ze maar op 75 procent van z’n kracht lieten draaien om het rotding te sparen. Het gevolg: als er een penaltyreeks aankwam en je reed de Brusselse tunnels in, dan had je ze gemist. Soms vergat men die bak ook doodleuk op te zetten: dan waren we radio aan het maken voor níémand. Een ongelooflijk demotiverende en deprimerende tijd was dat; de enige periode in mijn 22 jaar bij de VRT dat ik zonder nadenken was weggegaan als iemand me een aanbod had gedaan. Ik werd er bijna depressief van, en heb die twee dames van alles toegewenst waarvan ik blij ben dat het niet is uitgekomen – zó erg was het. Goed, twee jaar later heeft een nieuwe directeur ons omzeggens op de eerste dag van zijn aantreden terug op Radio 1 gezet.»

HUMO Waar heb je een hekel aan?

Vandenbempt «Aan onvriendelijke obers die je niet aankijken wanneer je iets bestelt, aan windhaananalisten die hun mening met een grote toeter verkondigen, en aan kinderen op de achterbank die op de smartphone of iPad turen terwijl de mooiste Zwitserse landschappen voorbijglijden. En vooral ook aan Aziaten van een meter zestig die bij 35 graden met een paraplu door Firenze wandelen, en mij daarmee in mijn ogen steken. En niet begrijpen dat ik daar een opmerking over maak.

»Maar waar ik me pas écht donkerblauw aan erger, zijn al die websites die tegenwoordig berichten overnemen uit kranten, of uit mijn analyse op Sporza, of uit iets wat ik geschreven heb in Voetbalmagazine, en daar dan helemaal iets anders van maken. Vorige week nog had ik geschreven dat Philippe Clement bij veel analisten bovenaan op de lijst stond om als eerste trainer in de hoogste klasse ontslagen te worden. Eigenlijk was dat een positief stukje waarin ik zei dat Waasland-Beveren het uitstekend deed, maar wat maakt één site ervan, met mijn foto erbij? ‘Philippe Clement staat bovenaan op Peter Vandenbempts lijst om ontslagen te worden.’ Dan denk ik: ‘Ofwel ben je achterlijk, ofwel ben je van slechte wil.’ Het gevolg liet zich raden: een boze sportief directeur van Waasland-Beveren, en ongetwijfeld ook weer wat onvriendelijk geroep de volgende keer dat ik op Waasland-Beveren mijn auto parkeer. Het volstaat al dat mensen naar me roepen omdat ze het niet eens zijn met iets dat ik wel dégelijk zelf heb gezegd of geschreven.»

HUMO Ergert je naaste omgeving zich ook weleens aan jou?

Vandenbempt «Zeker en vast. Wellicht heb ik een milde vorm van autisme: als er dingen anders lopen dan ik wil, of niet snel genoeg, dan kan ik me dood ergeren, en vrij cassant uit de hoek komen. Pas op, ik heb daar al veel vooruitgang in geboekt. In mijn eerste tien jaar bij de VRT zou ik elke dag van de week ruzie gemaakt hebben, over letterlijk álles wat me niet aanstond. Hoorde ik bijvoorbeeld een nieuwslezer iets zeggen over het voetbal dat niet helemaal juist was, of merkte ik dat een stuk van mij was verbasterd door de eindredacteur van het radiojournaal, dan pakte ik direct de telefoon om wat onvriendelijks te zeggen.

»Maar met het ouder worden heb ik ingezien dat het leven veel gemakkelijker is wanneer je je veldslagen kiest. De laatste keer dat ik nog eens de nieuwsredactie heb geshockeerd met een ouderwets snijdende mail, is dan ook alweer een jaar geleden. Maar soms bekruipt de drang me toch wel, want ik vind dat er tegenwoordig minder belang wordt gehecht aan de juiste formulering, het juiste woord, en de algemene juistheid van een bericht – bíjna goed is allang goed genoeg. Ik ben nog opgeleid in de school van Jan Wauters, hè? ‘Bijna goed is níét goed genoeg,’ zei Jan terecht, ‘het is zelfs fout.’»

HUMO Hoe slaag je erin om stoom af te laten?

