Tussen Hemel & Hel: 'Een vriendin vroeg me waarom ik de hele tijd aan haar lief zat, maar ik doe dat bij iedereen'

Deze week in Tussen Hemel & Hel: een gerenommeerd Amerika-correspondent die voor een ordinaire zwerver wordt gehouden, de grootste pompoenoogst sinds 1993 en een korte mededeling van Martine Tanghe. En een favoriete onenightstand die zelf ook een favoriete onenightstand mag kiezen. Benieuwd hoe dat afloopt? Lees verder!


Björn Soenens ‘Als een zwerver tussen het vuilnis’

Met die Kapitein Iglo-baard van een tijdje geleden zag-ie er minstens 72 uit, akkoord, maar volgens Wikipedia is Amerika-correspondent Björn Soenens op 25 april jongstleden toch echt pas 50 geworden. Zou hij die kaap met plezier gerond hebben?

Björn Soenens «O, ja. Ik vond het veel leuker om 50 te worden dan 49. Het betékent ook iets. Bovendien is het een erg plezierige leeftijd: ik heb het gevoel dat ik minder hoef te knokken voor mijn plek dan vroeger, en tegelijkertijd beschik ik nog altijd over de energie van een huppelend veulen in de wei. ’t Is alsof ik na een lange en vermoeiende voettocht eindelijk de bergtop heb bereikt en even in de bossen mag ronddwalen.»

HUMO De hemel op aarde, dat is voor jou het hier en nu?

Soenens «Ja. Ik ben gelukkig in mijn privéleven en op het werk, meer kan een mens zich niet toewensen. Ik woon graag in dit land, ik reis er graag door, ik bén er graag. De Verenigde Staten, en New York bij uitstek, lijken mijn echte thuis te zijn. Vroeger kostte het me drie tot vier uur per dag om naar en van Brussel te pendelen, daar ben ik van af. Kantoorgedoe, daar heb ik ook al niks meer mee te maken, want veel bullshit komt me eenvoudigweg niet meer ter ore. Al mijn energie en mijn ideeën kan ik in mijn werk stoppen, en in mijn werk alleen. Dat is fantastisch, en voor mij mag dat nog lang blijven duren.»

HUMO Nu nog die volle baard terug en we zijn er.

Soenens «Neenee, die baard blijft weg. Oké, helemaal gladgeschoren zul je me niet aan de ontbijttafel treffen, dan schrik ik van mezelf wanneer ik in de spiegel kijk. Maar over die volle baard werd toch te veel getoeterd. Zelfs Martine Tanghe was ermee bezig, heb ik mogen vaststellen. Toen-ie net was afgeschoren en ik eens live in de ether moest gaan, fluisterde ze in m’n oortje: ‘Twintig jaar jonger! Twintig jaar jonger!’»

HUMO Hoe ziet jouw hel op aarde eruit?

Soenens «Mijn grote zwakte is dat ik ongelukkig ben en me volkomen léég voel als ik niets kan maken, schrijven of vertellen. Ik moet ideeën kunnen delen met de wereld, daarom ben ik ook ooit journalist geworden. Mocht ik dat om welke reden dan ook niet meer kunnen doen, dan zou ik het gevoel hebben dat ik er niet toe doe en dat het leven geen enkele betekenis heeft, wat overigens ook het geval is. Neen, ik wil de mensen informeren, mijn mening met hen delen, hen slimmer maken. Een missionaris, een prediker, zo voel ik me. Wat dat betreft, frustreert het me weleens dat we zo’n klein publiek hebben. ‘Was ik maar een Amerikaan,’ denk ik soms, ‘dan hadden potentieel 330 miljoen mensen me kunnen horen, in plaats van zes miljoen.’ Maar dat zijn kleine beslommeringen, want in essentie doe ik mijn job doodgraag. Vooral het bijwijlen avontuurlijke aspect ervan kan me bekoren.

