Tussen hemel en hel: Roberto Martínez, Lauwke Vandendriessche en Milo Meskens

Deze week in Tussen Hemel en Hel: voorverpakte mongolenboterhammen, een wijnliefhebber die nog nooit wijn heeft geproefd, en de gevaren van het bestellen van een pizza hawaï bij een authentieke Italiaan. Én een onvolwassen maar tegelijkertijd niet voor kinderoren bestemde uitspraak over roodharige vrouwen. Ouder dan achttien? Lees verder!

'O jeetje, dit zijn typisch zo'n uitspraken die me nog vijf jaar gaan achtervolgen, zeker?'


Roberto Martínez: ‘Belgische meisjes zijn heel mooi’

Eén jaar zit Roberto Martínez nu op de troon die voordien door de kloeke hammen van Marc Wilmots werd bezet, en afgaande op de resultaten van de nationale ploeg zit hij daar op zijn plaats. Maar wie ís die Spanjaard nu eigenlijk die België in 2018 naar de eerste wereldtitel uit z’n geschiedenis zal leiden? Even vragen.

Roberto Martínez «Als ik mezelf in één woord zou moeten omschrijven, dan zou ik zeggen: nieuwsgierig. Nieuwsgierig naar andere mensen, naar andere culturen, naar andere manieren om met elkaar om te gaan. Die nieuwsgierigheid is me in mijn leven al van pas gekomen toen ik op mijn 22ste naar Engeland verhuisde om er te gaan voetballen (bij Wigan Athletic, red.). De cultuurshock die ik toen ervoer, was zo groot dat ik sindsdien nergens nog van opkijk. Culinair gezien, om te beginnen: inmiddels is er veel veranderd, maar in 1995 kon je bijvoorbeeld nergens in Engeland een espresso drinken – ze hadden er enkel thee, of ondrinkbare koffie uit veel te grote koppen.»

HUMO Ik veronderstel dat u meer voor de Spaanse keuken te vinden bent?

Martínez «Ja, al vind ik ook het eten in België absoluut fantastisch. Jullie hebben hier een mix van verschillende keukens die me uitstekend bevalt. Garnaalkroketten, incredible! Maar als je me vraagt naar mijn favoriete eten, dan ga ik inderdaad toch voor iets Spaans: jamón de bellota de Jabugo. Rauwe, gedroogde ham van wilde varkens. In Catalonië, mijn geboortestreek, eten we het bij voorkeur op een snee dun, getoast brood, met tomatenspread, olijfolie en wat look erop.»

HUMO Drinken doet u niet, hè?

Martínez «Nee. Ik ben altijd van mening geweest dat je als profvoetballer offers moet brengen als je wilt slagen in je vak. Ik heb als prof altijd gezond proberen te eten, en nooit alcohol gedronken. Ja, één keer, op mijn huwelijk, heb ik een glas champagne gedronken omdat ik het iemand beloofd had. Maar daarvoor en daarna: never.»

HUMO Beviel die champagne u?

Martínez «Nee (lacht). M’n hoofd tolde toen ik dat glas binnen had: niet zo prettig. Nu, ook al drink ik ze niet, ik ben wel erg geïnteresseerd in wijnen: ik lees er veel over.»

HUMO Hè?

Martínez «Welja: ik ben gefascineerd door het hele proces van wijn maken, al heb ik nog nooit wijn geproefd. In de regio waar ik vandaan kom, Priorat, hebben ze uitstekende wijnen, zoals de Marqués de Murrieta – voor mij één van de beste wijnen ter wereld.»

HUMO Uw vrouw is Schotse. Kookt ze weleens haggis, de specialiteit met ingewanden in een schapenmaag?

Martínez «Nee, maar er is een restaurant in Glasgow waar ze de beste haggis uit de regio serveren: daar gaan we het soms eten wanneer we in Schotland zijn om haar familie te bezoeken.»

Stefan Van Loock (persverantwoordelijke van de nationale ploeg) (tegen Martínez) «Je weet toch wat ze drinken bij haggis?»

