Tussen Hemel & Hel: Eva De Roo, Lize Spit en Jan Jaap van der Wal

Deze week in ‘Tussen Hemel en Hel’: bier drinken onder een terrasverwarming, de dag beginnen met tequila, en een geel geverfde muur die tot nadenken stemt over mens en maatschappij. O ja, én een hevig stinkende scheet op een fout moment. U hebt nu zoiets van: ‘Oh my God, dees is precies toch echt wel mijn ding, of zo’? Lees verder!


Eva De Roo: 'Vibraties in bed'

Komt nog nazinderend van vier lange dagen op Rock Werchter verrassend fluks in de richting van ons bandopnemertje gehuppeld: Eva De Roo (totemnaam: Stralende Spreeuw), de meest frisse en fruitige aller StuBru-stemmen.

HUMO Wat is voor jou de hemel op aarde?

Eva De Roo «Festivals! Ik kijk ieder jaar weer reikhalzend uit naar het festivalseizoen: de vrijheid die je op zo’n weide voelt, dat is met niks te vergelijken. Zeker wanneer het weer mooi is en de pintjes fris. Ook al kan het soms nogal een decadente bedoening zijn, als je erbij stilstaat. Een jaar of tien geleden heb ik op het Dour-festival eens met enkele vrienden naast een dranghek gekampeerd: toen kwamen ze ’s nachts tegen onze tent pissen (lacht). Ik herinner me ook dat vanwege de overvloedige regen de plankenvloer van een concerttent was ingezakt, zodat er een supergrote plas voor het podium lag: tijdens de optredens werd er massaal in die plas gepist. En ik heb toen toch wel wat festivalgangers op een brancard naar buiten gedragen zien worden – er waren daar misschien iets te veel drugs in omloop, vermoed ik. Dat was iets té rock-’n-roll voor mij, maar ’t was wel een ervaring.»

HUMO Heb jijzelf ooit geëxperimenteerd met drugs?

De Roo «Ik heb weleens wat joints gerookt, ja, maar daar ben ik mee gestopt omdat ik er alleen maar slaperig van werd. Eén keer ben ik eens op een ongepast moment in slaap gevallen nadat ik gesmoord had – tijdens de seks bedoel ik. Toen dacht ik: ‘Komaan Eva, stop ermee. Dit heeft geen zin’.»

HUMO Drinken, doe je dat wel?

De Roo «Ja, heel graag. Maar echt dronken ben ik nooit: ik heb van mezelf al heel weinig gêne, dus wat dat betreft heb ik geen alcohol nodig.»

HUMO Wat eet je het liefst?

De Roo «In elk geval iets zonder vlees of vis, want inmiddels ben ik alweer een jaar of tien vegetariër – niet per se voor de dieren, maar omdat ik mijn ecologische voetafdruk wil beperken. Ik ga dus voor de gazpacho van mijn Spaanse schoonmoeder. Iedere keer wanneer ik met mijn lief in Zuid-Frankrijk ben, waar zijn ouders wonen, maakt ze voor mij een megagrote pot. Met verse tomaten, heel veel basilicum en goeie olijfolie. En dan zo’n goed stukje brood erbij: ongelooflijk hoe dat smaakt.»

HUMO Wat is voor jou het hoogste lichamelijke genot?

De Roo «Dansen. De laatste tijd doe ik dat vaak op de nieuwste plaat van Drake, op ‘One Dance’ en ‘Too Good’.»

HUMO Bweurk.

De Roo «O, ik vind dat geweldige nummers! Ik zet ze vaak thuis op: keiluid, en met de bassen van mijn stereo helemaal open. Dan geniet ik echt zó hard van de dreun die ik via m’n voeten naar m’n buik voel gaan! En dan die vunzige beat erbovenop, jawadde. Op feestjes heb ik dat ook: spelen ze een nummer met een dikke bas erin, dan kan ik mezelf amper beheersen. Ik móét dansen.»

HUMO Wat is je artistieke top?

De Roo «Muziek, zonder meer. En dat kan heel breed gaan: ik kan even veel genieten van iets klassieks als van een superplat nummer waarvan ik weet dat er na drie luisterbeurten niet veel meer zal overblijven.»

HUMO ‘Iets klassieks’, bedoel je daar klassieke muziek mee?