»Sommige journalisten trekken een maatpak en een das aan en gaan de hele dag tussen de andere journalisten in maatpak en das in het perszaaltje zitten waar Sarah Huckabee Sanders (perschef van het Witte Huis, red.) haar verhaaltjes komt aflezen. Sorry, maar dat is propaganda. Reis toch eens rond! Neem de auto, stop in een diner voor een koffie en een chocolate chip cookie, praat met de arme drommels aan de bar. Dan had je twee jaar geleden misschien kunnen zeggen: ‘Ik denk dat Trump president zal worden.’ Ik heb dat destijds gezegd, omdat ik genoeg had rondgereisd om in de gaten te hebben dat er een probleem was.»

HUMO Hou je van koffie en chocolate chip cookies?

Soenens «O, ja. Vlak bij ons appartement in Brooklyn heb je Mike’s Coffee Shop, een zaak die al een eeuwigheid wordt gerund door twee Grieken van tegen de 80. Daar hebben ze uitstekende chocolate chip cookies, en ook heerlijke eitjes op diverse wijzen bereid, en lekkere worstjes, en fijngesneden bacon, en grote potten koffie waarmee ze met plezier langskomen voor een refill. Nu, geweldig gezond is dat allemaal niet, maar gelukkig weet mijn vrouw wat goed voor me is. Elke ochtend serveert ze me heerlijk verse fruitsalade, en een kommetje havermout met chocolade. Dankzij haar let ik goed op wat ik eet. Sindsdien voel ik me echt beter. Van al dat vette eten word je moe en stram, hè?»

HUMO Waar heb je een hekel aan?

Soenens «Ik erger me enorm aan vuilnis op straat. En al helemaal vóór m’n eigen voordeur. Plastic zakjes, bekers, half opgegeten hamburgers, sigarettenpeuken: dat ligt allemaal uitgezaaid over de voetpaden en ik word er razend van. Soms kan ik mezelf niet bedwingen en begin ik fulminerend alles op te rapen en in de vuilnisbak te gooien. Ik weet dat het zinloos is, want een halfuur later ligt het toch weer vol, maar ik blijf het doen, wellicht om mezelf te sussen. Sommige mensen kijken me dan aan alsof ik een zwerver ben die tussen het vuilnis naar iets eetbaars aan het speuren is, maar dat deert me niet. Het liefst zou ik op zulke momenten een megafoon hebben om de toevallige passanten op hun plichten te wijzen.»

HUMO Ergeren de jouwen zich ook weleens aan jou?

Soenens «Veel mensen, mijn eigen kinderen incluis, vinden dat ik nogal kan doordrammen. Daarom was het ook lastig voor mij om baas te zijn van een journaalredactie: ik had vaak, té vaak misschien, de neiging om goeie raad in het rond te strooien en mensen te analyseren in hun bijzijn. Ik wilde alle problemen ook mordicus oplossen, terwijl het misschien beter was geweest om iemand z’n verhaal te laten doen en een luisterend oor te bieden. Een vroegere baas van mij, Leo Hellemans, zei eens op de radio: ‘Het drama van Björn is dat hij heel vaak gelijk heeft, maar dat hij het zo weinig krijgt.’ Ik peper het er zo duidelijk, helder en grondig in dat mensen zeggen: ‘Jongen, stop er nu maar mee, ik heb het wel begrepen.’ Maar ik kan niet anders, vrees ik.»

HUMO Wat bezorgt je geestelijk genot?

Soenens «Mooie kunst en goeie boeken. Hier in de buurt heb je het Brooklyn Museum. Daar heb ik de werken van Georgia O’Keeffe ontdekt, een schilderes die bijna honderd jaar heeft geleefd, van 1887 tot 1986. Ik ben zo onder de indruk geraakt van haar werk dat ik haar ‘Brooklyn Bridge’ op mijn arm heb laten tatoeëren.