Vandenbempt «Ik lees graag, hoewel ik er praktisch enkel toe kom in mijn vakanties. Maar ik kan zeer genieten van een prachtige roman van pakweg Khaled Hosseini, of een historisch boek, of een goeie biografie. Zoals die over Zlatan Ibrahimovic (‘Ik, Zlatan’, red.): fantastisch. Praktisch in één ruk heb ik dat boek uitgelezen, zoals je dat doet met een spannende thriller.

»Ik ben op niet veel jaloers, maar wel op mensen die prachtige boeken kunnen schrijven. En zeker ook op mensen die kunnen zingen of een instrument bespelen, want ik ben een groot muziekliefhebber. Voor alle duidelijkheid: ik ben geen kenner, in de zin dat ik er geen theoretisch verstand van heb. Ik kan alleen maar zeggen: dit vind ik goeie muziek.»

HUMO Noem eens iets?

Vandenbempt «Mijn smaak is breed, al is-ie wel aangepast aan mijn leeftijd. Mijn zoon lepelt me al eens wat Kraantje Pappie op: geestig, maar ik zou het nooit zelf kopen. Nee, geef mij maar folk: ik ben al van heel jonge leeftijd een groot liefhebber. Zowel van de ambiancemuziek à la The Pogues als van de melancholische ballades van bijvoorbeeld Christy Moore, die ik al meerdere keren in Dublin ben gaan bekijken, in Vicar Street. En over ambiance gesproken: op Werchter heb ik vorige maand Dropkick Murphys gezien. Vooraf had ik mijn zoon gewaarschuwd dat het weleens heftig zou kunnen worden, en inderdaad begon het publiek op een gegeven moment iets te doen wat wij indertijd pogoën noemden – nu heet dat een moshpit. Dus ja, voor het eerst in pakweg dertig jaar heb ik me nog eens in het strijdgewoel geworpen (lacht). Een paar minuutjes maar, want het was nogal warm.»

HUMO Kwam dat in de buurt van het hoogste lichamelijke genot?

Vandenbempt «’t Was tof, maar neen. Bij het hoogste lichamelijke genot, het voorspelbare even buiten beschouwing gelaten, denk ik aan plassen wanneer je het heel lang hebt moeten ophouden. En ook aan het heerlijke moment dat je net thuiskomt van een sportinspanning – fietsen, in mijn geval, want ik heb al twintig jaar een rugprobleem en kan niet meer joggen.»

HUMO Toch nog even terug naar het voorspelbare: wie is je favoriete onenightstand?

Vandenbempt «Dolores O’Riordan, de zangeres van The Cranberries. Honderd procent mijn ding: mooie vrouw, mysterieuze glimlach om de lippen, een beetje rebels. En als ik het goed heb, woont ze in Dublin, wat ook nog eens één van mijn favoriete steden is. Zij hoeft dus niet bij mij op den buiten in Beauvechain te komen zitten, ik ga haar ginds wel opzoeken. En tijdens onze gezamenlijke nacht mag ze tussen twee vrijpartijen door ook weleens wat zingen. Of tíjdens een vrijpartij, als ze daar zin in heeft.

»En wie me ook altijd mag bellen, is Elke Van Mello, die de vrouw van Ben Segers speelt in de erg geestige serie ‘Auwch’. Een knappe, mysterieuze dame, die ook nog eens grappig is. Overigens zitten er ook bij ons op de nieuwsdienst twee fantastische exemplaren die alleen maar door God kunnen geschapen zijn, op een geweldige dag dan nog. Maar ik ga het Huis Van Vertrouwen hier niet op stelten zetten door hun namen te noemen. Net zoals ik de naam niet zal vermelden van die ene bij VTM. Maar jongens, die moet er niet voor onderdoen, hoor!»


Stijn Van de Voorde

‘Joggen met een jetlag’

‘Heerlijk nietsdoen,’ zegt Studio Brussel-sterkhouder Stijn Van de Voorde (de heetste aller radiomannen, als we onze wederhelft mogen geloven), ‘voor mij is dat de hel op aarde.’

