Tussen Hemel & Hel: Leen Dendievel, James Cooke, Kobe Desramaults en Dorothee Dauwe

In de laatste Tussen Hemel & Hel van deze zomer: een goeie ouwe ménage à quatre en het effect van kippenpoten in gelei op het darmstelsel wanneer men een hele dag met een zware kater in de zijspan van een roze Harley heeft gezeten. Sterke maag? Lees verder!

'Het klinkt misschien raar, maar ik ben ooit verliefd geweest op mezelf'


Leen Dendievel ‘Met vier in bed’

De meest dramatische beelden die ons tijdens de recente hittegolf bereikten, waren begin deze maand te zien in ‘Het journaal’. Enkele onfortuinlijke ‘Thuis’-acteurs dienden zich bij een buitentemperatuur van 36 graden in dikke truien en winterjassen van hun dagtaak te kwijten – de herfstafleveringen worden al in de zomer opgenomen – en in één bijna noodlottig geval zelfs een mok warme chocolademelk te bestellen. De horror!

Leen Dendievel (speelt Kaat in ‘Thuis’) «Ach, het was allemaal nog best te doen, hoor. Zelf vind ik het altijd veel zwaarder om in de winter te doen alsof het zomer is. De crew is dan lekker warm ingeduffeld, terwijl jij buiten moet ronddartelen in een luchtig T-shirtje: brrr!»

HUMO De hel op aarde?

Dendievel «Dat nu ook weer niet, ik doe mijn job doodgraag. De hel op aarde, dat is een job moeten doen die je niet graag doet, en daar iedere ochtend om vijf uur voor moeten opstaan. Mijn mama is altijd poetsvrouw geweest, maar dat heeft ze nooit echt graag gedaan. Eigenlijk had ze voor verpleegster willen studeren, maar dat ging niet omdat ze de oudste van vijf kinderen was. Daardoor heb ik al op vrij jonge leeftijd beslist: ‘Bij mij gaat het niet zo zijn.’ Als ik voel dat iets me meer energie kost dan ik ervan terugkrijg, of het nu gaat over een job of een lief of een vriendschap, dan stop ik ermee. Je leeft maar één keer, hè? En als ze me vragen voor een feestje waarin ik geen zin heb, dan zeg ik eenvoudigweg: ‘Sorry, maar ik blijf thuis.’ Klinkt het niet, dan botst het maar.»

HUMO Wanneer in je leven was je het gelukkigst, en wanneer het ongelukkigst?

Dendievel «Het ongelukkigst was ik in mijn tijd op het Lemmensinstituut. Die school was niks voor mij. Ik wilde een acteeropleiding volgen, maar zij gaven die niet zoals ik verlangde. Best vervelend, temeer omdat ik eigenhandig mijn studies had bekostigd. Achteraf bekeken was ik beter naar een toneelacademie in Nederland gegaan, waar ze meer bezig zijn met speltechniek, personages creëren, improvisatie en de geschiedenis van het theater. Maar destijds zetten Vlamingen die stap amper. Pas een jaar of vijf na mijn tijd begon iedereen het plots te doen.

»Gelukkig heb ik doorgezet, en ben ik, na eerst nog een tijd in een kledingwinkel te hebben gewerkt, daadwerkelijk beginnen te acteren. Dat heeft geleid tot de gelukkigste periode in mijn leven, nu vier à vijf jaar geleden. Ik was 30, en had alles op een rijtje: ik zag eruit zoals ik eruit wilde zien, ik was eindelijk aan het afstuderen als psychologisch assistente en ik was mijn eigen appartementje aan het inrichten in Antwerpen. Op een dag stond ik op een roltrap in het Centraal Station, en dacht ik: ‘Ik ben gelukkig.’ Het klinkt misschien raar, maar ik was verliefd op mezelf, en op het gevoel dat alles klopte. Ik heb toen aan de binnenkant van mijn pols een groen klavertje vier laten tatoeëren, om dat geluksgevoel te bezegelen.»