»En zoals ik elke dag mijn tien koffies moet hebben, zo heb ik ook constant boeken nodig om me geestelijk te voeden. Lezen is voor mij aan het infuus liggen en zeggen: ‘Laat de drank maar stromen.’ Ik lees vele tienduizenden bladzijden per jaar. En dan heb ik het niet over de krant of over artikels op sites, dat is vaak je reinste tijdverschijterij. Ik wil échte kennis opdoen, kennis die morgen nog van kracht is. Zo ben ik op dit moment ‘The White Album’ van Joan Didion aan het verslinden, een verzameling essays en journalistieke verhalen uit de jaren 60. Net als in ieder ander boek dat ik lees, zit ik ook in haar boek zinnen te onderstrepen omdat ik denk: ‘Dat citaatje kan ik misschien ooit gebruiken.’»

HUMO Hoorde ik je daarnet zeggen dat je tien koppen koffie per dag drinkt?

Soenens «Minstens. Koffie is mijn brandstof, ik drink het zelfs net voor ik ga slapen.»

HUMO Hè?

Soenens «Wanneer ik voor ‘De ochtend’ of ‘Linde staat op’ moet werken, is het hier bijna middernacht, hè. Ik zet dan steevast vier koppen koffie, waar ik er zeker drie van drink. En daarna ga ik zonder enig probleem slapen.»

HUMO Drink je ook graag alcohol?

Soenens «Ja, maar met mate. Ik ben geen booze guy. Mijn omgeving lacht me weleens uit als we op café gaan: ik drink één glas wijn, hooguit twee, en vervolgens begin ik aan de koffie. Dat heeft er ook mee te maken dat ik er niet zo goed tegen kan. Mijn zoon van 23, Gilles, is een ginfanaat. Hij heeft me eens flink uitgelachen nadat hij een gin-tonic voor me had gemaakt, wellicht met wat meer gin erin dan gebruikelijk, en ik enorm loslippig begon te worden.»

'In mijn eentje vijf of zes uur tafelen in een poepchic restaurant voor 300 euro: de max! ''

HUMO Wat is voor jou het hoogste lichamelijke genot?

Soenens «Seksuele genoegens, zonder meer. Men noemt het soms de kleine dood, en daar zit iets in. Een orgasme en dan de pijp uit: zo zou ik het leven willen verlaten.»

HUMO Eerst nog even je favoriete onenightstand, graag.

Soenens «Ik heb er twee. Ten eerste January Jones, mevrouw Don Draper in ‘Mad Men’. Een tijdloze schoonheid: blond, sensueel, een beetje badass. Maar mijn voorkeur gaat uit naar Abigail Spencer, die heeft meegespeeld in een reeks die op Canvas is uitgezonden, ‘Rectify’. Ze heeft lang zwart haar en prachtige ogen, daar val ik voor.»

HUMO Doe niet flauw en kies ook eens een Vlaamse onenightstand.

Soenens «Wel, als 20-jarige had ik een stevige crush op Elsje Helewaut, de zangeres met de zwoele stem van Elisa Waut. Inmiddels zal ze wel een kloeke vijftiger zijn, maar bon.»

HUMO Bedankt, dan zijn we er.

Soenens «Mag ik toch nog even melden dat onenightstands eigenlijk niet aan mij besteed zijn? Mijn vrouw en ik leiden een spectaculair onspectaculair leven: meer hoeft het voor mij ook niet te worden.»


Lara Chedraoui

‘58 onenightstands’

Misschien wil ze ooit voor de kost lijken schminken – geen grap, ze leek het te menen – maar tot nader order vormt Lara Chedraoui de helft van het fijne StuBru-duo ‘Engelen & Chedraoui’, en is ze de zangeres van het niet minder te prijzen Intergalactic Lovers.

Lara Chedraoui «Twee jaar geleden zijn we met de groep op tournee gegaan in Japan. Iedere ochtend stond ik heel vroeg op, rond een uur of vijf al, om een trein te nemen en helemaal in m’n eentje een lange wandeling door de bergen te maken. Voor mij benaderde dat de hemel op aarde, omdat ik het heerlijk vind om me belachelijk klein te voelen tegenover de machtige natuur. In mindere mate heb ik dat ook als ik in het vliegtuig zit en naar al die miniatuurhuisjes en -autootjes beneden op de grond kijk: mij geeft dat een heel goed gevoel.»