Martínez «Whisky?»

Van Loock «Yep, single malt. Ik heb thuis veertig flessen liggen, en ik lees er ook veel over, zoals jij over wijn. Het verschil tussen ons is: ik drink er wél van (hilariteit).»

HUMO Laten we deze deal maken: wanneer de Rode Duivels de finale van het WK winnen in 2018, dan drinkt u uw tweede glas alcohol.

Martínez (ernstig) «We moeten ons eerst nog zien te kwalificeren, hè. Maar ik wil wel beloven dat ik dan nog een glas zal legen. Een Belgisch biertje, of zo.»

HUMO Hoe staat het eigenlijk met de Rode Duivels?

Martínez «Goed. We hebben een uitstekende groep, echt waar. Het enige probleem is dat niemand iets slechts durft te zeggen over een ander.»

Van Loock «Welkom in België.»

HUMO Wat leest u nog meer, buiten boeken over het productieproces van wijn?

Martínez «Boeken over groepsdynamiek, en over hoe verschillende culturen omgaan met tegenslagen. En ik hou ook van waargebeurde menselijke verhalen. Het laatste boek dat ik heb gelezen, is inmiddels ook verfilmd: ‘Lion’ (van Saroo Brierley, red.), over een Indiase jongen die op zijn vijfde het huis verlaat, allerlei vreselijke dingen meemaakt, en 25 jaar later vanuit Australië terugkeert om zijn moeder te ontmoeten.»

HUMO Klinkt als een emotioneel verhaal. Eerlijk zeggen: heeft u een traantje gelaten?

Martínez (lacht) «Nee. Diep vanbinnen ben ik wel degelijk een emotioneel mens, maar door ervaring heb ik geleerd om mijn emoties te controleren.»

HUMO Wanneer in uw leven was u zo gelukkig dat u met uw emoties geen blijf wist?

Martínez «De dag dat mijn dochter Luella geboren werd, nu ruim drie jaar geleden. De FA Cup winnen met Wigan Athletic, gepromoveerd worden met Swansea, topploegen uit de Premier League verslaan: dat was ook allemaal fantastisch, maar toch nog net niet dát. Je weet op den duur ook hoe het voelt om te winnen, hè, terwijl dit een heel nieuw gevoel was, een gevoel waar ik niet op voorbereid was. ’t Was een extreme combinatie van geluk, opwinding en angst.

»Sowieso hebben de gelukkigste momenten in mijn leven vaak te maken met mijn familie. Ik heb op mijn zestiende mijn geboortestad Balaguer verlaten om in Zaragoza te gaan voetballen, twee uur rijden, en sindsdien ben ik alleen maar verder van mijn geboortegrond gaan wonen. Heel verrijkend allemaal, alleen mis ik de mensen die ik graag zie weleens: mijn ouders, mijn zus, mijn neef, mijn schoonbroer. Maar juist omdat ik ze minder zie, zijn de momenten waarop we samen zijn zo belangrijk voor mij.»

HUMO Is er ooit een periode in uw leven geweest waarin u zich ongelukkig voelde?

Martínez «Nee. Oké, ik heb mijn ups en downs zoals iedereen, maar ik ben van nature een positief ingesteld persoon: negatieve zaken probeer ik altijd om te buigen tot iets positiefs.»

HUMO Geldt dat ook voor uw favoriete ergernissen?

Martínez «Ja. Maar favoriete ergernissen, pet hates, die heb ik wel degelijk, hoor. Zo heb ik een hekel aan mensen die roken op een publieke plek: je dwingt anderen dan om mee te roken, en dat is onbeleefd. En verder ben ik ook geen fan van mensen die niet loyaal zijn, niet eerlijk.»

HUMO Geeft u daar eens een concreet voorbeeld van?

Martínez (ontwijkend) «Ik bedoel dat meer in het algemeen.»

HUMO Heel veel mensen ergeren zich aan het verkeer. U ook?