De Roo «Ja. Ik luister al van in mijn kleuterjaren naar klassieke muziek; van mijn 6de tot mijn 20ste heb ik ook viool gespeeld. Indertijd heb ik zelfs even overwogen om musicologie te gaan studeren, of viool aan het conservatorium, maar uiteindelijk heb ik dat toch maar niet gedaan. Ik heb altijd veel emotie kwijt gekund in die viool – ik ben nogal een emotioneel mens – maar de technische kant ervan vond ik minder interessant: het ligt niet zo in mijn aard om er altijd weer op te letten dat je de positiewisselingen niet hoort, en zo. Nee, uiteindelijk ben ik heel blij dat ik voor de ándere kant van de muziek heb gekozen: de kant van de luisteraar. Nu hoef ik mijn favoriete muziek alleen maar op te zetten, en kan ik er in alle vrijheid van genieten.»

HUMO Wat bezorgt je geestelijk genot?

De Roo «Mag ik nog eens muziek zeggen? (lacht)»

HUMO Je meent het.

De Roo «Door zelf zo veel met muziek bezig te zijn geweest, luister ik volgens mij soms anders naar muziek, probeer ik muziek te snáppen. Zeker bij vioolpartijen hoor ik continu de constructies, hoe het in elkaar zit. Da’s best grappig.

»En verder lees ik ook graag. Romans, uiteraard, maar de laatste jaren zijn dat vooral ook biografieën van muzikanten, à la Serge Gainsbourg, Neil Young, Patti Smith en E van Eels. Muzikanten zijn vaak heel intense mensen, en het is geweldig inspirerend om over hun leven te lezen.»

HUMO Jij lijkt me vrolijk van nature, maar kun je je ook weleens ergeren aan je medemens?

De Roo «Ik erger me enkel aan mensen die zich constant aan alles ergeren, en daar graag over zeuren en zagen. Dat soort mensen probeer ik zo veel mogelijk te ontwijken.»

HUMO Verder nog iets?

De Roo «Goh... (Denkt lang na)»

HUMO Het zegt wellicht al veel dat je daar zo lang over moet nadenken.

De Roo «Welja, ik ben iemand die zich niet probeert te laten beïnvloeden door kleine ergernissen. Uiteráárd vind ik het vervelend wanneer iemand zijn auto op het fietspad heeft geparkeerd, maar ik laat er mijn humeur niet door verpesten. Ik denk enkel ‘loser’, en ik rijd om die auto heen. Punt.»

HUMO Wat is voor jou de hel op aarde?

De Roo «Had je me deze vraag een jaar geleden gesteld, dan had ik waarschijnlijk iets geantwoord over egoïstische mensen, of zo. Maar sinds de aanslagen in Parijs en Brussel is de hel op aarde veel concreter geworden, en ook veel erger. Je weet dat ik in Parijs was ten tijde van de aanslagen in de Bataclan en op die terrasjes, niet zo ver daarvandaan zelfs. Wat ik achteraf bekeken het verschrikkelijkst van alles vond, persoonlijk dan, was het gevoel dat niemand de zaak nog onder controle had. Normaal gezien zijn er in moeilijke situaties altijd wel rustige mensen in de buurt, die op z’n minst doen alsof ze de situatie onder controle hebben, maar nu wist niemand meer wat te doen, iets wat ik nog nooit had meegemaakt. Dat was echt verschrikkelijk.»

HUMO Mijn laatste vraag is wat vrolijker van aard dan de vorige. Wie is je favoriete onenightstand?

De Roo «’t Zal je niet verbazen dat ik voor een muzikant heb gekozen: Kevin Parker, de frontman van Tame Impala. Niet meteen een geweldig knappe gast – vooral zijn neus vind ik lelijk, en hij draagt ook altijd flipflops, wat ik een enorme afknapper vind – maar ’t is naar mijn mening wel een absoluut muzikaal genie. Het zou me wel leuk lijken dat hij me overal zou aanraken met die geniale vingers van ’m, waarmee hij zo goed gitaar kan spelen. Vooraf zou ik ook de laatste cd van Tame Impala opzetten, ‘Currents’, waar ik vorige zomer elke dag naar heb geluisterd. Héél luid, zodat het bed wat mee vibreert. En terwijl we dan zo bezig zijn, vraag ik af en toe wat uitleg over zijn teksten, want er zijn er bij die ik niet helemaal kan plaatsen.»