HUMO Kon de Japanse keuken je bekoren?

Chedraoui «Ja, heel zeker. Maar als je me vraagt wat mijn favoriete gerecht is, dan kies ik toch voor de spaghetti bolognese van mijn mama. Iedereen zegt dat die van zijn eigen moeder de beste van de wereld is, maar in mijn geval is dat echt zo. Zíék kan ik me eraan eten.»

HUMO ’t Is niet aan jou te zien.

Chedraoui «Nee, de laatste jaren sport ik om te kunnen eten. Ik zou het echt niet leuk vinden om mezelf van alles te moeten ontzeggen, want ik eet zót graag.

»Ik heb lang als barvrouw gewerkt, en in verhouding tot mijn loon gaf ik toen veel meer uit aan eten. Om de twee maanden ging ik in m’n eentje vijf, zes uur tafelen in een poepchic restaurant, voor 200 of 300 euro. De max! Heel jammer dat dat er niet meer van komt.»

HUMO Drink je graag?

Chedraoui «Ja, maar da’s wel serieus minder dan vroeger. Als ik me vroeger slecht voelde, dan ging ik uit, danste ik veel en dronk ik als gek. Dat was mijn manier om het uit mijn systeem te krijgen – een foute manier, want als ik de volgende dag wakker werd, voelde ik me dubbel zo slecht.»

HUMO Wat dronk je?

Chedraoui «Gewoon pintjes. Rond mijn 26ste heb ik wel een gin-tonicperiode gehad, al heeft die niet zo lang geduurd. Ik ben toen bij mijn moeder in Aalst ingetrokken, en samen met haar ben ik het huis beginnen te verbouwen. Ineens besefte ik: ‘Shit, een gin-tonic kost 11 euro: dat is een gyprocplaat!’ Toen ben ik maar weer op pintjes overgeschakeld (lacht). Véél pintjes, om eerlijk te zijn, soms gevolgd door een whisky of twee, drie. En het is gênant om toe te geven, maar dat zorgde weleens voor zwarte gaten. Ik werkte samen met een Ier, en als ik weer eens niet wist hoe ik de nacht ervoor thuis was geraakt, zei hij: ‘Ah, so you took the beer scooter home.’ Achteraf bekeken heb ik veel te vaak die bierscooter naar huis genomen.

»Ondertussen heb ik wel al zeker vijf jaar geen zwarte gaten meer meegemaakt, of toch niet dat ik me kan herinneren. Ik drink minder, want mijn katers zijn emotioneler geworden: ik verval al snel in een existentiële crisis.»

HUMO Hoe stel je je de hel op aarde voor?

Chedraoui «De hel op aarde, dat is de laatste tijd ‘Het journaal’ van zes uur. Ik ben iemand die alles en iedereen graag mag, maar als ik te vaak naar ‘Het journaal’ kijk, dan word ik kwaad en cynisch. Wat mensen elkaar allemaal aandoen!

»Een jaar of twee geleden heb ik mezelf voorgenomen om elke avond voor het slapengaan nog even na te denken over de positieve dingen die ik die dag heb gezien: een mooie plant, een kitscherige vitrine, een schattig hondje – leve de kleine, schattige hondjes. Gewoon om te beseffen: ‘Oef, er zijn ook nog leuke dingen in deze wereld.’ Tegenwoordig word je continu met onheilsberichten bestookt, hè? We eten niet gezond, de aarde warmt op, onze kleren worden door kinderen in India gemaakt, alles is naar de zak. En als de zon schijnt en je wilt naar buiten, dan denk je: ‘O, nee, ik ga huidkanker krijgen!’