Martínez «Ik vind het vooral interessant om de verschillen tussen landen weerspiegeld te zien op de weg. In Spanje zijn we nogal emotioneel en opvliegend van aard, en dat zie je ook terug op de baan – uiterst zelden zal een Spanjaard je voorrang verlenen. Groot-Brittannië is het tegenovergestelde: iedereen is daar heel respectvol en rustig. België zit daar zo’n beetje tussenin.»

HUMO Bent u een typische Spanjaard achter het stuur?

Martínez «Nee, ik ben nogal kalm op de weg. Ik hou van rijden; voor mij is de auto een goeie plek om even tot rust te komen en wat na te denken, met wat fijne muziek op de achtergrond.»

HUMO Welke auto, en welke muziek?

Martínez «Een BMW 7-serie, omdat dat merk één van de partners is van de Voetbalbond. En qua muziek hou ik van lounge, vooral naar loungecovers van bekende nummers luister ik graag.»

HUMO Houdt u ook van kunst?

Martínez «Niet genoeg. Mijn vrouw schildert wat, impressionistische landschappen vooral, en we bezoeken weleens een museum, maar mij zegt het eerlijk gezegd niet veel. Ik respecteer de creativiteit, dat wel.»

HUMO Wat is voor u het hoogste lichamelijke genot? En u mag seks zeggen.

Martínez «Seks? Wij Spanjaarden doen niet aan seks: wij bedrijven de liefde (lacht).»

HUMO Met welke schone zou u best weleens de liefde willen bedrijven, gesteld dat uw vrouw het niet erg vindt?

Martínez «Oef! Da’s een moeilijke. Een romantisch dinertje onder vier ogen, is dat voldoende? Of ben ik verplicht om all the way te gaan?»

HUMO Het tweede.

Martínez «Oh boy. Ik zeg weleens tegen mijn vrouw dat, als ik niet met haar was getrouwd, ik met Penélope Cruz had willen trouwen. Ook een Spaanse, hè? En ik ken haar al van voordat ze naar Hollywood vertrok.»

HUMO Doe me een plezier, en noem ook eens een Belgische beauty?

Martínez «Nee, dat zou me in de problemen brengen. Maar in het algemeen vind ik wel dat Belgische meisjes heel mooi zijn. ’t Is de combinatie van noordelijke en zuiderse aspecten die me aanspreekt. (Denkt na) Maar om nu een specifieke knappe Belgische vrouw te noemen… Ik zou het zo één-twee-drie niet weten.»

Van Loock «Ik weet wel wie ík de mooiste vrouw van Vlaanderen vind: Birgit Van Mol. (tegen Martínez) Een vroegere collega van mij bij VTM, ze presenteerde de laatste editie van ‘De gouden schoen’.»

Martínez «Aha, I see.»

Van Loock «En internationaal zou ik gaan voor Gabriela Sabatini, de voormalige tennisster.»

Martínez «Klassevolle vrouw, heel elegant. Uit Argentinië, hè? Jaja. De Argentijnen hadden de knappe, wij de iets minder mooie: Arantxa Sánchez Vicario

Van Loock «En wie ik ook niet mis vind, is die actrice, hoe heet ze ook weer? Ze speelde in ‘Four Weddings and a Funeral’.»

Martínez «Andie MacDowell

Van Loock «Dat is ze.»

Martínez «I like Andie MacDowell.»

Van Loock «Ik denk dat we dezelfde smaak hebben (hilariteit).»

HUMO Meneer Martínez, bedankt voor het verhelderende gesprek.

Martínez «My pleasure.»


Lauwke Vandendriessche: ‘Knappe prins in safaripakje’

Naast ‘Terzake’-reporter en eigenares van een kek zwartleren jasje is Lauwke Vandendriessche sinds krap een jaar ook moeder van een dochter. Voor weinig wat haar vroeger gelukkig maakte, vindt ze nu nog de tijd, maar toch is ze nooit zo gelukkig geweest.