HUMO Kies ook eens een Belg?

De Roo (zonder nadenken) «Stromae. Een fantastische artiest, en volgens mij is-ie ook heel intelligent en beleefd. En ’t is een buitengewoon mooie man, vind ik: lang en mager, met prachtige groene ogen. ’t Zou wel een serieus knokige onenightstand worden, vrees ik, want ik ben zelf ook niet de dikste.

»Maar om nog even op Kevin Parker terug te komen: ik heb hem vorig jaar ontmoet, toen hij vóór zijn optreden op Pukkelpop nog bij ons is langsgekomen in de studio. Ik had mijn beste hemd aangetrokken, en liep de hele dag zenuwachtig op en neer te drentelen, me afvragend hoe ik hem precies zou begroeten wanneer hij zou binnenkomen. ’t Was mijn bedoeling om ervoor te zorgen dat hij me een kus op de wang zou geven, iets wat normaal gezien een koud kunstje is voor een vrouw: je biedt gewoon je kaak aan en that’s it. Maar juist voordat hij arriveerde, liet mijn collega – ik zal zijn of haar naam hier niet noemen – een stinkende scheet. We hebben dan nog vlug wat proberen te wapperen met de deur, maar het kwaad was geschied: toen Kevin Parker binnenkwam, stonk het in de studio nog altijd megahard naar scheet. Ik was zodanig van mijn à propos, dat ik hem niet meer dan een slap handje heb gegeven. Een anticlimax vanjewelste, die ik nu gelukkig min of meer goed heb gemaakt op Werchter: ik heb hem kunnen interviewen!»

HUMO En? Heb je hem kunnen kussen?

De Roo «Nee. Maar ik heb hem wel een stevigere handdruk gegeven dan de eerste keer!»


Lize Spit: 'Angst om gek te worden'

Lize Spit, jongste ster aan het Vlaamse literaire firmament, neemt glimlachend een bakbeest van een koptelefoon af wanneer we haar treffen in de Antwerpse stationshal.

HUMO Waar was je naar aan het luisteren?

Lize Spit «Een cover van een Leonard Cohen-nummer: ‘One of Us Cannot Be Wrong’, gezongen door Gregory Alan Isakov. Ik heb vaak van die momenten dat ik dagen aan een stuk hetzelfde nummer blijf afspelen, soms wel vijftig of zestig keer na elkaar. Dat is nu dus met dit liedje het geval, sinds ik het gisteren per toeval op YouTube heb ontdekt. Ik vind het ab-so-luut fantastisch, en ben zelfs aan het overwegen om een tekstflard als motto te gebruiken van mijn volgende boek.»

HUMO Er is dus een opvolger voor je ijzingwekkende debuut ‘Het smelt’ in de maak?

Spit «Laten we zeggen dat ik al aan het plotgeraamte aan het werken ben – voor het eigenlijke schrijven zal ik pas vanaf het voorjaar tijd kunnen maken.»

HUMO Wat lees je zelf zoal graag?

Spit «Die vraag wordt me wel vaker gesteld, maar ik weet er nooit echt raad mee omdat ik eigenlijk helemaal niet zo belezen ben. Da’s een bewuste keuze: ik ben bang dat het me zal belemmeren tijdens het schrijven, dat ik bij ieder nieuw idee zal denken: ‘Dit heb ik al eens in een ander boek gelezen’. Soms denk ik weleens dat ik beter helemaal geen boeken meer lees, want ik doe ze geen eer aan. Zeker wanneer het écht goeie boeken zijn: dan begin ik van de weeromstuit aan mijn eigen kunnen te twijfelen. Toen ik bijvoorbeeld ‘Dit zijn de namen’ van Tommy Wieringa las, kon ik alleen maar denken: ‘Laat ik maar gewoon stoppen, want dit niveau haal ik nooit.’ Maar goed, ik kan niet ontkennen dat ik onlangs genoten heb van ‘Vulkaanvrucht’, het debuut van Yannick Dangre, en van ‘Werther Nieland’ van Gerard Reve

HUMO Ik las ooit de eerste zin van ‘Vulkaanvrucht’ in een boekhandel: ‘Het neuken.’ Ik heb het boek dichtgeklapt.

Spit (lacht) «Had je niet moeten doen. Geloof me, de rest van het boek is echt wel goed.»

HUMO Vertel eens, wat is voor jou de hemel op aarde?