»Ik heb rechten gestudeerd in Gent, en tijdens de economische crisis had een prof een keer de koppen van de voorpagina’s van alle Vlaamse kranten uitgeknipt en meegebracht. Overal ging het van crisis hier en crisis daar, maar Het Belang Van Limburg had als kop: ‘Grootste pompoenoogst sinds 1993’. Drie hoeraatjes voor Limburg, dacht ik. Je vóélde ze denken: economische crisis, alles goed en wel, maar die pompoenoogst pakken ze ons niet meer af.»

HUMO Waar erger je je zoal aan in het leven?

Chedraoui «Aan mensen die je niet in de ogen kijken wanneer je met hen zit te praten. En ook aan gierige mensen. Ik trakteer altijd graag op café, maar na een tijdje merk je: ‘Hé, die of die heeft in geen drie jaar ook maar één keer getrakteerd!’ Niet dat ik er ooit iets van zal zeggen, ik zal me er gewoon in stilte en met de glimlach aan ergeren. Wat dat betreft, ben ik zo assertief als een dode kat. Ik heb ooit een vriendin gehad bij wie ik en een aantal andere vriendinnen werden uitgenodigd om te komen eten. Achteraf kregen we allemaal een rekening: ja, zég!»

HUMO Ben je ooit echt ongelukkig geweest?

Chedraoui «Ja, een jaar of zes geleden. Ik heb toen gedurende een vrij lange periode last gehad van paniekaanvallen en van slapeloosheid. Van mijn 19de tot mijn 29ste heb ik in Antwerpen achter de bar gestaan: eerst in het Paters Vaetje, en daarna drie jaar in de Korsakov. In het Vaetje kwamen vooral toeristen, studenten en oude heertjes, maar de Korsakov was, euh, een andere wereld. Net als in het Vaetje deed ik er vaak de nachten, wat in de praktijk neerkwam op een soort sociaal-assistentschap voor de klanten. Hoe vaak ik niet om vijf uur ’s ochtends naar huis ben gegaan en nog een uur wakker heb gelegen van ellende: ‘Holy shit, wat was me dát weer?’ Zeker tegen het einde van mijn carrière als barmeid was ik dood- en doodmoe. Telkens als de deur van het café openging, werd ik zenuwachtig. En ik had zin om zelfs de vriendelijkste mens dood te meppen met een lepel, zodat het zo lang mogelijk zou duren.

»Op een avond wilde ik twee bierglazen uit elkaar draaien, maar ik had niet gezien dat ze aan de achterkant kapot waren. Een halve seconde later hing mijn duim er nog maar half aan – sindsdien kan ik geen gitaar meer spelen. Voor mij was dat een teken: ik moet hier weg. En dus ben ik vertrokken uit Antwerpen en ben ik terug bij mijn moeder in Aalst gaan wonen. Maar goed, inmiddels woon ik weer deeltijds in Antwerpen, bij mijn vriend: ik pendel heen en weer.»

HUMO Over naar een luchtiger thema. Hou je van kunst?

Chedraoui «Ja. Kunst kan me gelukkig maken, al begin ik er soms van te huilen. Onlangs nog, op de opening van een tentoonstelling van Sam Dillemans, was het weer prijs: ik was zo onder de indruk van zijn doeken dat ik het even te kwaad kreeg.

»Ik heb dat ook met sommige nummers, zoals ‘Lighthouse’ van Go March, een Belgische band. Philipp (Weies, gitarist, red.) speelde dat eens in z’n appartement, en toen hij in de keuken koffie ging zetten, ben ik beginnen te huilen en ik ben niet meer gestopt. Zo krijg ik ook altijd de tranen in m’n ogen van twee nummers op ‘Live from KCRW’ van Nick Cave, ‘Push the Sky Away’ en ‘Mermaids’. Gek, hè? Maar bij muziek heb je geen uitleg nodig zoals bij sommige beeldende kunst, het komt gewoon binnen.»

HUMO Wat is voor jou het hoogste lichamelijke genot?