HUMO ‘Ik zag eruit zoals ik eruit wilde zien,’ zeg je. Hoe dan?

Dendievel «Hoe ik wilde dat mensen me zagen. Ik was op en top Leen, qua kapsel, qua kleding, qua gewicht. Deze korte coupe staat me blijkbaar niet slecht, maar ’t is niet helemaal Leen: nu Kaat weer lang haar kan hebben, laat ik het weer groeien.

»Trouwens, om nog eens een ongelukkige periode aan te halen: toen ik twee jaar geleden meer een publieke persoonlijkheid begon te worden, heb ik een tijdlang last gehad van paniekaanvallen. Die kwamen vooral ’s nachts wanneer ik in bed lag, en waren vaak erg heftig: ik kreeg weinig lucht, m’n hart ging sneller kloppen, het zweet brak me uit. Heel beklemmend, alsof ik in een kist lag die niet open wilde. Toen het na een tijdje mijn dagelijkse leven begon te belemmeren, heb ik gezegd: ‘Tot hier en niet verder.’ Ik ben van alles over het onderwerp beginnen te lezen, en heb er een boek over geschreven: ‘Asem’, dat eind deze maand verschijnt. Gaandeweg heb ik beseft dat ik de ruimte voor mezelf wat was kwijtgeraakt. Sindsdien dwing ik mezelf om eens uit te slapen, of om eens een koffie te gaan drinken en een boek te lezen. Daarom gaat het nu beter.»

HUMO Welk boek mag dat zijn?

Dendievel «Eén van Connie Palmen: ik verslind al haar werken. Al lees ik ook graag goeie interviews in de weekendbijlagen van de kranten. Thuis heb ik een stuk of wat Moleskine-notitieboekjes waar ik regelmatig boeiende citaten inplak die ik heb uitgeknipt. Onlangs nog zei Dirk De Wachter in deze rubriek iets over Parijse vrouwen, en hoe elegant en klassevol die voor de dag kunnen komen. Hmm, eigenlijk zou ik er ook altijd zo moeten bij lopen, dacht ik. Maar door tijdsgebrek heb ik soms gewoon te veel zin om in trainingspak naar het werk te gaan.»

HUMO Laten we het onderwerp ‘favoriete ergernissen’ eens aansnijden.

Dendievel «Ik erger me aan negatieve mensen. Voor mij is het glas altijd halfvol: kop op, recht vooruit naar de toekomst. Mensen die niet proper zijn op hun eigen, daar heb ik het ook niet zo voor. Je kunt toch ten minste even je tanden poetsen? En ik vind het ook vervelend als mensen in mijn personal space komen, wat ik sinds ik in ‘Thuis’ speel nogal vaak meemaak. Ze vragen of ze met je op de foto mogen, of ze vragen het niet, en dan nemen ze je meteen vast, of willen ze een kus geven. Ik heb dat niet graag, maar stel je voor dat je ‘Laat me los’ of gewoon ‘Nee’ zegt, dan ben je onbeleefd. Een tijdje geleden was er een man die zijn hand net iets te hoog op m’n middel legde. Ik dacht: vent, nog een beetje verder en je krijgt een stomp.»

'Ik heb graag dat ze tegen mij zeggen: 'Dat gat van jou wordt almaar dikker. Doe er iets aan.' Ik doe dat ook bij anderen'

HUMO Ergeren de mensen in jouw omgeving zich ook weleens aan jou?

Dendievel «Zeker, ja. Ik hou van discipline, en ik ben op dat vlak niet alleen streng voor mezelf, maar ook voor anderen. Niet iedereen kan daar even goed mee overweg, maar ik ben nu eenmaal wie ik ben, en ik zeg wat ik denk. Toen ik een tijdje geleden zag dat een mannelijke collega wat verdikt was, sprak ik hem daar meteen op aan: ‘Ik wil het eigenlijk niet zeggen, maar ik doe het toch: je bent precies wat bijgekomen. Ik weet dat je dat zelf niet wilt, dus let erop.’ En hij is effectief vermagerd sindsdien (lacht). Ik heb ook graag dat ze dat tegen mij zeggen: ‘Leen, dat gat van jou wordt almaar dikker. Doe er iets aan’. En dat dóé ik dan ook. Als ik mocht eten wat ik wilde, dan zat ik dikwijls bij Five Guys, hoor.»