Lauwke Vandendriessche «Vooral in de eerste vier maanden na de geboorte van Robin, toen ik met haar thuis zat, was ik heel, heel gelukkig. Die maanden zijn dan ook voorbijgevlogen. Er is altijd wat te doen, hè: borstvoeding geven, luiers verversen, de was doen, een douche nemen… En vooral ook bezoek ontvangen, want er kwam ontzettend veel volk over de vloer. Voor mij benaderde die periode de hemel op aarde.»

HUMO Hoe stel je je de hel op aarde voor?

Vandendriessche «Ik probeer me weleens in te beelden hoe het moet zijn om, gedwongen door oorlog of armoede, alles en iedereen achter te laten, en je leven te wagen op een gammel bootje op de Middellandse Zee. Verschrikkelijk lijkt me dat. En ’t lijkt me nog erger wanneer je niet alleen voor je eigen leven moet instaan, maar ook voor dat van je kind. Nu al hol ik bij de minste koorts met Robin naar de dokter – hoe beangstigend moet het wel niet zijn om je kind op zo’n bootje mee te nemen?»

HUMO Wat ergert je het meest in je leven?

Vandendriessche «Er is niets dat me zo haatdragend maakt als chauffeurs die overdreven snel rijden, een rood licht negeren of bumperkleven. Ik verwéns die mensen echt; doorgaans komen er ook de nodige krachttermen aan te pas (lacht).

»Ik woon niet zo ver van de VRT, dus bijna elke werkdag fiets of wandel ik langs het Meiserplein. ’t Is daar hels voor de zwakke weggebruiker: bijna iedere dag word ik praktisch overhoop gereden door iemand die niet in de gaten heeft dat het voor mij groen is. Dat ligt ongetwijfeld aan de mentaliteit van veel weggebruikers in Brussel, maar zeker ook aan hoe ontzettend dwaas en onlogisch dat Meiserplein is aangelegd. Ergerlijk!»

HUMO Ergert je naaste omgeving zich ook weleens aan jou?

Vandendriessche «Dat weet ik wel zeker, ja. Ik ben bijvoorbeeld het type dat verjaardagen durft te vergeten, niet in de laatste plaats die van mezelf. En soms ben ik ook nogal lui: ik kan hele dagen nietsdoen en me daar perfect gelukkig bij voelen, zonder enig schuldgevoel. Dat wil de mensen rondom me weleens op de zenuwen werken, al is het eigenlijk ook wel een positieve eigenschap. Want veel mensen slagen er niet in om zich te ontspannen, maar daar heb ik dus allemaal geen last van. Dagen zonder stress, die koester ik. De leukste vind ik die waarop mijn lief en ik niks gepland hebben, en op den bots door de dag strompelen: je wandelt eens door de stad en komt toevallig vrienden tegen, je gaat wat drinken en daarna wat eten, en al die tijd móét je niks.»

HUMO Eet je graag?

Vandendriessche «Zeer graag. En als ik de tijd heb, wat sinds de geboorte van mijn dochtertje helaas zelden voorkomt, kook ik ook graag. Maar ik eet wel vaak niet zo lekker. Wanneer ik met een cameraploeg onderweg ben om ergens een reportage te gaan draaien, en dat gebeurt váák, stoppen we altijd wel ergens aan een wegrestaurant of een tankstation voor zo’n vieze wrap, of een driehoekige prefabboterham. Hoe heten die dingen ook weer?»

HUMO De Neveneffecten noemden het ‘mongolenboterhammen’.

Vandendriessche (lacht) «Voilà. Ter compensatie van al die viezigheid probeer ik op de VRT zo gezond mogelijk te eten, alleen zijn de salades die ze in de mess serveren nu ook weer niet om over naar huis te schrijven.»

HUMO Wat kook je het liefst wanneer je de tijd hebt?

Vandendriessche «Als student heb ik een paar maanden bij een Thaise familie gelogeerd, in een afgelegen gebied in het noordoosten van het land, en de vrouw des huizes kon ongelooflijk lekker koken. Sindsdien ben ik verknocht aan de Thaise keuken, en probeer ik af en toe zelf ook eens iets Thais in mekaar te boksen. Laab bijvoorbeeld, een koude vleessalade met citroengras, look, kruiden en pepertjes. Waarschijnlijk benadert het in de verste verte niet wat het zou moeten zijn, maar mijn vrienden vinden het allemaal heel lekker.»

