Tussen Hemel & Hel: Dirk Van Tichelt, Ilse Liebens en Bart Schols

Deze week in Tussen Hemel en Hel: dronken nachten te Aarschot, een erwt die naar aardbei smaakt, en een gore passage over het binnendoen van 15-jarige meisjes. En het geestigste voicemailbericht ter wereld, dat ook nog eens perfect op rijm is gezet. De pakkendste pitch die u ooit hebt gehoord? Lees voort!


Dirk Van Tichelt: ‘Een dag niet gelachen is een dag niet geleefd’

Z’n blauwe oog zal niet lang blauw meer zijn, maar die bronzen medaille zal nog wel een tijdje van brons blijven: in het geheugen van judoka Dirk Van Tichelt, alias de Beer van Brecht, zal 8 augustus 2016 voor eeuwig als de gelukkigste dag van zijn leven gegrift staan. Toch, Dirk?

Dirk Van Tichelt (aan de telefoon vanuit Rio de Janeiro) «O ja, wees maar zeker! ’t Is te zeggen: de dag dat ik vernam dat ik vader ging worden, nu een paar maanden geleden, dat was ook serieus verschieten. Op een positieve manier dan, hè! Blijkbaar had ik dit jaar dus al eens eerder goed gescoord, haha. Het moet alleszins tussen de soep en de patatten zijn gebeurd, want het laatste halfjaar ben ik bijna niet thuis geweest.»

HUMO ’t Is misschien een rare vraag, zo twee dagen na de gelukkigste dag van je leven, maar wanneer in je leven was je het minst gelukkig?

Van Tichelt «Fjoew! (denkt na) Een echt ongelukkige periode heb ik eigenlijk nog nooit gehad. Oké, na de Spelen in Londen was ik wel wat teleurgesteld, omdat ik toen even goed was als nu maar het toch niet kon waarmaken. Maar voorts ben ik eigenlijk altijd goedgezind. En daarbij: eergisteren heb ik die mindere prestatie in Londen meer dan goedgemaakt, hè? Man, ik heb de beelden van mijn laatste kamp ondertussen teruggezien, en ik herinnerde me er amper nog iets van. Alsof ik buiten mezelf was getreden op dat moment. Wel kippenvel natuurlijk, ook al om de manier waaróp ik win. Die Hongaar (Miklós Ungvári, red.) is een absolute grondspecialist, en ik pak ’m dan nog efkes op de grond ook. Niet te geloven, eigenlijk.»

HUMO Wat mij opviel aan die bronzen kamp, en aan je reacties voor de camera achteraf: je judoot zoals je praat. Vrank en vrij, zonder complexen. Niet te veel aftasten, gewoon de beuk erin.

Van Tichelt «Vroeger vocht ik vaker tactisch. Maar als ik tegenwoordig de tatami opstap, denk ik nooit: ‘Laat ik nu eens rustig afwachten tot mijn tegenstander een foute beweging maakt.’ Ik vecht nu vooral op gevoel, en dat rendeert.»

'Ik ken niks plezierigers dan een tegenstander met een goeie beweging tegen de mat te gooien.'

HUMO Naar verluidt zou je de bloemetjes stevig hebben buitengezet, die bronzen avond.

Van Tichelt «Dat viel nog mee, hoor. Eerst heb ik met mijn ouders en mijn twee zussen en schoonbroers een paar glazen gedronken aan het strand van Ipanema...»

HUMO Hoe, zijn jouw ouders in Rio? Hebben ze dan geen boerderij te bestieren?

Van Tichelt «Jawel, maar mijn broer is thuisgebleven: tijdens de drie weken dat mijn ouders hier zijn, houdt hij de boerderij samen met een buurman draaiende. Dat is trouwens nog een reden waarom het eergisteren de gelukkigste dag van mijn leven was: het feit dat mijn ouders erbij waren. Vroeger bestond hun leven enkel uit werken, werken en nog eens werken, zeven dagen op zeven. Zo gaat dat op een boerderij, hè? Maar sinds ik internationaal ben beginnen te vechten, op EK’s en WK’s, reizen ze al eens mee. Het maakt me blij en trots dat ze nu meer van hun leven genieten, en dat ik daar een aandeel in heb. ’t Voelt alsof ik iets teruggeef voor alles wat ze voor me hebben gedaan.»