Stijn Van de Voorde «Iedereen moet natuurlijk vooral doen waar hij of zij zin in heeft, maar zelf vind ik het ronduit verschrikkelijk om op vakantie een hele dag op een handdoek te liggen of in een strandstoel te zitten. Dan denk ik: ‘Ga toch eens iets dóén!’ En wat ik al helemaal niet begrijp, zijn mensen die tienduizend kilometer vliegen om zich in één of ander resort op te sluiten, en bijgevolg helemaal niets van het land zien. Ik heb ooit iemand geweten die enkel en alleen voor het goeie weer naar Sri fucking Lanka was gevlogen, aan de andere kant van de aardbol, en die gedurende zijn verblijf geen voet buiten zijn resort heeft gezet. Dat is toch dwaas?

»Zelf probeer ik altijd zo veel mogelijk te doen en te zien. Vooral dingen die ik nog niet eerder gedaan of gezien heb. In maart ben ik voor het werk naar Los Angeles gegaan, en onlangs bij wijze van vakantie opnieuw, met m’n vriendin en onze dochter van 11. Ik heb alleen maar andere dingen bezocht dan de eerste keer, en er dit keer ook de Nevadawoestijn bijgedaan. En Las Vegas, waar ik alle dingen heb overgeslagen die je er zogezegd moet doen, en enkel dingen heb gedaan die je zogezegd níét moet doen. The Strip, dat was tof om eens over te rijden, maar ik vond de grimmige buitenwijken veel boeiender. Zo ben ik in maart in Los Angeles ook een middag in Compton gaan rondrijden.»

HUMO Kendrick Lamar gespot?

Van de Voorde «Nee, maar we zijn wel naar Tam’s Burgers geweest, zijn favoriete hamburgerrestaurant, waar je bestelt via kogelvrij glas, en waar de dag voordien nog een drive-by shooting had plaatsgevonden. Het klinkt melig, maar daar rondrijden helpt om je problemen hier in België te relativeren. De treinvertragingen incasseer je toch net iets vlotter wanneer je de daklozen hebt gezien in Compton, of de enige echte brug uit ‘Under the Bridge’ van Red Hot Chili Peppers, waar mensen nog altijd op vuile matrassen liggen te slapen.»

HUMO We laten die stakkers daar even liggen, Stijn, en gaan meteen door naar de hemel op aarde.

Van de Voorde «De hemel op aarde, voor mij is dat een jetlag hebben, en wakker worden in pakweg Santa Monica of Venice Beach. ’t Is zes uur ’s ochtends en zonnig, en na een licht ontbijt ga je wat joggen op het strand. De mensen die je dan tegenkomt, zijn net zo vrolijk als jij, want wie op dat uur gaat joggen, is per definitie vrolijk. Daarna drink je iets gezonds in één of ander barretje, en vervolgens ga je douchen. Dichter bij het paradijs kom je niet in dit leven.»

HUMO Ik wist niet dat jij een jogger was?

Van de Voorde «Geen Ruben Van Gucht-achtige afstanden, hè? Dat zou ik ook niet aankunnen, vrees ik: als kind heb ik jarenlang aan atletiek gedaan, maar een goeie loper ben ik nooit geworden. Ik doe het wel nog altijd heel graag, ook op mijn veertigste: ik word er rustig van. Maar ‘je hoofd leegmaken,’ zoals je weleens hoort of leest, dat is het voor mij helemaal níét. Integendeel: ik denk tijdens het joggen aan honderd-en-een dingen, maar op een positievere manier dan anders. Het helpt je ook wanneer je met iets zit: je ziet het dan al wat makkelijker in een groter geheel.»

HUMO Waar bevindt zich jouw culinaire summum?

Van de Voorde «Ik sta bekend als een moeilijke eter, omdat ik nog minder lust dan Erik Van Looy. Vlees eet ik bijvoorbeeld praktisch nooit, en vis al helemaal niet. Niet dat ik zo’n grote dierenvriend ben; ik heb gewoon nooit tegen het idee gekund een dood dier op te eten. En omdat ik ook niks van geitenkaas moet weten, zit ik weleens met een probleem: in de meeste restaurants is de enige vegetarische schotel op de kaart een salade met geitenkaas. Dan ga je dus maar voor wat frieten met een in plakjes gesneden tomaat.