HUMO Rook je?

Vandendriessche «Ik ben een geslaagde gelegenheidsroker. Rond mijn twaalfde of dertiende ben ik ermee begonnen: ik kocht toen af en toe een half pakje L&M, om samen met mijn vriendinnen na school sigaretjes te gaan roken aan Gent Sint-Pieters – dwaas pubergedrag, natuurlijk. En nu rook ik enkel wanneer ik uitga. Toegegeven: als het laat wordt, kunnen dat best veel sigaretten worden.»

HUMO Koop je dan op voorhand een pakje? Of schooi je je sigaretten af?

Vandendriessche «Ik moet wel zéér optimistisch zijn over het verloop van de avond om op voorhand een pakje te kopen. Dus nee, ik ben een schooier (lacht). Niet dat ik er me al te schuldig over voel: het is goed voor míjn gezondheid én die van de andere roker. Want die rookt die avond nét die ene sigaret minder.

»Nu, ik wil het gelegenheidsroken hier echt niet propageren – het blijft uiteraard een ongezonde gewoonte. Ik kan het ook vrij makkelijk laten, om mijn vriend te steunen bijvoorbeeld. Hij is twee dagen geleden nog maar eens gestopt: fingers crossed.»

HUMO Wat beschouw jij als het hoogste lichamelijke genot?

Vandendriessche «Uitslapen. Ik heb dat altijd heel graag gedaan, al is het sinds mijn zwangerschap helaas niet meer mogelijk. Eerst zat die buik in de weg, en na de geboorte was het al helemaal om zeep.»

HUMO Aan welk uur moet ik denken wanneer je het hebt over uitslapen?

Vandendriessche «Als student sliep ik regelmatig tot twaalf uur ’s middags.»

HUMO Aha, het bétere uitslapen.

Vandendriessche «Op de Gentse Feesten was het omgekeerd: dan kroop ik pas om twaalf uur ’s middags in bed, rechtstreeks van de Vlasmarkt. Ik woonde in het centrum van Gent, en mijn vrienden en ik deden dat soms wel tien nachten op rij.»

HUMO Hou je van kunst?

Vandendriessche «Ligt eraan. Wat ik op het vlak van kunst het meest apprecieer, zijn boeken, films en muziek – in beeldende kunst ben ik minder thuis.

»Om met die boeken te beginnen: ik heb Germaanse gestudeerd – Engelse letterkunde – dus als student heb ik heel veel en heel graag romans gelezen. Maar sinds ik werk, lees ik geen tiende meer van wat ik vroeger las. En sinds de geboorte van Robin zelfs nog minder. Ik ben net op vakantie geweest met een groep vrienden: ik had acht boeken mee, maar ik heb hoop en al een half boek uitgelezen. Wat ik wel soms doe, is boeken opnieuw lezen die ik goed vond. Bijvoorbeeld ‘The Corrections’ van Jonathan Franzen, en ‘We Need to Talk About Kevin’ van Lionel Shriver

HUMO Vertel eens iets over je liefde voor muziek?

Vandendriessche «Muziek is voor mij altijd heel belangrijk geweest. Ik heb muziekschool gevolgd, en jarenlang piano gespeeld en in koren gezongen: aan de unief heb ik in het universitair koor gezeten, en hier in Brussel in een koor met veel expats, best een hoog niveau. Ik ben slechts een matig getalenteerde sopraan – de hoogste noten haal ik met moeite – maar ik ben vast van plan om ooit opnieuw bij een koor te gaan. Ik vind dat van het leukste wat er is, de repetities zowel als de uitvoeringen.»

HUMO Naar welke muziek luister je het liefst?