HUMO Goed, je was aan het vertellen over je wilde nacht in Rio.

Van Tichelt (lacht) «Welja, toen mijn ouders en mijn zussen en schoonbroers naar hun hotel zijn teruggekeerd om te gaan slapen, ben ik met mijn sparringpartner Matthias naar een dancing gegaan. Daar hebben we dan nog wat gedronken, en een danske geplaceerd. Plezierig, hoor.»

HUMO Je hebt toen wel nog onverwachts een extra kamp moeten vechten, zij het niet voor een medaille.

Van Tichelt «Welja, maar daar heb ik al alles over gezegd wat erover te zeggen valt. ’t Is een ongelukkig incident geweest, laat ik het daar maar op houden. Want echt waar, ik vind het heel spijtig dat dat blauwe oog nu al meer aandacht heeft gekregen dan mijn bronzen medaille. Uiteindelijk is het maar bijzaak, hè? En weet je: ik ben iemand die enkel op de mat vecht, en dat wil ik ook graag zo houden. Naast de mat heb ik nog nooit van mijn leven gevochten – ook dit keer niet, want ik heb niet teruggeslagen toen ik een mot kreeg van die securitymens.»

HUMO Je zei daarnet dat je altijd goedgezind bent. Is er dan niets waarvan je uit je hum raakt?

Van Tichelt «Ja, van die securitymens die mij op mijn gezicht meende te moeten slaan (lacht). Nee, serieus: als ik geblesseerd ben en niet kan sporten, dan voel ik me weleens mottig. Dat zijn de endorfines die je dan mist, hè? Ik denk dat iedere topsporter dat wel zal herkennen; wat dat betreft zijn we allemaal zo’n beetje sportjunkies.»

HUMO Wat is voor jou het hoogste lichamelijke genot?

Van Tichelt «Het hoogste lichamelijke genot? Euh, poepen zeker?»

HUMO En wat komt op de tweede plaats?

Van Tichelt «Sporten. Maar dat is in mijn geval bijna hetzelfde.»

HUMO Hoe bedoel je?

Van Tichelt «Mijn vriendin is ook nog judoka geweest, dus we weten wat we moeten doen in bed (knipoogt door de telefoon heen).»

HUMO Stel dat het mocht van je vriendin, met wie zou je dan weleens een potje nachtelijke judo zien zitten?

Van Tichelt (zonder verpinken) «Met Eva Mendes. Jawadde!»

HUMO Is er ook dichter bij huis iemand die je kan bekoren?

Van Tichelt «Hmm, niet echt.»

HUMO Niet echt, of echt niet?

Van Tichelt «Echt niet (lacht). Serieus, mijn vriendin gaat daar niet mee kunnen lachen.»

HUMO Gesnopen. Ben jij een enthousiaste eter?

Van Tichelt «Té enthousiast. Wat een klein probleem is, omdat ik altijd op mijn gewicht moet letten. Ik probeer dus om enkel bij speciale gelegenheden op restaurant te gaan.»

HUMO Wat eet je in zo’n geval het liefst?

Van Tichelt «Ribbetjes. Mijn neef heeft een restaurant in Oostmalle: daar zijn de ribbetjes altijd lekker.»

HUMO Wat bezorgt je geestelijk genot?

Van Tichelt «Wow, jij stelt echt wel moeilijke vragen! (denkt na) Weet je wat mij rust geeft in mijn kop? Lachen en grapjes maken met mijn ploeggenoten. Ik zeg altijd: ‘Een dag niet gelachen is een dag niet geleefd.’ Daarom probeer ik iedere dag zo plezant mogelijk te maken.»

HUMO Ik merkte het al toen ik daarnet het rijmpje op je voicemail hoorde.

Van Tichelt (lacht) «‘Je hebt pech / Want meneer Van Tichelt is weg / Moet je me iets vertellen / Dan moet je maar eens terugbellen.’»

HUMO Hou je van kunst?