HUMO Is het daar waar jouw gastronomische top zich bevindt?

Dendievel «Ik hou van gezonde voeding, maar ook wel van een goeie hamburger met frieten, ja. Maar ook van pasta. En van gegrilde groenten. En van een boterham met preparé. En van stampie, karnemelkpap met aardappelen. En havermout: o ja! Ik kan ’s avonds echt verlangend uitkijken naar de havermout van de volgende ochtend.»

HUMO Hou je van kunst?

Dendievel «Hmm. Je zult me alleszins niet snel in een historisch museum aantreffen. Het Rijksmuseum in Amsterdam? Ik ben daar binnengestapt en snel weer naar buiten gewandeld. Ik dacht: naar wat sta ik hier nu te kijken? ‘De nachtwacht’? Whatever, het zal wel. Al moet ik toegeven dat ik wel iets met Magritte heb. Die twee gesluierde mensen die elkaar kussen bijvoorbeeld, ‘De minnaars’: ik kan daarnaar blijven kijken, omdat ik er telkens een ander verhaal bij verzin.»

HUMO Wat is voor jou het hoogste lichamelijke genot?

Dendievel «Slapen, slapen, slapen. O, ik kan zó hard genieten van de wetenschap dat mijn wekker niet zal afgaan. Dan blijf ik gemakkelijk tot één uur ’s middags liggen, hoor.»

HUMO Wie zou jij op zo’n moment graag in je bed hebben liggen? Even buiten je vriend Udo gerekend, dan.

Dendievel «Tom Waes. Hij is grappig, lief, intelligent. Een schone vent ook.»

HUMO Een volkomen ander type dan Udo, wel.

Dendievel «Ja, maar Udo is mijn type niet. Ik had bijvoorbeeld nóóit gedacht dat ik op blond zou vallen. Wat niet erg is: ik schat dat 80 procent van de mensen in een relatie met iemand samen is die niet hun type is. Ik val op passie, maturiteit en humor, en dat heeft hij.

»Ik kies trouwens niet alleen voor Tom Waes.»

HUMO Vertel?

Dendievel «Sommigen gaan in deze rubriek voor een trio, ik ga voor een kwartet. En wel met Javier Bardem, Penélope Cruz en Scarlett Johansson. Niet dat ik op vrouwen val, hè. Maar ik kan me niet voorstellen dat je ‘Vicky Cristina Barcelona’ hebt gezien en níét met die drie in bed wil duiken. Jááh, zeg!»


James Cooke ‘Drie zakken chips per avond’

De lakens gewassen, de kussens opgeschud: als James Cooke zijn diepte-interviews in bed afwerkt, dan wij ook.

HUMO Wat is voor jou de hemel op aarde?

James Cooke «Ik zou me de koning te rijk voelen als ik niet meer constant moest letten op wat ik eet. Mijn gewicht is altijd al een strijd geweest, maar ik ben er een pak meer mee bezig sinds ik op televisie kom. Ik moet wel, want anders zie ik er in geen tijd uit als een opgepompte SpongeBob. Vorig jaar op mijn verjaardag scheelde het niks of er stonden drie cijfers op mijn weegschaal. En niet na de komma, hè! Oh my god, ik moet ingrijpen, dacht ik. ‘Maar James toch,’ zeggen de mensen dan, ‘jij bent zo lang, bij jou zie je het niet.’ Maar als ik mijn kleren uitdoe en voor de spiegel ga staan, zie ik een appelsien die drie weken in de zon heeft gelegen. Om onpasselijk van te worden.»

HUMO Eet je graag?