Spit «De hemel op aarde, dat is mijn thuis. Ik woon samen met mijn vriend in een klein appartement in Brussel, dat ik heel nauwgezet heb ingericht: elk klein prul heeft zijn vaste plek. De rust die het me geeft, is voor mij van levensbelang; het is het lanceringsplatform voor alles wat ik doe. Want als schrijver kom ik op zo veel plaatsen – zowel letterlijk als in mijn hoofd – en moet ik me in zulke gruwelijke mensen zien in te leven, dat het heerlijk is om me ’s avonds terug te kunnen trekken in een veilige en behaaglijke cocon, waarin elk klein dingetje zijn vaste plaats heeft.»

HUMO Je hoeft niet groots en avontuurlijk te leven om over grootse en avontuurlijke levens te kunnen schrijven?

Spit «Zo is het. Ik hoef niet per se een verre reis te maken; veel liever schrijf ik een verhaal over een verre reis. Ook al omdat een verre reis in de realiteit vaak tegenvalt, zoals alles waar je naar uitkijkt in werkelijkheid veelal minder leuk is dan je had verwacht. Deze periode bijvoorbeeld zou de gelukkigste uit mijn leven moeten zijn: het is jarenlang mijn grote droom geweest om een boek te schrijven dat veel mensen zouden lezen, en die grote droom is nu realiteit. Alleen ervaar ik het absoluut niet als de gelukkigste periode uit mijn leven. Deze week heb ik zelfs een paar keer zin gehad om mezelf met iemand anders mee te geven: ‘Hier, neem jij Lize maar een paar daagjes mee naar huis’. Gewoon om mezelf even niet te hoeven zijn, zie je?»

HUMO Dat moet je toch eens uitleggen.

Spit «Ik zit midden in een resem lezingen – ik kom nu juist terug van eentje in Nijmegen – en ik heb er even genoeg van. Ik krijg vaak dezelfde vragen uit het publiek, en ik geef ook vaak dezelfde antwoorden: ik erger me soms dóód aan mezelf.

»Toen ‘Het smelt’ juist uit was, drukten ze me bij de uitgeverij op het hart om overal ongeveer hetzelfde te vertellen: ‘Zo ben je er zeker van dat je boodschap bij iedereen aankomt’. Ik besloot toen te proberen om toch zo veel mogelijk mezelf te blijven. Maar inmiddels heb ik al zo veel interviews gegeven en lezingen gedaan, dat er van dat ‘mezelf zijn’ maar weinig meer over is. Ik betrap me erop dat ik al eens een zin uitspreek of een anekdote vertel waarvan ik denk: die zal het wel goed doen, want de vorige keer deed-ie het ook goed.

»Voor de duidelijkheid: ik heb het niet over dit interview. Wat voor mij de hemel op aarde is, of wat me geestelijk genot bezorgt: dat soort vragen heb ik nog nooit voorgeschoteld gekregen.»

HUMO Wat bezorgt je geestelijk genot?

Spit «Stofzuigen (lacht). En dan vooral het tapijt: dat geeft me hetzelfde gevoel als toen ik vroeger het zand voor ons huis opharkte. Evenwijdige strepen trekken, eigenlijk komt het daarop neer.»

HUMO En wat is voor jou het hoogste lichamelijke genot?

Spit «In Brussel heel snel van een helling af fietsen.

»Ik haat het wel altijd ontzettend om voor een rood licht te moeten stoppen wanneer ik van een helling af kom suizen. Ik voel me dan in ’t zak gezet, alsof ik niet krijg waar ik recht op heb.»

HUMO Waar heb je nog meer een hekel aan in het leven?

Spit «Ik kan me ergeren aan mensen die té gezond zijn, omdat ik me stiekem schuldig voel dat ik niet over het doorzettingsvermogen beschik om iedere dag zaden en bonen en quinoa te eten. Ik neem me dat weleens voor, maar ik houd het nooit lang vol: de avond erop schuif ik alweer een vettige lasagne in de microgolf. Daar komt dan nog eens bij dat ik een ongelooflijke zoetebek ben. Niet zo handig, want ik heb diabetes type 1. Mij doe je – bij wijze van hoofdgerecht – meer plezier met een kom honey pops dan met een biefstuk-friet.»

HUMO Drink je graag?