Van Tichelt «Euh... Goh... Nu moet ik toch even nadenken. Moeilijk, moeilijk.»

HUMO Geen nood, vragen genoeg. Lees je graag?

Van Tichelt «Of ik graag leef? Euh... ja, zeker?»

HUMO Des te beter. En lees je ook graag?

Van Tichelt «Bwa, dat toch al iets minder. Al neem ik wel regelmatig de Humo mee als ik op stage ben, of in het buitenland aan een tornooi meedoe.»

HUMO Dat zeg je nu om mij te plezieren.

Van Tichelt «Nee nee, echt waar! Ik heb ’m hier zelfs bij, de Humo. Maar dat is dan ook meteen zowat alles wat ik lees. Ik heb altijd tegen mezelf gezegd: ‘Na m’n studies ga ik beginnen te lezen om de pauzes tussen de trainingen op te vullen.’ Maar veel is er van dat voornemen nog niet in huis gekomen. Hoop en al twee sportboeken heb ik sindsdien gelezen, onder andere ‘Beter’ van Maarten van der Weijden. Dat is die Nederlandse langeafstandszwemmer die kanker overwon, en dan op de Spelen van Peking goud haalde. Gewéldig boek.»

HUMO Wat heb je gestudeerd?

Van Tichelt «Licentiaat Lichamelijke Opvoeding, aan de VUB. En ondertussen heb ik ook een diploma gehaald om judotrainer te worden.»

HUMO We zien jou ooit nog als coach terug op de Spelen?

Van Tichelt «Dat zou kunnen, ja. Ik heb mijn hart aan het judo verloren, dus ik denk dat ik de sport serieus zal missen wanneer ik mijn kimono definitief aan de haak hang.»

HUMO Je bent 32: hoe lang denk je nog met judo door te gaan?

Van Tichelt «Weet ik niet. ’t Is mijn bedoeling om vanaf nu jaar per jaar te zien hoe het nog loopt: of ik internationaal nog op topniveau blijf presteren, of ik het nog graag blijf doen én of ik het nog blessurevrij blijf doen. Als aan één van die drie voorwaarden niet voldaan wordt, dan stop ik. ’t Is te zeggen: als professional. Aan judo zal ik waarschijnlijk wel de rest van mijn leven blijven doen, want ik ken niks plezierigers dan een tegenstander met een goeie beweging tegen de mat te gooien. Ik doe het liever dan interviews geven, ’k zal het zo zeggen. Ieder zijn ding, hè?»

HUMO Hint begrepen, bedankt voor het gesprek.

Van Tichelt «Neenee, geen probleem (lacht). Ik wil maar zeggen: ik heb mijn talent, jij het jouwe. Maar trek jij anders een keer een kimono aan, dan wil ik als tegenprestatie wel eens een kamp met jou uitvechten.»

HUMO Ik dacht het niet, Dirk.

Van Tichelt «Ik zal maar één hand gebruiken, oké?»

HUMO Deal, we zien mekaar in Brecht.

Van Tichelt «Afgesproken!»


Bart Schols ‘Verzot op Sabine Appelmans’

Dat ‘De afspraak’-anker Bart Schols zich in het Australische Newcastle bevindt wanneer we hem via Skype te spreken krijgen, mag nauwelijks verbazing wekken: ’t is bepaald geen geheim dat Schols tot over zijn oren verliefd is op het land en zijn inwoners, en iedere halve gelegenheid aangrijpt om een vlucht naar Sydney te boeken.

Bart Schols «Ik zit hier in het huis van mensen die ik drieëntwintig jaar geleden heb leren kennen, toen ik voor het eerst in Australië was: ’t zijn altijd vrienden gebleven, en mede dankzij hen is Australië in de loop der jaren mijn tweede vaderland geworden.