»Wat ik wel heel erg lekker vind, is een goeie penne all’arrabbiata. En voor een écht goeie durf ik ook gerust 14 euro te betalen. Maar meer ook niet, want dat is het me niet waard. Dat culinaire snobisme van tegenwoordig, waarbij mensen het normaal vinden om 150 euro per persoon neer te leggen, dat is niets voor mij. Ik ben er zeker van dat een ober die jou een fles wijn van 100 euro weet aan te smeren, zich achter de coulissen de ballen uit de broek staat te lachen dat-ie het weer geflikt heeft. Dit gezegd zijnde: mocht ik alles lusten, dan zou ik best weleens willen gaan eten in een sterrenrestaurant. Maar dan wel een charmant restaurantje, geen omgebouwde kerk waar ze lounge draaien en slechte moderne kunst aan de muur hebben hangen.»

HUMO Heb je ’t nu over The Jane van Sergio Herman?

Van de Voorde «Ik zeg het nu gewoon zoals ik het zeg, hè? (lacht)»

HUMO Over moderne kunst gesproken: jij gaat al enige tijd de hort op met ‘Prachtig in zijn genre’, een onemanshow die net over dat thema handelt. ’t Zal me benieuwen wat voor jou het artistieke zenit is.

Van de Voorde «Een dikke week geleden ben ik naar de Saatchi Gallery geweest in Londen: een ontgoocheling, want mijn favoriete kunstwerk, ‘20:50’ van Richard Wilson, was er weggehaald. ‘20:50’ is niet meer dan een ruimte, in dit geval op verdieping min één, die onder de motorolie is gezet. Er zit verder hoegenaamd geen concept of diepere betekenis achter, maar dat hoeft voor mij ook niet: ik vind het gewoon fantastisch dat die mens erin geslaagd is om een ruimte in de duurste buurt van Londen onder de olie te zetten.

»En een tijdje terug ben ik in Liverpool naar ‘My Bed’ gaan kijken, van Tracey Emin. Ik weet niet of je het verhaal kent: Tracey Emin lag drie dagen depressief in bed, en dat bed, inclusief alle papieren zakdoekjes en lege petflessen en gebruikte condooms die ze er in die drie dagen naast gooide, heeft ze onopgemaakt tot kunstwerk verheven. Ze heeft er de Turner Prize mee gewonnen, en sindsdien reizen bed en bijhorende rommel de wereld rond, en wordt alles onder politiebegeleiding van het ene museum naar het andere gebracht. Vraag me niet waarom, maar ik word daar dus erg vrolijk van.»

HUMO Lees je graag?

Van de Voorde «Ja. Ik heb juist de biografie van Mike Skinner van The Streets uit: heel goed. En onlangs heb ik ook ‘Man on the Run’ gelezen, over hoe Paul McCartney de jaren 70 beleefd heeft: dat hij met zijn vrouw Linda naar het platteland verhuisde, en zelf de roofing van zijn huis legde en zo.

»Waar ik dan weer helemaal niks voor voel, zijn het soort zwaarmoedige boeken waarbij je op de achterflap leest: ‘We keren terug naar een Russisch dorpje in de 19de eeuw, waar een man zijn vrouw verliest maar er op zijn eigen manier bovenop probeert te komen: door naar een muur te staren.’ Dan denk ik: ik wens u het allerbeste met uw probleem, maar ik heb geen zin om dit in mijn vrije tijd te lezen.»

HUMO Waar heb je nog meer een hekel aan?

Van de Voorde «Aan mensen die het schattig vinden van zichzelf dat ze wat verward zijn en niet stipt op een afspraak arriveren – zo van: ‘Ach ja, da’s weer typisch ik.’ Volgens mij is daar niets schattigs aan; het is gewoon respectloos. Ik heb lang de ochtend gedaan met Siska (Schoeters, red.), en wat ik niet kon verdragen, waren gasten die te laat kwamen met de uitvlucht: ‘Sorry, mijn gsm stond nog op stil,’ of ‘Ik was vergeten mijn wekker te zetten.’ Of die belden en zeiden: ‘Sorry hoor, maar ik ga er niet geraken om kwart voor negen. Ik ben nochtans in Antwerpen vertrokken om kwart voor acht.’ Dan denk ik: ‘Jij sukkel. Je wéét toch dat je in de file zult staan?’»