Spit «Ja. Al heb ik een moeilijke relatie met alcohol – ik ben het ook pas beginnen te drinken op mijn 23ste. Ik wil er verder niet over uitweiden, maar ik kom uit een omgeving waar er problemen waren met alcohol, en ik heb mezelf altijd voorgenomen om niet in hetzelfde straatje te belanden. Maar weet je, ik ben iemand die continu piekert, en ik merk wel dat ik het fijn vind om dat juk af en toe van me af te werpen, om de controle los te laten. Hoe zegt Spinvis dat ook weer? ‘Begin de dag met tequila / Dan is het randje er een beetje af’. Zo is het. Maar omdat ik bang ben om er afhankelijk van te worden, heb ik voor mezelf twee regels ingesteld: ik drink nooit alleen, en ik schrijf nooit wanneer ik gedronken heb. Ik ben bang dat ik anders zou gaan geloven dat ik dan beter schrijf.»

HUMO Wat is voor jou de hel op aarde?

Spit «Op mijn 18de heb ik een nogal beangstigende ervaring gehad met weed. Alsof ik loskwam van mijn eigen lichaam, zo voelde het. Na een paar uur is dat gevoel wel weer overgegaan, maar twee weken later is het uit het niets teruggekomen, toen ik alleen thuis in de zetel zat. Vervolgens ben ik twee jaar in behandeling geweest, en in die twee jaar ben ik echt voltijds bezig geweest met het overwinnen van mijn angststoornis – want dat was het. Of meer specifiek: ik had angst voor angst. Een vreselijke periode, al waren de eerste paar weken nog het zwaarst. Op een gegeven moment dacht ik zelfs: zo kan ik toch niet verder leven? Gelukkig heb ik toen een reddingsboei toegeworpen gekregen in de vorm van angstremmers. Een gigantische last viel van mijn schouders: ‘Oef, ik kan gewoon verder gaan met leven’. Sindsdien moet ik uiteraard wel oppassen dat ik niet bij het minste zo’n pilletje pak, want die angststoornis sluimert nog altijd. In een slechte week kan de kleinste trigger volstaan om allerlei angsten te laten oplaaien: de angst om gek te worden bijvoorbeeld, of blind.»

HUMO Laten we positief eindigen, Lize.

Spit «Ah, ga je me dan nu de vraag der vragen stellen?»

HUMO Komt-ie: wie is je favoriete onenightstand?

Spit «Die acteur uit ‘Nightcrawler’, hoe heet hij ook weer? Jake Gyllenhaal. Als ik weet dat hij erin meespeelt, ga ik naar de film. Maar liever dan met hemzelf naar bed te gaan, zou ik naar bed willen gaan met één van de personages die hij speelt – de persoon Jake Gyllenhaal ken ik niet.»

HUMO Kies ook eens een écht persoon met wie je het wel zou zien zitten?

Spit «Axel Witsel

HUMO Hè?

Spit (bloost) «Die ogen, hè.»


Jan Jaap van der Wal

'Ik volg de worsten'

We zien Jan Jaap van der Wal twijfelen wanneer hij de drankkaart van de lunchbar van afspraak ter hand neemt en zijn wijsvinger vluchtig over de bieren laat gaan. ‘Nee,’ zucht de komiek ten slotte met iets van doffe berusting in z’n stem, ‘doe mij toch maar gewoon zo’n biologisch verantwoord sapje.’

Jan Jaap van der Wal «Normaal gesproken had ik nu met je meegedaan en een biertje gedronken, maar ik heb mezelf beloofd om nog tot augustus als geheelonthouder door het leven te gaan: ik moet fit blijven voor een Nederlands tv-programma, ‘RTL Late Night’. ’t Is anders niet makkelijk, zeker niet op een vrijdagmiddag wanneer de zon schijnt.»

HUMO Ben je normaal gesproken een enthousiaste drinker?

Van der Wal (knikt) «Sinds ik in België woon, drink én eet ik nog liever dan ik in Nederland al deed. Hier in Antwerpen is op dit moment een hotdogtrend gaande, en van die trend ben ik een fervent watcher – ik volg de worsten.»

HUMO Ter zake nu: wat is voor jou de hemel op aarde?