»Ik herinner me mijn allereerste avond op Australische bodem: op de luchthaven van Sydney belde ik in een telefooncel naar mijn pleegouders om te zeggen dat ik goed was aangekomen, en even later merkte ik ineens dat ik mijn portefeuille miste – laten liggen, natuurlijk. Ik sprint dus terug naar die telefooncel, zie dat mijn portefeuille foetsie is, en hoor vervolgens dat mijn naam wordt omgeroepen. Wat bleek? Een mij onbekende Australiër, die een vriend voor het leven zou worden, had mijn portefeuille gevonden en was ’m gaan afgeven aan de informatiebalie, waar hij me stond op te wachten. Nadat ik hem eerst omstandig had bedankt, bood-ie me een lift aan naar mijn hotel, en aan het einde van de rit nodigde hij me ook nog eens uit om die avond met hem en twee van zijn kameraden te gaan zeilen in Sydney Harbour. Op mijn eerste avond in Australië zat ik dus al met een pint in mijn hand vanaf een zeilboot het Opera House te bewonderen, kun je ’t je voorstellen? En daarna werd ik ook nog eens uitgenodigd op een barbecue.

»Die gebeurtenis heeft de toon gezet voor al de keren dat ik in Australië ben geweest. De mensen hier gaan in de regel hartelijk en warm om met elkaar. Dat zie ik keer op keer.»

HUMO Ik wilde je eigenlijk vragen naar je persoonlijke hemel op aarde, maar ik denk dat ik het antwoord al heb.

Schols «O, maar ik beleef ook weleens hemelse momenten in België, hoor. Onlangs heb ik bijvoorbeeld mijn jeugdvrienden nog ’ns op een etentje uitgenodigd bij mij thuis: zoiets vind ik echt fantastisch, ook al omdat ik ze de laatste tijd zo weinig zie. En vorige zomer heb ik met Guga Baúl en zijn band op het podium gestaan tijdens de Gentse Feesten. Voor vijftienduizend man gitaar spelen en zingen op de Korenmarkt, dat is een onvergetelijke ervaring.»

HUMO Hoe ziet jouw hel op aarde eruit?

Schols «Om te beginnen: als ik zie wat er allemaal in de wereld gebeurt, vind ik het heel moeilijk om de term ‘hel’ op een aspect van mijn eigen leven toe te passen. Maar goed, ik ben wel ontzettend bang voor de dag dat mijn pleegouders iets overkomt – dat zou de hel op aarde toch al enigszins benaderen. Zij betekenen alles voor mij (Schols werd op zijn 14de in hun gezin opgenomen toen zijn moeder een einde aan haar leven had gemaakt, red.).

»En de huidige toestand van ons land stemt me ook niet echt positief. Ik vernam van hieruit dat verhaal van die racistische reacties op het verongelukken van een Marokkaanse jongen uit Genk: man man man. Buitengewoon moe en bedroefd word ik van zoiets. Net als van het voortdurend polemiseren van onze heren en dames politici, dezer dagen. ’t Is opnieuw een ouderwets wij-versus-zij-verhaal. Welke politicus heeft tegenwoordig nog de guts om de rug te rechten en zich boven het gebakkelei te plaatsen? Ik kan me vergissen, maar ik zie er op dit moment geen. ‘De geesten worden vergiftigd’: zo zegt Rudi Vranckx het in een recent interview dat ik hier net heb zitten lezen, waarin hij zich zorgen maakt over de verharding van het debat. Ik ben het daar ontzettend mee eens.

»Enfin, nóg maar eens een reden waarom het me af en toe deugd doet om hier in Australië te komen uitblazen.»

HUMO Waarom verhuis je niet?

Schols «Ik denk daar weleens over na, ja. En ik ga hier geregeld al eens naar vastgoed kijken. In Sydney is dat trouwens onbetaalbaar geworden. Maar een kameraad van me, dezelfde gast met wie ik op mijn eerste avond in Australië ben gaan zeilen, werkt met bekende tv-presentatoren, en heeft me voorgesteld om eens te polsen of ik hier eventueel ooit aan de bak zou kunnen komen. Dat klinkt naïever dan het is: er is hier een zender, SBS, die werkt met mensen die niet in Australië geboren zijn – een accent is blijkbaar geen probleem. Voor alle duidelijkheid: ik ben momenteel heel gelukkig bij de VRT; er is dus geen haast bij. Maar mocht ik mezelf echt niet goed meer voelen in België, en mocht de kans om in Australië aan de slag te gaan zich dan voordoen, acht ik een verhuis niet onmogelijk.»