Vandendriessche «Veel oudere muziek vooral; met wat er de laatste jaren gemaakt wordt, ben ik niet meer zo mee. Eerder zal ik iets opleggen van Eels, of Lou Reed, of Raymond van het Groenewoud. Ik ben een grote fan van Raymond.»

HUMO Ging je op de Gentse Feesten ook altijd naar zijn vijf uur durende optredens kijken?

Vandendriessche «Ja! Ik stond daar altijd met dezelfde vriendin – ook een fan – helemaal vooraan op de eerste rij. Tot zeven uur ’s ochtends krijsten we alle nummers mee – ik denk niet dat hij ooit één nummer heeft gespeeld waarvan we de tekst níét vanbuiten kenden.»

HUMO Stel dat het mocht van je vriend, zou je dan een onenightstand met je held zien zitten?

Vandendriessche (lachje) «Daarvoor is hij misschien toch net iets te oud voor mij. Nee, qua favoriete onenightstand dacht ik eerder aan Dominic West, die acteur die in ‘The Wire’ McNulty speelt. Een foute vent eigenlijk, McNulty bedoel ik, die een minnares heeft die hij slecht behandelt. Maar Dominic West vind ik een heel mooie man, en ook een goeie acteur.

»Ha, en een tijdje terug zag ik een documentaire op Netflix over het Virungapark in Congo. Dat park wordt geleid door een Belgische prins, Emmanuel de Merode: een heel knappe man, die niet de rare, muffe geur uitwasemt die ik met de Belgische adel associeer. Hij gebruikt zijn adellijke titel ook niet in zijn functie, wat hem siert. En hij is heldhaftig, want hij verdedigt het welzijn van de bedreigde berggorilla’s desnoods met zijn leven. Een paar jaar geleden is hij neergeschoten – ’t is nooit geweten door wie – maar dat heeft hem niet belet om zijn werk gewoon voort te zetten.»

HUMO Toegegeven: dat safaripakje waarmee je ’m op Google Afbeeldingen ziet poseren, staat hem beeldig.

Vandendriessche «Van mij mag-ie het de hele avond aanhouden.»


Milo Meskens: ‘Ik beken: ik hou van pizza hawaï’

Als er iemand is die uit eigen ervaring over hemel en hel kan vertellen, dan wel de aardig allitererende singer-songwriter Milo Meskens: opgegroeid in the school of hard knocks, om het in zijn favoriete taal, het Engels, te zeggen, maar sinds de succesvolle singles ‘Here with Me’ en ‘New Beginning’ helemaal on top of the world.

Milo Meskens «’t Is allemaal te relativeren, natuurlijk: er zijn ook mensen die verkracht en geslagen worden door hun stiefvader, om maar iets te zeggen. Maar in mijn jeugd heb ik wel degelijk mijn fair share of problems gehad: ik werd gepest, mijn beste maat pleegde zelfmoord, mijn ouders scheidden – enfin, wie meer wil weten, moet het Humo-interview van mei nog maar eens teruglezen. Dat ik nu for a living kan doen wat ik het liefst doe, muziek maken, is des te leuker. Want zo’n beetje vanaf het moment dat ik een conscious mind begon te hebben, ’t moet zo rond de millenniumwisseling geweest zijn, is het mijn grote droom geweest om me ooit twenty-four seven met muziek te kunnen bezighouden. Om ooit voor een publiek te kunnen staan en samen met dat publiek in een song te verdwijnen, drie minuten lang een andere realiteit te betreden. Dichter bij de hemel op aarde kom je niet.

»De hel op aarde zou voor mij dan ook het absolute tegendeel zijn: geen muziek meer kunnen maken. De broer van iemand met wie ik vroeger gespeeld heb, een schitterend gitarist, kreeg een spierziekte en verloor alle kracht in zijn vingers. Dat lijkt me het ergste wat je als muzikant kunt meemaken. Ik zou imploderen, denk ik, want muziek is de grootste drijfveer in mijn leven, mijn beste vriend, my sole comfort.»

HUMO Je houdt van Engelse woorden en uitdrukkingen, hè?