HUMO Nu dan: tijd voor het hoogste lichamelijke genot.

Van de Voorde «Seks, zeker? Al kan ik daar weinig meer over zeggen. Je hebt tegenwoordig van die columnistes die altijd over seks schrijven: ik vind dat raar. ‘Waar gaat dit nu eigenlijk over?’ denk ik dan. ‘Is het belangrijk dat dit geschreven wordt, of zo?’ Nee, er wordt naar mijn zin veel te veel over seks geleuterd.»

HUMO Je weet toch…

Van de Voorde «…dat ik mijn favoriete onenightstand nog moet prijsgeven? Of course. Ik lees Humo al heel lang, en ik heb mezelf tien jaar geleden eens de vraag gesteld wie ik zou kiezen. De persoon die ik toen koos, daar ga ik nu opnieuw voor: Sophie Hilbrand, de Nederlandse tv-presentatrice. Want tien jaar later ben ik nog altijd helemaal vóór haar: ze ziet er niet alleen goed uit, ik vind haar ook gewoon cool – ik heb het gevoel dat het weleens lachen zou kunnen worden tussen de lakens. Ze heeft me ook altijd tevreden geleken met wie ze was, wat natuurlijk ook helemaal terecht is.»

HUMO Ze heeft nochtans een burn-out gehad.

Van de Voorde «Ah, is dat zo? Wel, dan wens ik haar bij dezen het allerbeste. En als ze eens een avond niets te doen heeft, dan kunnen we gaan bowlen. Eén keer heb ik haar ontmoet: toen heb ik gewoon ‘dag’ gezegd en ben ik voortgewandeld. Ik beloof dat ik de volgende keer minstens twee woorden zal zeggen.»


Leah Thys

‘Op seks staat geen leeftijd’

Aangezien Marianne nog op de valreep gereanimeerd kon worden na de drieste moordpoging door de in het nauw gedreven William, is grand old Leah Thys alweer aan haar 23ste ‘Thuis’-seizoen toe: ‘Sorry dat ik de tijd nog niet heb gevonden om me af te schminken; ik kom rechtstreeks van de opnames.’

Leah Thys «Ik ben erg tevreden met ‘Thuis’, en ik ben van plan om het nog lang vol te houden. Eigenlijk is zo’n serie toch gewoon een voortzetting van de gedichtjes die je vroeger op de lagere school voordroeg, en waarvan de juffrouw zei dat je ’t mooi gedaan had? Ieder mens heeft behoefte aan waardering, en met zo’n rol zeg je: ‘Love me, look at me, I can do something nice.’ Waarom zou ik er dus mee stoppen? Ja, misschien wegens het alsmaar hectischer wordende verkeer naar de studio: daar kan ik echt wat van krijgen.»

HUMO Waar ergert u zich nog meer aan?

Thys «Ach, in het leven zijn er zoveel kleine ergernissen die er eigenlijk niet toe doen. Heel vaak verwijten we onze dierbaren iets terwijl er eigenlijk niks te verwijten valt: ’t zijn alleen wíj die er niet mee om kunnen. Toegegeven: ik ben nogal een controlefreak, en ik kan me weleens opwinden als mensen zich niet bekommeren om hoe laat er wat staat te gebeuren. En ik kan het ook niet hebben dat iemand zich komt moeien als ik aan het koken ben.»

HUMO Uw man Jos?

Thys «Nee: mijn man wéét dat hij zich dan niet moet komen moeien (lacht).»

HUMO Wat kookt u zoal?

Thys «Mijn drie jaar geleden gestorven zus Germaine was een voortreffelijke kok: de keuken was achteraf een slagveld, maar dat vergaf je haar meteen als je proefde wat ze had klaargemaakt. Van haar heb ik een paar recepten geleerd waar ik nog altijd succes mee heb, onder andere een ossobuco. In maart heb ik ’m nog voor Eric Goens gemaakt tijdens de opnames van ‘Het huis’, met conchiglie in plaats van tagliatelle: zeer lekker. Binnenkort wil ik trouwens ook Thais leren koken, want mijn vriendin Sally’tje (Sally-Jane Van Horenbeeck, Peggy in ‘Thuis’, red.) gaat hier in Borgerhout binnenkort een Thais restaurant openen waar ook workshops zullen worden gegeven. Ik vind het Thaise eten zalig; ik heb ten andere ook een fascinatie voor de Oosterse cultuur.»