HUMO Iets heel anders: wat bezorgt je geestelijk genot?

Schols «Innerlijke rust. Vanochtend vroegen mijn vrienden me wat ik vandaag wilde doen. Ik zeg: ‘Doe wat jullie willen doen; ik blijf het liefst een dagje hier in huis zitten.’ Ik kan geweldig genieten van dagen waarop ik geen prikkels heb van buitenaf. Hier heb ik ook nog eens tijd om een boek te lezen. Ik heb net ‘De vliegeraar’ van Khaled Hosseini gelezen, eindelijk, en dat boek heeft me geweldig geraakt. En ‘Bonita Avenue’ van Peter Buwalda ligt klaar.»

HUMO Heb je een favoriete schrijver?

Schols «Da’s moeilijk, maar als ik er dan toch één moet kiezen: Herman Koch. Ook al omdat ik ’m nog ken uit zijn ‘Jiskefet’-tijd. In de jaren 90 hield ik met mijn kameraden geregeld Lullo-avonden: dan bekeken we een hele resem afleveringen van ‘De Lullo’s’, over drie brallerige studenten van rijke komaf die samen op kot zitten. Koch speelde het personage Kerstens, en ik kan me één scène herinneren waarin hij languit in de zetel ligt en een behoorlijk gore passage voorleest uit een boek dat hij aan het schrijven is – over meisjes van 15 die hij ging binnendoen, en zo. Dat-ie dan achteraf daadwerkelijk boeken is beginnen schrijven, en wát voor boeken, vind ik de max.

»Ik ben overigens van plan om die maten van toen binnenkort nog een keer bij elkaar te brengen. Het oorspronkelijke idee was om op café af te spreken, maar misschien moeten we eerst thuis die dvd nog eens opzetten, met wat lekkers te eten en te drinken erbij.»

HUMO Hou je van lekker eten en drinken?

Schols «Ja, wie niet hè? Eergisteren ben ik voor het eerst gaan eten in het restaurant van het Opera House in Sydney: heel lekker – ’t is haute cuisine – maar vooral de setting vond ik fantastisch, met zicht op de Harbour Bridge. Al hoeft eten voor mij absoluut niet altijd van dat kaliber te zijn. Ik kan evengoed genieten van een eenvoudige fish-and-chips die ik met mijn handen zit op te eten.»

HUMO Drink je graag?

Schols «Ik mag al eens graag een glas wijn drinken, ja. Maar niet tijdens de werkweek. Een tijdje terug las ik een interview met Matthijs van Nieuwkerk, waarin hij zei dat hij maar al te graag ’s avonds na de uitzending (van ‘De wereld draait door’, red.) een glas wijn zou willen drinken, maar dat hij het toch niet doet: hij heeft schrik dat hij dan de volgende dag niet fris zal zijn. Daar volg ik hem helemaal in. Na de laatste ‘Afspraak’ van de week drink ik één pintje, en dat is het. En twee keer per jaar spreek ik eens af met Freek Braeckman om in mijn heimat Aarschot op stap te gaan: dan drinken we een nachtje stevig door; de laatste keer kwam er één gin-tonic te veel bij kijken. Maar daar blijft het toch bij. Ik voel de negatieve effecten van alcohol de volgende dag veel harder dan vroeger, en een dag afzien, laat staan meerdere dagen, dat is het mij niet meer waard.»


HUMO Wat is voor jou het hoogste lichamelijke genot?

Schols (denkt lang na) «Hmmm. Dat weet ik zo één-twee-drie toch niet.»

HUMO Je mag ook gewoon seks zeggen, hoor.

Schols «Welja, maar ik weet niet of dat altijd en overal het hoogste goed is. Een hete douche nemen na een zware training, of die training zelf, dat kan ook deugd doen.»

HUMO Wat voor training?