Chedraoui «Een goeie knuffel. Ik ben heel fysiek ingesteld, ik heb het nodig om mensen vast te pakken en te voelen. Eén van mijn beste vriendinnen vroeg me ooit waarom ik de hele tijd aan haar lief zat, maar na een tijdje begon ze in de gaten te krijgen dat ik dat bij iedereen doe. ’t Is gewoon mijn manier van communiceren.»

HUMO Hoog tijd voor je favoriete onenightstand.

Chedraoui «Mag ik van die onenightstand geen oneweekendstand maken? Eerst samen gaan dansen, dan naar bed, en ’s morgens wat kuieren in de stad. Maar met wie? Ik kan niet kiezen! Ooit heb ik aan mijn vriend gevraagd wie hij zou kiezen, mocht-ie een wildcard krijgen. ‘Niemand,’ was het antwoord. Waarop ik: ‘Hoe bedoel je, niemand? Ik heb hier een lijst van 58 personen die ik zou willen doen!’»

HUMO Eén goeie volstaat, Lara.

Chedraoui (denkt na) «Niemand van hier, alleszins. Slongs Dievanongs heeft mij ooit gekozen als favoriete onenightstand, en dat voelde toch een beetje gek aan. Ha, ik weet het: Jimmy Fallon, of Donald Glover. Ik hou van mannen met gevoel voor humor en met een goeie muzieksmaak. En moeten ze nog leven? Want ik zou er ook graag Humphrey Bogart bij nemen.»

HUMO Filmliefhebber?

Chedraoui «Ja! Maar dit gaat debiel klinken: ik heb het even gehad met zware films. Een tijdje terug heb ik ‘Whiplash’ gezien, en ik ben er vier weken niet goed van geweest. Daarom heb ik de laatste maanden vooral naar animatiefilms gekeken. Luchtige kost en harige kleine diertjes: dat heb ik nodig in deze fase van mijn leven (lacht).»


Sven de Leijer ‘Beetje oud en lesbisch’

Je kunt nachtenlang liggen tobben over de vraag wat Sven de Leijer het liefst zou eten, maar heb je z’n nummer, dan kun je het hem ook gewoon op de man af vragen. Hadden we eerder aan moeten denken!

Sven de Leijer «De laatste jaren zit ik op culinair vlak in een Aziatische periode: vooral de Thaise keuken maakt me gelukkig. Ik denk altijd – ten onrechte, waarschijnlijk – dat dat supergezonde kost is. Ik hou ook van biefstuk met friet, maar daar wéét ik tenminste van dat het eigenlijk een zonde is, met die peperroomsaus en die mayonaise en zo. Het grappige is wel: het eerste waar mensen aan denken wanneer je ze vertelt dat je graag Aziatisch eet, is sushi. Ik heb het een paar keer geprobeerd, maar sushi moet ik toch niet. Rauwe vis: neen, dank u.»

HUMO Drink je graag?

De Leijer «Ja. Ik zit natuurlijk in een sector waar er veel gelegenheid toe is: in de meeste studio’s is er een bar waar de gasten van de aflevering na afloop nog even blijven plakken. Jarenlang zat ik praktisch elke werkdag in zo’n bar. En Fanta heb ik toch niet zo héél erg vaak gedronken. Maar sinds enige tijd ben ik er bewust mee bezig om mijn drankverbruik niet uit de hand te laten lopen. We worden er niet jonger op, hè.»

HUMO Wanneer was de laatste keer dat je nog eens boven je theewater bent geraakt?

De Leijer «Twee weekends geleden. Een vriend was jarig en hij had een busje met chauffeur gehuurd om op vrijdagavond met twaalf man naar Pinkpop te rijden. Daar hebben we met z’n allen toch behoorlijk wat cocktails verstouwd – het duurde ons te lang om voor pintjes te staan aanschuiven. Al is het nu ook niet volkómen uit de hand gelopen. Een, euh, plezierige avond.»