Van der Wal «Vorig jaar, op de eerste avond dat ik hier in België was komen wonen, zat ik op een terrasje op de Groenplaats bier te drinken onder een terrasverwarming. De lucht kleurde roze door de ondergaande zon, en ik had al een kwartier niet op mijn telefoon gekeken – wat voor mijn doen uitzonderlijk is. ‘Ja,’ dacht ik, ‘dit komt toch redelijk dicht in de buurt van wat de hemel zou moeten zijn.’ Een nieuwe plek, nieuwe mensen, nieuwe mogelijkheden, een terrasje met verwarming. Serieus: het idee dat je jezelf kunt heruitvinden, kunt resetten, dat is iets fantastisch.»

HUMO En hoe stel je je de hel op aarde voor?

Van der Wal «De hel op aarde, dat is precies weten hoe alles zit. Neem nu onlangs die toestanden met de Panama Papers: daar wordt toch niemand vrolijk van? Stel je voor dat je zo van alles het fijne zou weten, of het nou een gemanipuleerde voetballoting is of je favoriete sportheld die belastingen blijkt te hebben ontdoken – dan is er toch helemaal geen lol meer aan?»

HUMO De onderzoeksjournalistiek mag wat jou betreft met de vuilnisman worden meegegeven?

Van der Wal «Nou ja, ’t is natuurlijk wel goed dat er af en toe een dekseltje wordt opgelicht. Maar voor de wereld als geheel is het volgens mij ook goed dat sommige dingen geheim blijven.»

HUMO Laat ik die helvraag anders even herformuleren: wanneer in je leven was je het ongelukkigst?

Van der Wal «Dat moet in 2008 geweest zijn. Eind 2007 – ik was toen 28 – heb ik de oudejaarsconference voor mijn rekening genomen, iets wat in Nederland nogal een big deal is – ’t wordt op de nationale televisie uitgezonden, en heel goed bekeken. Zelf was ik best tevreden, maar de reacties van het publiek waren verdeeld: sommige mensen vonden het fantastisch, andere mensen vonden het helemaal niks. Toevallig begon dat manische gescheld op het internet toen juist op te komen, en dat heb ik mogen weten: door die laatste groep mensen werd ik met de grond gelijkgemaakt, vaak in heel heftige bewoordingen. ’t Was voor het eerst dat ik zoiets meemaakte, en het trok me geweldig naar beneden. In die mate dat ik van januari tot juni 2008 verscheidene shows heb moeten afzeggen, en van de weeromstuit ook dikker werd. Maar sindsdien heb ik min of meer geaccepteerd dat er altijd mensen zullen zijn die het niks vinden wat je doet. En inmiddels lees ik de commentaren op de internetforums gewoon niet meer – dat helpt ook.»

HUMO Wat lees je wél graag?

Van der Wal «Vooral tijdschriften en kranten. Er zijn twee onderwerpen die me in het bijzonder fascineren: de toekomst – robots, en zo – en Afrika.»

HUMO Waarom Afrika?

Van der Wal «Voor een documentaire ben ik ooit in Burkina Faso geweest, waar ik instant verliefd ben geworden op het land en zijn inwoners. Sindsdien ben ik een paar keer teruggegaan, en ben ik er zelfs met mijn vrouw getrouwd – nadat ik eerst in Nederland met haar was getrouwd.»

HUMO Wat moet ik mij voorstellen bij een Burkinese bruiloft?

Van der Wal «Eerst werden we elk aan een familie gekoppeld, waarna ik met mijn nieuwe familie een uur lang in een huisje ben gaan zitten. Vervolgens zijn we met z’n allen naar haar familie gewandeld, waarop we hun een geit hebben aangeboden, en ook een zak colanoten en graan. Daarna werd mijn vrouw in allerlei doeken gewikkeld, en toen waren we getrouwd en was het feest. Sindsdien belt de nieuwe familie van mijn vrouw ieder jaar om te vragen wat ze nou met die geit moeten doen, want in principe is-ie van haar. Zij willen dat beest uiteraard gewoon opeten, maar mijn vrouw vindt dat zielig (grinnikt).»

HUMO Wat bezorgt je geestelijk genot?

Van der Wal «Ik word altijd erg rustig en blij van interieurtijdschriften. Moeilijk uit te leggen waarom. Ik raak er gewoon helemaal zen van.»

HUMO En welk lichamelijk genot kan jou naar het zenit voeren?

Van der Wal «Kakken in een huis waar niemand is en waar voorlopig ook niemand komt. En dan rustig in een interieurtijdschrift zitten bladeren, op zoek naar andere wc’s.»