Schols «Meestal een fietstraining. Ik fiets heel veel, vooral op de weg: tijdens de week soms naar het werk; in het weekend langere ritten – op zondag is dat met wielerclub Olympia. Koen Buyse van Zornik is inmiddels ook een fietsbuddy geworden, en sinds kort nemen we Steven Kolacny van Scala mee, al mag het dan niet te snel gaan (lacht). Maar serieus: een paar uur knallen wanneer het goed weer is, heerlijk is dat. En in juni heb ik zoals ieder jaar La Cannibale uitgereden, een kleine 175 kilometer op en rond de Mont Ventoux: ’t was een helletocht met hagel en wind en alles erop en eraan, maar gelukkig was ik perfect in vorm. En na zo’n prestatie voel je je geweldig.»

HUMO Nu dan Bart, ben je er klaar voor?

Schols «Ik ben er klaar voor.»

HUMO Wie is je favoriete onenightstand?

Schols «Daar moet ik niet lang over nadenken: Birgitte Hjort Sørensen, die Katrine speelt in ‘Borgen’. Ze is knap en ze acteert geweldig, en ’t is ook nog eens helemaal mijn type. Plus: ze is naturel, dirkt zichzelf niet te veel op.»

HUMO Kan ik je ertoe verleiden om ook iemand van eigen bodem te kiezen?

Schols «’t Is misschien een beetje gênant om dit toe te geven, want ik ken haar en haar man Serge intussen persoonlijk. Maar kom, laat ik niet flauw doen: als tiener ben ik lang verzot geweest op Sabine Appelmans. Als ventje van 12, 13 heb ik haar zelfs eens een fanbrief gestuurd, en een gesigneerde foto teruggekregen – ik heb haar dat ook al eens verteld, grappig was dat. En ze hoeft zich geen zorgen te maken: het ergste is inmiddels wel voorbij (lacht).»

HUMO Bedankt voor het interview. En een fijne dag nog, daar in Australië.

Schols «Cheers mate!»


Ilse Liebens ‘Een hoofdmassage: zálig!’

Na Wurkter eerder deze zomer mag de buitengewoon sympathieke Ilse Liebens nu ook Poekelpaap presenteren op Canvas, zij het – vanwege de gelijktijdigheid van de Olympische Spelen – enkel voor de website. Een vraag die ze de heren en dames artiesten die ze voor de microfoon weet te sleuren wellicht níét zal stellen:

HUMO Wat bezorgt je geestelijk genot?

Ilse Liebens «In een vorig leven ben ik nog frontvrouw-met-gitaar geweest van een groepje, Yearn, waarmee we in 2000 de halve finale van de Rock Rally hebben gehaald. Ik schreef toen zelf een deel van de nummers, en ik kan me goed herinneren wat een magisch gevoel het me gaf wanneer ik na veel gepriegel en geprobeer ineens het juiste akkoord vond: ‘Ahá! Dít is het! C-mineur!’ Datzelfde gevoel heb ik nog altijd weleens wanneer ik een goed nummer hoor. Alsof er aan een hendeltje in je hoofd wordt getrokken, en er een sluis met euforie wordt opengezet.»

HUMO Waarnaar gaat je muzikale voorkeur uit?

Liebens «Vroeger had ik een groot zwak voor singer-songwriters, en voor grunge en aanverwanten. Maar tegenwoordig koop ik zowat alle genres. Wanneer ik de platenwinkel buitenstap, heb ik vaak vijf compleet verschillende cd’s in m’n handen.»

HUMO Jij kóópt nog cd’s?

Liebens «Ja, een beetje uit de tijd, hè? Ik kan uiteraard ook wel muziek afspelen via mijn computer, maar zeker wanneer ik mensen over de vloer heb, vind ik het toch altijd weer leuker om een cd’tje uit te kiezen. Je denkt er dan meer over na, lijkt het wel: misschien is dat het. Toen onlangs mijn uitgebreide familie op bezoek was wegens mijn verjaardag – vraag me niet de hoeveelste – had ik vooraf een tijdlang voor m’n cd-rek zitten peinzen: ‘Hmm, welke van deze platen zouden ze allemáál leuk vinden?’. Uiteindelijk heb ik gekozen voor ‘Graceland’ van Paul Simon, en da’s een goeie zet gebleken. Het klópte ook helemaal met het zonnige weer.»

HUMO Hou je evenveel van lezen als van muziek luisteren?