HUMO Wat is voor jou de hemel op aarde?

De Leijer «Twee jaar geleden ben ik met mijn lief en haar zus mijn andere schoonzus gaan bezoeken in Tanzania, waar ze toen woonde. Die vakantie benaderde de perfectie. Vooral dan de laatste vijf dagen, toen we met een jeep rondreden in een wildpark waar we ook bleven overnachten. Besef van tijd had ik daar amper: mijn gsm stond af, dus ik kon alleen afgaan op de stand van de zon. Ik ben daar wel telkens met de daver op het lijf gaan slapen, omdat op 20 meter van onze tentjes wilde beesten zaten. Tijdens onze laatste nacht zaten ze zelfs nog iets dichter. Ik ben toen rond een uur of één de tent uit gegaan om te gaan plassen, en toen ik het lampje bij het urinoir aanknipte, keek ik recht in de ogen van een buffel. Dat is een koe maal vier, hè. Ik dus in zeven haasten onze gids wakker gemaakt, die dat beest kon verjagen. Enigszins gerustgesteld ben ik vervolgens terug naar m’n tentje gewandeld, maar toen ik met mijn zaklamp rondom me scheen, zag ik geen twee, maar dértig ogen opblinken. Uiteindelijk zijn we toch gaan slapen, maar ik heb werkelijk geen oog dichtgedaan. Echt waar, de hele nacht heeft één van die beesten tegen mijn bed staan leunen (lacht). Ik voelde ’m zo nu en dan tegen mijn schouder schurken, en ik hoorde ook constant zijn ademhaling. Heel beangstigend – op het moment zelf althans, want nu kijk ik er met nostalgie op terug.»

HUMO Hoe ziet je hel op aarde eruit?

De Leijer «Ik heb te kampen met een doorgedreven vorm van keuzestress. Dat speelt vooral op wanneer ik in m’n eentje aan het winkelen ben in een drukke supermarkt. Het is me al vaak overkomen dat ik vier, vijf keer de hele supermarkt afstruin en de hele tijd iets vastpak en weer terugleg, om uiteindelijk met lege handen naar huis te gaan. Razend kwaad ben ik dan op mezelf, omdat ik weer niet heb kunnen kiezen.»

HUMO Ik leef met je mee, Sven.

De Leijer (lacht) «Oké, de hel op aarde is dat ook weer niet.

»Kijk, ik ben me er bewust van dat ik in het algemeen nogal een contente mens ben – de onemanshow waarmee ik de laatste maanden heb getourd, heet niet voor niets ‘Content’. Maar er zijn wel momenten in mijn leven geweest waarop ik het moeilijk heb gehad, bijvoorbeeld bij het overlijden van mijn vader. Dat dateert al van 2002, maar het voelt nog altijd als gisteren aan. En ik heb me ook zeer slecht gevoeld toen ik een jaar of vijf geleden mijn huis in Tervuren aan het verbouwen was. Ik heb toen een aaneenschakeling van teleurstellingen meegemaakt in mensen met wie ik moest werken. Ze beloofden me in m’n gezicht iets en ik ging er, naïef als ik blijkbaar was, voetstoots van uit dat dat gemeend was. Ik ben toen een paar keer serieus bedrogen, wat mijn vertrouwen in de mensheid een knauw heeft gegeven. Ik geef grif toe dat ik daar een tijdlang zwaarmoedig door ben geweest.»

HUMO Waar knap je geestelijk weer van op?

De Leijer «Op dit moment: van de simpele wetenschap dat ergens in dit hoofd een volledige voorstelling van anderhalf uur zit – ik zal ’m trouwens ook volgend jaar nog een paar keer spelen. ’t Geeft me een veilig gevoel dat ik in staat ben om op dit eigenste moment die hele show te spelen.

»Mijn huis grenst aan het Zoniënwoud, en aangezien ik vaak thuis werk, ga ik daar al eens een stukje wandelen. Wat ik heerlijk vind, is om de ochtend of de middag voor ik een voorstelling moet spelen, de hele show al eens in dat bos op te voeren.»