Cooke «Dat is nu juist het probleem. Ik eet graag, en ik eet ook alles. En van dat alles eet ik graag véél (lacht). Ik kan me vooral ziek eten in chips. ’t Is dat ik ermee gestopt ben sinds ik op tv kom, maar anders zou ik op een doordeweekse avond rustig een drietal familiezakken verorberen, thuis in de zetel. Het liefst nog alle smaken door elkaar: ketchup, Bicky, Bugles met zo’n potje geitenkaas… Laat maar komen!»

HUMO Wat drink je daar het liefst bij?

Cooke «De grootste bucht die er bestaat: Amaretto Disaronno, met ijsblokjes. Als ik ergens ben waar ze dat spul hebben, is de kans groot dat ik wat langer blijf hangen dan gepland. Maar kom alsjeblieft niet aankakken met speciale flessen van merken die ik niet ken, en die zogezegd veel beter zijn. Nee, doodgewone Disaronno graag, dankjewel.

»Ik moet er wel mee oppassen, want ik heb de neiging om er te veel van te drinken. Laatst nog was ik bij een vriend blijven slapen, en toen we ’s ochtends opstonden, wees hij op de fles die nog op tafel stond: blijkbaar had ik die in m’n eentje voor meer dan de helft opgezopen. Toen was ik toch even van mijn melk. Ik wilde iets gevats antwoorden, maar m’n bek plakte helemaal dicht. Dat heb je met dat spul.»

HUMO Hoe ben jij als je wat te veel hebt gedronken?

Cooke «Nog praatzieker dan anders. Ik denk dan dat ik van alles iets weet, dat ik de beste therapeut ter wereld ben en dat ik een oplossing heb voor alle problemen. Én dat ik kan zingen, oh my God! (lacht) Maar als je gesprekspartner meedrinkt, dan zijn dat de babbels van het jaar, hè? Superdiepe gesprekken, mega-interessant. ’t Is pas de volgende ochtend dat je beseft: shit, ik was gewoon strontzat gisteren (hoest luid).»

HUMO Ziekjes?

Cooke «Ja, met die hitte van een tijdje geleden hebben Dorian en ik iedere nacht de airco opgezet in onze slaapkamer, ook voor de hond en de kat. Maar de enige die nu blaft alsof hij Herman Brusselmans in het kwadraat is, ben ik.»

HUMO Wat is voor jou de hel op aarde?

Cooke «Je moeten verstoppen om wie je bent, zoals bijvoorbeeld in Rusland. In België mogen we blij zijn met hoe ver we al staan met de gay scene, maar ik kan er des te triester van worden als ik hoor of lees dat iemand in elkaar is geslagen omdat hij hand in hand heeft durven lopen met iemand van hetzelfde geslacht. Ik vind dat je mensen altijd en overal in hun waarde moet laten, en dat iedereen moet kunnen zijn wie hij is.

»Zelf zal ik me op tv ook nooit anders voordoen dan ik ben: als je me niet leuk vindt, zap dan weg. Ik word weleens hard aangepakt door mensen die me niet kennen, dat stoort me wel. Neem nu dat spotje van Studio Brussel over tien dingen waar we als Belgen niet trots op zijn. Onze snelwegen kwamen voorbij, de NMBS en ook James Cooke. Dan denk ik: waarom moet dat nu over mij persoonlijk gaan, en niet over één van mijn programma’s? Fuck you all, arrogante zakken! Niks persoonlijks, hoor (lacht).

»Met tweezakken heb ik het ook moeilijk. Vorige zomer heb ik tweeënhalf uur met een collega van jou aan tafel gezeten, en mijn ziel blootgelegd in een interview voor De 7 Hoofdzonden. Twee weken later sla je dan nog eens een Humo open, en lees je een column of een strip waarin ze je daarmee openlijk uitlachen. Waarom? Kunnen we allemaal niet wat liever zijn voor elkaar? Al weet ik ook wel dat je niet voor iedereen goed kunt doen. En het sterkt me dat een groot deel van Vlaanderen me wél omarmt.»

HUMO Ergert je naaste omgeving zich ook weleens aan jou?