Liebens «Op zich wel ja, alleen doe ik het praktisch nooit. Ik heb mezelf gedwongen te stoppen met het kopen van boeken, omdat ik er thuis tientallen heb liggen die ik maar niet gelezen krijg. Ik kom er gewoon niet toe.»

HUMO Eindelijk eens een eerlijk antwoord op die vraag!

Liebens «Het laatste boek dat ik gekocht heb, was ‘Wat alleen wij horen’ van Saskia De Coster – ik kom Saskia af en toe tegen via gemeenschappelijke vrienden. De bedoeling was om het op vakantie in Frankrijk te lezen, maar van dat voornemen is uiteindelijk niks gekomen: ik heb het ongelezen in mijn koffer gestoken voor de heenreis, en al even ongelezen opnieuw in mijn koffer gestoken voor de terugreis. Enfin, wat de weekendbijlages van de krant betreft, heb ik mijn achterstand wél ingehaald – toch een mini-overwinninkje.

»Het gekke is: als ik dan eens bij hoge uitzondering in een boek begin, lees ik het in hooguit twee dagen uit. En iedere keer weer denk ik: waarom doe ik dit niet vaker? Hetzelfde heb ik met het bezoeken van musea: ik doe het veel te weinig, maar wanneer het dan toch eens gebeurt, denk ik steevast: ‘Eigenlijk zou ik hier een gewoonte van moeten maken.’ Maar de laatste keer dat ik nog een museum bezocht heb – Bozar, voor de gewéldige Michaël Borremans-expo – dateert toch alweer van twee jaar geleden. Ik werd toen volledig van m’n sokken geblazen; ik hield er ongeveer hetzelfde gevoel aan over als aan een topconcert.

»Nu, bij mij thuis heb ik wel een paar mooie, grote kunstfoto’s ophangen – ik heb daar een zwak voor. Onlangs nog heb ik een prachtige zwart-witfoto gekocht van Anton Coene, die nu boven de ontbijttafel hangt. Iedere ochtend tijdens het ontbijt kijk ik nu dus uit op een praktisch onherkenbare Lara Chedraoui van Intergalactic Lovers, die van een soort grote kubus valt. Een nogal merkwaardige beweging: het lijkt alsof ze heel ver springt – er gaat veel energie van uit – maar eigenlijk valt ze; ik las dat ze er een gebroken pols aan heeft overgehouden.»

HUMO Vertel mij eens: wat is voor jou de hel op aarde?

Liebens «Omringd worden door onwetende, intolerante, zure mensen. En die zijn er steeds meer, heb ik de indruk. Overal kom je tegenwoordig norse mensen tegen: in het verkeer, in de Delhaize, op de trein. Je kunt die mensen wel proberen te vermijden, maar je wordt er onvermijdelijk mee geconfronteerd. Net zoals met mensen die van de minste pietluttigheid een drama maken. Zo moe dat ik daarvan word! ‘Mannekes,’ denk ik dan, ‘alsof er niks ergers gebeurt in de wereld!’ Openlijk racistische mensen, nog zoiets. Ik heb lang gedacht dat we met z’n allen op de goeie weg waren, maar sinds een tijdje lijkt het weer geaccepteerd te zijn om racistische praat uit te slaan. Een aantal mensen met wie ik af en toe wel móét communiceren, hebben me wat dat betreft behoorlijk gechoqueerd. Dan zit je ergens aan tafel, en iemand gooit doodgemoedereerd in de groep dat hij een huis niet heeft gekocht omdat er een Marokkaan naast woonde. Ik probeer dan tot tien te tellen en zo rationeel mogelijk te reageren, ook al omdat ik weet dat de emoties hoog kunnen oplopen wanneer ik te snel m’n mond opendoe. Ik ben iemand die in dat soort discussies snel zijn beheersing verliest.»

HUMO En hoe stel je je de hemel op aarde voor?