HUMO Hardop?

De Leijer «Als er geen mensen in de buurt zijn wel, ja. Anders begin ik te fezelen. En tijdens de opvoering vind ik het fijn wanneer het publiek zich zo nu en dan laat horen. Ik hou er niet van wanneer zo’n show van a tot z een routineklus is, voor mij kunnen er nooit genoeg onvoorziene omstandigheden opduiken. Ik heb er ook totaal geen probleem mee wanneer iemand uit het publiek geestig reageert op iets wat ik op het podium vertel. Als ik kan, zal ik met een nog geestiger repliek voor de pinnen komen, maar even goeie vrienden als me dat niet lukt.»

HUMO Waar heb je een hekel aan?

De Leijer «O, aan van alles. Maar het eerste dat me nu te binnen schiet, zijn die geplastificeerde kaartjes met de woorden ‘Uw wagen interesseert ons’ die ze meerdere keren per week achter mijn ruitenwisser steken. Drie zaken in het bijzonder storen me daaraan. Ten eerste: heelder parkeerterreinen liggen tegenwoordig bezaaid met die kaartjes, want bijna iedereen gooit ze meteen weg. Ten tweede: ze staan werkelijk ból van de taalfouten. En ten derde: er staat altijd op dat ze cash betalen. Daarmee onderschatten ze de waarde van mijn auto in gevoelige mate, want wettelijk gezien mag je nog maar hoogstens 300 euro cash betalen.

»Nu, ik hou die kaartjes wel bij, want er staat ook op dat je ze goed moet bewaren. Ondertussen heb ik er zo’n 150.»

HUMO Boeiend leesvoer voor een koude winteravond?

De Leijer «Euh, nee. Bij boeiend leesvoer denk ik eerder aan een boek van Dimitri Verhulst. Geen Grote Literatuur misschien, maar ik lees dat graag.»

HUMO Hou je ook van kunst?

De Leijer «Op een heel bescheiden niveau. ’t Is te zeggen: ik kan alleen van kunst genieten wanneer ik op sleeptouw word genomen door iemand die er wél verstand van heeft. Marc Didden, bijvoorbeeld. Toen hij nog voor ‘De laatste show’ werkte, heb ik met hem een paar tentoonstellingen bezocht. Heel fijn om in zijn enthousiasme te worden meegezogen.»

HUMO Wat is voor jou het hoogste lichamelijke genot?

De Leijer «Het typische antwoord is een orgasme, al vind ik een applaus krijgen minstens even ongelofelijk. Dus ik zou zeggen: klaarkomen met applaus. En nu ga jij uiteraard vragen bij wie ik dat genoegen het liefst zou smaken, mijn lief niet meegerekend?»

HUMO Hoe raad je het zo.

De Leijer «In mijn jeugd zou ik direct voor Kelly McGillis gegaan zijn, de tegenspeelster van Tom Cruise in ‘Top Gun’. Maar ondertussen is ze al wat te oud voor mij, en naar verluidt is ze ook lesbisch, dus zij valt af.

»Nu, ik heb een zwak voor vrouwen die achter de toog werken, én voor vrouwen die op een podium staan. Ik zou een aantal exemplaren kunnen noemen, maar als ultieme nummer één heb ik gekozen voor Lara Chedraoui van Intergalactic Lovers. Vorig jaar hebben we allebei meegedaan aan het Snowcase-event van Studio Brussel, en we hebben met nog enkele mensen een chalet in de besneeuwde bergen gedeeld. Ik vond haar een heel plezierig iemand, en ze is ook heel goed op het podium – ik heb haar vorig jaar op Pukkelpop in actie gezien.»

HUMO Toevallig heb ik Lara Chedraoui zopas geïnterviewd voor deze rubriek.

De Leijer «Ah, ja? Tof. En, ze zal wel voor mij gekozen hebben, zeker?»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234