Cooke «Amai nog nie. Ik ben producer en gedeeld zaakvoerder van Uitgezonderd, een theaterbureau, en het ergert mijn medewerkers weleens dat ik zo’n pietje-precies en controlefreak ben. Dan zie ik ze hun wenkbrauwen fronsen: ‘Kerel, chill eens wat.’ Maar ja, ik draag nu eenmaal de verantwoordelijkheid over een theaterhuis waar best wel wat mensen hun boterham verdienen: nogal wiedes dat ik als de dood ben om te falen. Ik ben er ook de hele tijd mee bezig: mijn vent gaat vijf dagen per week alleen naar bed, omdat ik nog even op het terras wil nadenken over een lettertype op een affiche of zo.»

HUMO Wat bezorgt je geestelijk genot?

Cooke «Precies dat werk! De juiste acteurs voor een bepaald stuk vinden. ‘Ladies Night’ bijvoorbeeld, waarmee we dit najaar door Vlaanderen touren: dat was geen gemakkelijke casting. Ik moest op zoek gaan naar zes acteurs die én een goeie fabrieksarbeider zouden kunnen neerzetten én comedy in zich hadden én het bovendien zagen zitten om in hun blote jos op het podium te staan. Begin maar, hè? Maar na maandenlange research had ik mijn shortlist compleet. Het was een euforisch moment toen ze allemaal ja zeiden, en ook regisseur Manou Kersting dolgelukkig was: ‘Goed gedaan, James, hier kan ik mee aan de slag.’»

HUMO Lees je graag?

Cooke «Ik ben geen grote lezer, nee, ik kan me er niet op concentreren. Als ik al eens iets lees, dan is het een boek van een collega. ‘Hard’ van Leen Dendievel bijvoorbeeld, over liefde in al haar facetten. Zoiets vind ik interessant, ook wegens de herkenbaarheid. Ik dacht: wow, dat talent kende ik nog niet van jou, Leen! Binnenkort brengt ze opnieuw een boek uit, ‘Asem’, dat ga ik ook lezen.»

HUMO Heb je iets met kunst?

Cooke «Nee, niet echt. Ik ga hier niet doen alsof om interessant te zijn. Ik zou ook niet snel kunst aankopen, terwijl het wel één van de beste investeringen is die je kunt doen.»

'Mijn twee grootste hobby's zijn seks en eten. Zou het niet keigeil zijn om die twee te combineren?'

HUMO Snel over naar het hoogste lichamelijke genot.

Cooke « Eten en seks, mijn twee grootste hobby’s. Nu ik erover nadenk: zou het niet keigeil zijn om eens te experimenteren met eten en seks tegelijkertijd? Nog nooit geprobeerd, maar misschien waag ik er me vanavond eens aan.»

HUMO Welke sparringpartner stel je je daar idealiter bij voor?

Cooke «Behalve Dorian, bedoel je? Jude Law. Die prikkelt me al sinds ‘The Talented Mr. Ripley’, een eeuwigheid geleden. Iedereen was destijds helemaal gek van Matt Damon, maar mijn interesse ging alleen uit naar Jude Law. Ik hoef zo’n bad ass gastje zoals hij niet in mijn kot, maar voor één nachtje mag het wel. Zeker ook wegens dat Britse accent van ’m: heel opwindend. Inmiddels is hij al een eind in de veertig, en al wat kaal aan het worden, maar toch.»

HUMO Zou je ’t aandurven om ook een onenightstand dichter bij huis te kiezen?

Cooke «Natuurlijk, da’s nog geestiger. Ik zal echt niet snel nog eens met een vrouw in bed kruipen, maar als het er dan toch eens van moet komen, dan liefst met Goedele Liekens. Niet enkel omdat ik haar een prachtige vrouw vind, maar ook omdat zij als seksuologe perfect hoort te weten hoe het moet. Ik ben benieuwd of dat ook zal blijken. Want ja, je weet het niet, hè? Misschien wordt het een zotte nacht, misschien valt het ook compleet tegen. Maar goed, met haar zou ik dolgraag eens een nachtje vossen. (Denkt na) Weet je, schrijf anders maar niet ‘vossen’, want dat is nogal onbeleefd naar Goedele toe: ‘het bed induiken’ is beter. Ik ken Humo, jullie maken daar weer de kop van!»