HUMO Ben je een kunstliefhebber?

Van der Wal «Ik hou wel van sommige schilders en fotografen, en ook van enkele werken van Bill Viola, de videokunstenaar. Maar voor de rest vind ik het vaak een gedoe, kunst. Vooral zogenaamde ‘installaties’ geven me doorgaans hoofdpijn.

»In Amsterdam heb je de Rijksakademie, een prachtig gebouw waar allerlei kunstenaars zetelen. Eén keer per jaar gaan de deuren open, en mag je kijken wat ze allemaal gemaakt hebben. De laatste keer was er een ruimte waarin iemand een muur geel had geverfd. Er hing ook een bordje bij met een begeleidende tekst, over wat de kunstenaar precies bedoeld had met die gele muur. Als ik me niet vergis, moest het ons aanzetten om na te denken over mens en maatschappij, of iets van die strekking. Er kwamen toen allerlei conservatieve gedachten in me op, zoals: je had dat kamertje ook gewoon aan iemand kunnen verhuren? (lacht) Nee, eerlijk gezegd ergert zoiets me behoorlijk.»

HUMO Ergert je naaste omgeving zich ook weleens aan jou?

Van der Wal «O ja, heel zeker.

»Als kind had ik een nogal grote slaapkamer, waarin mijn vader op een gegeven moment een soort zoldertje had gemaakt, met een trap ernaartoe. Heel klein was het, maar mij leek het groot genoeg om er een sportschool in onder te brengen, met allemaal van die fitnesstoestellen. Een hele nacht lang heb ik toen liggen nadenken over hoe ik het zou aanpakken – ik herinner me dat ik me vooral druk lag te maken over wat voor snoep ik allemaal zou willen verkopen. In mijn hoofd was het al een succes, terwijl er in werkelijkheid nog niks van in huis gekomen was, en er ook nooit iets van in huis zou komen. Die neiging kan ik nog steeds hebben. Ik heb bijvoorbeeld een ideetje voor een nieuw tv-programma, en ik raak dan zo enthousiast dat het in mijn hoofd al allemaal geregeld is. Maar vervolgens moet ik aan mensen zien duidelijk te maken wat nou precies mijn plan is, en daar wringt het schoentje. Je ziet ze denken: ‘Fijn hoor, maar wat gaan we nou precies dóén?’ Ik droom graag, alleen vergeet ik soms dat de weg naar de vervulling van die droom ook nog gelopen moet worden.»

'Mijn ideale onenightstand is Karen Damen: knettergek, en tot alles in staat'

HUMO Nu je zelf over de vervulling van dromen begint: wie is je favoriete onenightstand?

Van der Wal «Je bedoelt met wie ik graag eens zou willen scheefpoepen? (Denkt lang na) Ja, daar vraag je me wat.»

HUMO Laat ik je op weg helpen: de vorige keer dat ik je interviewde, liet je de namen Siska Schoeters, Kathleen Aerts, Joy Anna Thielemans, Veerle Baetens en Cath Luyten vallen.

Van der Wal «Ja, weet ik nog. En ik zal je eens iets vertellen: in het kader van een tv-programma heb ik laatst een hele nacht lang naast Cath Luyten gelegen, in een caravan op een verlaten camping. Meer kan ik daar niet over zeggen, enkel dat er niks gebeurd is.

»Maar dan nu mijn favoriete onenightstand. Ik heb er even over nagedacht, en ik weet het: ik ga voor de volle 100 procent voor Karen Damen

HUMO Een MILF zowaar!

Van der Wal (glinsterende oogjes) «Jezus, ik moet echt m’n stinkende best doen om niet opnieuw in dat sportschool-op-mijn-slaapkamer-enthousiasme te vervallen, want ik ga er nu al van uit dat het gewoon gaat gebeuren (lacht). Maar ik vind: als je dan toch aan een onenightstand begint, haal er dan ook meteen alles uit. Vandaar Karen Damen: zij lijkt me op een positieve manier helemaal knettergek, en tot alles in staat. Jammer wel dat ze niet meer roodharig is, want dat stond nog op mijn bucketlist. Maar verder kan ik me echt geen hetere – ik bedoel betere – onenightstand voorstellen. Bovendien woont ze in Mortsel: als het niks wordt, ben ik snel weer thuis.»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234