HUMO Wanneer in uw leven was u het gelukkigst, en wanneer het ongelukkigst?

Thys «Het minst gelukkig was ik ongetwijfeld in mijn humaniorajaren. Ik liep toen school in Hasselt, en de meisjes van Hasselt voelden zich natuurlijk veel beter dan die van het platteland – ik was van Zonhoven. ’t Was daar een beetje chichi, hè?»

HUMO Mariannes in spe?

Thys «Jaja, en ik heb het mogen weten. Ik was bijvoorbeeld heel goed in basketbal – ik kon snel dribbelen en had een goed oog voor de korf – maar toch werd ik amper in de ploeg gezet. Ha, nee: ik droeg niet het juiste plooirokje, van Feytongs – dáár moest je dat gaan kopen, of je hoorde er niet bij.

»Enfin, dat is allemaal erg lang geleden, toen ik nog geen weet had van de wereld buiten het kleine Limburg. Gelukkig heb ik later andere oorden en omgevingen ontdekt.»

HUMO Londen bijvoorbeeld, waar u les bent gaan geven aan de prestigieuze Guildford School of Acting.

Thys «Elf jaar in totaal, ja, en die elf jaar waren misschien wel de gelukkigste uit mijn leven. Ik woonde op een appartementje in Kensington, samen met de actrice Janet McTeer, die nog altijd een goeie vriendin is. En ik heb daar met volle teugen van genoten. Vooral ook omdat het op een leeftijd was dat alles kon. Ik ben vertrokken toen ik halverwege de dertig was, en ik ben teruggekomen eind veertig. Fantastische jaren in het leven van een vrouw, hè? Je mist natuurlijk wel je vrienden en je familieleden, maar je bent zo druk bezig met jezelf te ontplooien, en met andere mensen en andere ideeën te leren kennen, dat je soms vergeet dat er ook een thuishaven is. Mijn ouders zijn kort na mekaar gestorven – mijn vader was 74, mijn moeder 73 – en ook al had het natuurlijk geen enkele zin meer, op dat moment dacht ik toch weleens: ‘Had ik niet wat meer moeten telefoneren of schrijven?’ Maar ja, je verwacht niet dat je ouders zullen doodgaan, hè? Want ouders gáán niet dood. Totdat het gebeurt, natuurlijk.

»Maar Engeland is sindsdien mijn tweede thuis, en het Engels mijn tweede taal. Ik hou van de poëzie, ik hou van de rijke woordenschat, ik hou van de stiff upper lip die eigenlijk een grote gevoeligheid verbergt.»

HUMO Hoe stelt u zich de hemel op aarde voor?

Thys «Oh dear, wat zal ik zeggen? Wat ik hemels vind, is wanneer mensen mij gerust laten.»

HUMO Ik ben al weg.

Thys (lacht) «Er wordt heden ten dage zo aanhoudend van alles en nog wat van je geëist, dat het je op den duur wat te veel wordt. Kijk, toen ik jong was, mocht je al blij zijn als je buren een telefoontoestel hadden. Nu heeft iedereen zo’n ding in z’n handen, en men wordt er volledig door opgeslorpt. Laatst zag ik op National Geographic een serie over Einstein: die voorspelde in zijn tijd al dat de mens kapotgemaakt zou worden door dit allemaal (wijst naar onze laptop en onze gsm). En gelijk had-ie. Als ik foto’s zie van mensen die ergens op een wondermooie plek op vakantie zijn, en alleen maar bezig zijn met kiekjes van zichzelf te maken, dan denk ik: ‘Not for me.’ Ik heb ook geen zin om in al die smartphonetoestanden mee te gaan: ik besteed mijn tijd liever aan dingen die ik wél leuk vind, zoals rustig een boek lezen of muziek opzetten.»

HUMO Welke muziek?