Meskens «Ik zal je eens iets zeggen: ik spreek al ongeveer mijn hele leven Engels tegen mezelf. ’t Zou nog een goeie kop zijn voor de Dag Allemaal of de Story: ‘Milo Meskens praat tegen zichzelf! In het Engels!’ Maar voor mij voelt het Engels nu eenmaal natuurlijker aan. Het gebeurt ook frequenter dat ik een woord wel in het Engels weet en niet in het Nederlands dan omgekeerd.»

HUMO Lees je ook in het Engels?

Meskens «Ja. Al heb ik, sinds ik driehonderd procent voor mijn muziek ga, nauwelijks nog de tijd om te lezen. Om het eens heel melodramatisch te zeggen: dat is dan de donkere keerzijde van de medaille.»

HUMO Dríéhonderd procent?

Meskens «Ik hou van het getal drie.»

HUMO Goed, ga verder.

Meskens «Onlangs heb ik wel de driedelige ‘Chronicles’ van Bob Dylan gelezen, zijn autobiografie. Waanzinnig interessant, omdat het geen droge opsomming van feiten is, maar een persoonlijk en gedetailleerd relaas van de boeiendste passages uit zijn leven. Leuk ook om een blik te krijgen op Bob Dylan voordat hij Bob Dylan werd, als je begrijpt wat ik bedoel.

»En ik heb dit jaar nóg een boek gelezen: ‘The Name of the Wind’ van Patrick Rothfuss, het eerste deel van de driedelige fantasyreeks ‘The Kingkiller Chronicle’. Pretty nerdy wel – ’t gaat over een tovenaar genaamd Kvothe, en er komen draken in voor – maar ’t is opvallend goed geschreven, en zeer spannend.»

HUMO Hou je naast boeken ook van de schone kunsten?

Meskens «Ja. Al ben ik geen kenner: vraag me niet naar de specifieke stijl of stroming van een schilderij. Maar ik ben ervan overtuigd dat kunst een niet te onderschatten rol heeft in de maatschappij. Het idee leeft nog altijd dat kunstenaars in wezen leeghangers zijn, die maar wat tekeningetjes maken of iets in elkaar knutselen omdat ze te lui zijn om écht werk te doen. In alle bescheidenheid: ik ben zelf een kunstenaar, en ik zie met eigen ogen dat je als kunstenaar een belangrijke rol kunt spelen in het mentale en emotionele welzijn van de mensen die zich in je kunst kunnen vinden. Met schilderijen of andere kunstwerken is het hetzelfde als met songs: ze kunnen je leven veranderen.»

HUMO Heb jij, om eens een bruggetje naar de gastronomie te slaan, al eens iets gegeten dat je leven heeft veranderd?

Meskens «Euh… Nee. Eten is voor mij weinig meer dan een manier om me te voeden. Ik besef dat dit een zeer onpopulaire opinie is in dit tijdsgewricht, maar ik snap bijvoorbeeld het nut niet van naar één of ander fancy-schmancy restaurant te gaan en daar belachelijk veel geld uit te geven aan iets dat je voor vijf euro thuis kunt maken.»

HUMO Heb je niettemin een favoriete maaltijd?

Meskens «Er zijn heel weinig dingen die ik oprecht graag eet. Serieus, ik ben the worst eater in the world. Zo hou ik bijvoorbeeld echt niet van lasagne, en moet ik van macaroni met kaas en hesp zelfs bijna kokhalzen. Maar bon, er zijn wel enkele vettige dingen die ik zeker niet met tegenzin zal opeten. Ik denk aan vissticks met spinazie, ik denk aan nasi met kip bij de Chinees, ik denk aan pita bij de pitaboer. En om maar eens hardop te vloeken in de kerk: ik ben ook een liefhebber van pizza hawaï.»

HUMO Dapper dat je daarvoor durft uit te komen.