Liebens «Dit klinkt vast nogal saai, maar waar ik in deze fase van mijn leven het meest van kan genieten, is nietsdoen. Ik kan zó tevreden zijn wanneer ik eens aan een dag kan beginnen waarop ik geen enkele verplichting heb, en simpelweg op mijn lauweren mag rusten. Niets plannen: dat heb ik mezelf wel moeten aanleren. Vroeger stopte ik mijn vrije dagen van onder tot boven vol met dingen die ik nog moest doen, waardoor ook die dagen een bron van stress werden. Maar sinds een tijdje slaag ik erin om te denken: ‘Ik zie wel.’ Vaak mondt zo’n dag erin uit dat ik een aantal vrienden opbel om te vragen of ze geen zin hebben om ergens te gaan eten.»

HUMO Ben je van het bourgondische type, ja?

Liebens «O ja, heel zeker. Met enkele vrienden heb ik zelfs een tijdlang een spaarpotje bijgehouden om af en toe eens in een sterrenrestaurant te kunnen gaan eten. Twee- à driehonderd euro betaal je dan, maar voor dat geld zit je wel uren aan tafel, met de lekkerste gerechten voor je neus. Al moet ik toegeven dat het eten in sommige sterrenrestaurants me weleens iets té speciaal was. Ik zal uit beleefdheid maar niet zeggen waar, maar één keer kreeg ik iets op m’n bord dat eruitzag als een erwt, maar smaakte naar een aardbei. Dat ging mijn beperkte culinaire brein toch echt net iets te ver (lacht). Nee, dán de blue mussels in Fiskebar in Kopenhagen. Gegeten toen ik voor het eerst in Kopenhagen was, en de tweede keer meteen een tafel gereserveerd zodra de vliegtickets in orde waren.»

HUMO Drink je graag?

Liebens «Ja, maar zelden of nooit veel. Mijn oma hield een café in Opheers, Zuid-Limburg, en als kind hing ik daar geregeld rond: ik heb toen voldoende dronken gebral moeten aanhoren om mezelf voor te nemen om nooit in die staat te belanden. Bier lust ik sowieso niet zo graag, tenzij heel af en toe eens een vrouwenbrouwseltje zoals kriek of Hoegaarden Rosé. Maar met een goed glas wijn kun je me altijd blij maken. Mijn papa verzamelt sinds hij met pensioen is rode wijn: een kleine tweehonderd flessen heeft-ie ondertussen al in zijn kelder liggen, en bij gelegenheid trekt-ie er één of twee heel goeie open. Niks leukers dan met Kerstmis bij mijn ouders te zijn, en met mijn papa een halfuur aan een stuk door te bomen over hoe lekker ons wijntje wel niet is.»

HUMO Wat is voor jou het hoogste lichamelijke genot?

Liebens «Naar de kapper gaan, en vóór de knipbeurt een hoofdmassage krijgen: zálig. En wat ik ook heel tof vind, is tegen iemand – je lief – aanliggen, en haar voelen ademen. En dan meegaan in dat ritme, en na een tijdje gelijk beginnen te ademen. Ik vind dat zo rustgevend! Vroeger deed ik dat ook weleens bij mijn mama of papa, zo tegen hen aan kruipen als in een coconnetje: een heel geborgen gevoel gaf dat altijd.»

HUMO Stel dat het voor één keer mocht van je lief, tegen welke internationale beroemdheid zou je dan best eens een nachtje willen aanschurken?

Liebens «Tegen Cate Blanchett. Ik heb haar altijd al een mooie vrouw gevonden, maar ’t is pas sinds ik vorig jaar de film ‘Carol’ heb gezien – ze speelt daar een rijke, getrouwde vrouw in die een relatie aangaat met een meisje dat ze in een warenhuis ontmoet – dat ik helemaal weg van haar ben. Ik heb toen ook wat YouTube-interviews met haar opgezocht, van op Cannes en zo, en ik viel bijna achterover: zo grappig en ad rem en relativerend dat die vrouw is! Sindsdien vind ik haar zo mogelijk nóg sexyer. En ze is ook mooi ouder aan het worden.»

HUMO Durf je het aan om ook iemand dichter bij huis te kiezen?

Liebens «Ja: Goedele Wachters. Indirect geef ik daar mijn lief Ans een compliment mee, want ze lijkt nogal op haar.»

HUMO Je valt op blond?

Liebens «Je zou het haast beginnen zeggen, hè?»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234