Thys «De laatste tijd ben ik nogal gek op de vioolconcerto’s van Paganini, en ik luister ook nog altijd graag naar de muziek uit mijn jeugd: Elvis en The Beatles en zo. Er zal tegenwoordig vast ook nog wel goeie muziek gemaakt worden, maar je hoort toch ook verdraaid veel boenkeboenkeboenk. Mijn kleinzoon is de roadmanager van Dimitri Vegas en Like Mike: fijn, maar ik mag er niet aan dénken dat ik naar één van hun shows zou moeten gaan. ‘Maar kom toch een keer af!’ – ‘Nee, dank u.’ Zijn broer, mijn andere kleinzoon dus, deed vroeger de Mob Nights, en op zijn uitnodiging – ‘We zetten u apart met een glas champagne!’ – ben ik daar eens een halfuurtje gaan zitten. (Stellig) Not my cup of tea. Ik kan niet tegen lawaai, echt niet. Geef mij maar een Cole Porter, of een Gershwin

HUMO Houdt u van kunst?

Thys «Jaah! Vooral van schilderkunst, al kan ik ook sommige beeldhouwkunst appreciëren. Mijn neef Willy Reekmans is beeldhouwer in Zuid-Afrika: als één van mijn vriendinnen of kennissen trouwt, stuur ik weleens een beeldje van hem op.»

HUMO Kost het transport dan niet meer dan het beeldje zelf?

Thys (schudt neen) «’t Is wel iets duurder, hoor. ’t Zijn beeldjes in brons.»

HUMO Wat is voor u het hoogste lichamelijke genot?

Thys «Vers gesteven lakens. En op een terrasje zitten met een glaasje, en denken: ‘Niks moet.’ En ik zou hier ook ‘in water liggen’ willen zeggen, alleen ben ik bang van water (lacht). Enfin, een bad nemen, dat doe ik wel graag. Met een kaarsje erbij, en een muziekje, en mijn man die mijn rug komt schuren – ‘Hier is Ruggenman!’ roept hij dan.»

HUMO Hoe komt het dat u bang bent voor water?

Thys «Bij de blauwe nonnen in Hasselt leerden we enkel ‘droog’ zwemmen, met onze buik op Zweedse banken. En als je zoals ik geen broers had om mee te gaan, dan mocht je als meisje nergens gaan zwemmen. Ik kón dus niet zwemmen toen ik als twaalfjarige door een paar jongetjes in het water ben gegooid: de angst die ik toen heb ervaren, is blijven plakken. En ’t is er zeker niet op gebeterd toen ik later, als volwassene, een keer kramp in mijn been heb gekregen in de zee in Griekenland, een beetje te ver van het strand. Ik heb dan als gek gezwaaid, tot ze me zijn komen redden.

»Maar over het hoogste lichamelijke genot gesproken: laten we seks alstublieft niet uit het oog verliezen, hè? Want ik kan u verzekeren dat daar geen leeftijd op staat.»

HUMO Fijn.

Thys «Vooral de ontspanning erna vind ik erg belangrijk. Stel je voor dat je die moet missen, omdat je je na de seks nog altijd niet op je gemak voelt: not for me, thank you.»

HUMO Met welke bekende persoon zou u zich nog weleens een nachtje op uw gemak willen voelen, gesteld dat het mocht van Jos?

Thys «Ah ja, de vraag naar de favoriete onenightstand. Luister: ik ben niet het type voor onenightstands. Ik heb er trouwens ook hoegenaamd geen behoefte aan, want zoals ik al zei: er staat geen leeftijd op seks, en ik heb mijn gerief. Dus nee.»

HUMO Ik dring beleefd aan.

Thys «Goed, ik zal het u niet moeilijk maken. Een filmster die al lang dood is, mag dat ook? Want dan kies ik voor Gregory Peck. Ik heb dat altijd een erg mooie man gevonden, tall and handsome, en hij had iets over zich dat je niet kon vatten.»

HUMO Blij dat u toch iemand genoemd heeft.

Thys «Is dat zo?»

HUMO Anders was ik hier desnoods de hele avond blijven zitten.

Thys (lachje) «Ach, dat weet ik nog zo niet.»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234