Meskens «Onlangs zat ik in een oer-Italiaans restaurant, en op de kaart zag ik tussen de Margherita’s, capricciosa’s en quattro stagioni’s nergens mijn favoriete pizza staan. Ik heb dan beleefd aan de ober gevraagd of ze toevallig ook geen pizza hawaï hadden, waarop ik nog net niet werd buitengesmeten: die man was oprecht kwaad. Nu ja: zoiets moet je als liefhebber op de koop toe nemen.»

HUMO Waaraan heb je zoal een hekel?

Meskens «Ik haat mensen die in mijn gezicht zeggen dat ze mijn muziek schitterend vinden – ‘Ik heb het altijd geweten, Milo!’ – maar achter mijn rug lopen zeiken. Zo van: ‘Die Milo met zijn janettenliedjes, ik moet er niks van weten.’ Om nog maar eens een controversiële mening in de groep te gooien: ik hou van Nederlanders omdat ze zo direct zijn. Er spelen er twee in mijn band: die gasten zéggen het me tenminste als ze het – hun woorden – ‘een potje bagger’ vinden. Ik vind: als je iets tegen me hebt, let’s just talk it over. En let’s agree to disagree mochten we er niet uit raken.»

HUMO Wat bezorgt je geestelijk genot?

Meskens «Chasing down the rabbit hole. Op zoek gaan naar die ene elusive tone die je in je hoofd hebt, en ’m vervolgens ook vínden. Weinig gaat boven het euforische gevoel dat je krijgt wanneer je na lang zoeken een gitaarakkoord aanslaat dat precies de juiste klank, warmte en frequentie heeft op precies het juiste moment.

»Maar geestelijk genot gaat voor mij ook vaak samen met lichamelijk genot. Alleen vrees ik dat, als we ’t daar over gaan hebben, mijn betoog niet geschikt zal zijn voor lezers onder de achttien. Of voor mijn ouders, for that matter.»

HUMO Je weet dat ik je nog moet vragen naar je favoriete onenightstand?

Meskens «Jaja, ik heb er zelfs al over nagedacht.

»Om te beginnen: ik ben een oubollig persoon op het vlak van de liefde. Ik heb nog nooit een onenightstand gehad, precies omdat ik pas aan dat aspect van de liefde zal denken als ik voor de volle honderd – excuseer – driehonderd procent voor een echte relatie kan gaan.

»Maar als ik toch één iemand moet kiezen met wie ik de nacht van mijn leven zou willen meemaken, dan zou dat Clara Henry zijn, een Zweedse Youtubester-slash-vlogster die ik ontzettend knap, grappig en charismatisch vind. Zij is zo’n beetje mijn droomvrouw, haha.»

HUMO Noem ook eens iemand die wat bekender is?

Meskens «Ik vind Emma Stone een waanzinnig knappe actrice. Niet dat ze een klassieke schoonheid is, maar daar ben ik dan ook niet naar op zoek: eerder zoek ik iemand die me, om het zo maar te zeggen, omverblaast. Emma Stone en Clara Henry hebben dat allebei: if they walk into a room, the room’s theirs. Ze stralen iets uit dat je zodanig ontwapent en charmeert dat je niets anders wilt dan een hele avond in hun gezelschap zijn. ’t Zijn ook allebei blondines, valt me nu ineens op: misschien zegt het wel wat over mijn voorkeur.»

HUMO Emma Stone, is die niet roodharig?

Meskens «Weet ik eigenlijk niet. Ik heb haar alleszins eens met blond haar gezien in ‘Spider-Man’, maar ’t zou kunnen dat het toen geverfd was. Maar rood haar is ook goed, hoor. (Lachje) Ik zou hier nu een heel onvolwassen en tegelijkertijd niet voor kinderoren bestemde uitspraak kunnen doen, maar je weet vast wel wat ik bedoel.»

HUMO Toch niet.

Meskens «Echt niet? De aloude klassieker, hè: ros bloed poept goed.»

HUMO Op die manier.

Meskens «Ofwel: roest op het dak is vocht in de kelder.

»O jeetje, dit zijn typisch zo’n uitspraken die me nog vijf jaar gaan achtervolgen, zeker?»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle verhalen van de Humo rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234