Kobe Desramaults ‘Uiterst lichte aanrakingen’

Noblesse oblige: Kobe Desramaults, zo niet de beste dan toch de meest op een grungezanger lijkende kok van het land, spreekt af in een restaurant waar ze volgens hem ‘geweldig lekkere wijnen’ en ‘heel goeie hors-d’oeuvres’ hebben. Blijkt allebei te kloppen.

Kobe Desramaults «Op restaurant drink ik meestal wijn, al heb ik soms ook zin in een pint. Na het werk in de drank vliegen, daar ben ik niet zo’n voorstander van. Al ben ik er minder streng op dan toen ik In De Wulf openhield: daar dronk ik van dinsdagochtend tot en met zondagavond helemaal niks. In mijn nieuwe restaurant in Gent, Chambre Séparée, komt er al eens een maat binnenwaaien: dan komt er al snel een fles op tafel.»

HUMO Wat is je culinaire top?

Desramaults «Het witlof in hespenrolletjes van mijn moeder. Ik geloof sterk in Vlaamse klassiekers, omdat er natuurlijk ook een reden is waarom ze klassiekers zijn: ze maken veel mensen blij.

»Mijn favoriete restaurant is The Sportsman in Seasalter dichtbij Canterbury, een gastronomische pub aan de kust. Stephen Harris staat daar achter de potten: een topkerel, heel intelligent ook. Ik voel me daar altijd welkom: telkens wanneer ik er binnenstap, komt er een rust over me. Spektakel leveren ze er niet, ze brengen je gewoon goed eten. En achteraf kun je uitwaaien op het strand.

»Maar genoeg over The Sportsman, want dankzij mijn namedropping krijgen ze daar steeds meer Belgen over de vloer, heb ik begrepen (lacht).»

HUMO Is er iets dat je niet lust?

Desramaults «Nee, ik eet alles. Al is het wel een keer gebeurd dat ik iets heb uitgekotst (lachje). Tien jaar geleden was dat, toen ik voor één of ander internationaal project moest gaan koken in Shanghai. We waren met een paar mensen behoorlijk heftig op stap geweest en de volgende ochtend had ik één van de ergste katers van mijn leven. Vervolgens heb ik de hele dag lang in de zijspan van een roze Harley moeten zitten met een kind van 5 tussen m’n benen: het dochtertje van de vrouw die me door de smalle straatjes van Shanghai van marktje naar marktje reed, net zolang tot ik kotsmisselijk was. Op het einde zijn we in een restaurant beland waar ik kippenpoten in gelei kreeg voorgeschoteld: ik heb oprecht m’n best gedaan, maar na de tweede kippenpoot heb ik me toch even moeten excuseren.»

HUMO Wat is voor jou de hemel op aarde, en wat de hel?

Desramaults «De hel op aarde, dat is: gevangen zitten in iets dat je niet graag doet. Het gevoel hebben dat de muren op je afkomen. Ik heb het meegemaakt tijdens de laatste jaren van In De Wulf. Er was een routine in mijn werk geslopen, ik was het goeie gevoel kwijtgeraakt. Ik was totaal niet gelukkig, ook omdat mijn relatie met Eva niet goed meer liep. Ik besefte: ‘Ik kan dit niet aan. Ik maak niet alleen mijn eigen leven lastig, maar ook dat van m’n vriendin’. En ja, inmiddels zijn we al een paar maanden uit elkaar – we hebben nog altijd een goed contact, ze blijft een prachtvrouw – en heb ik een nieuw restaurant, met een kleiner team. Kopzorgen heb ik nog altijd, maar in mindere mate.

»Bij de hemel op aarde denk ik aan een prachtige boomgaard. Het weer is goed, en met vrienden en familie zitten we tot een stuk in de nacht te praten, te lachen, te eten en te drinken. Alles klopt, alles voelt goed. Nu, ik ben inmiddels 37: oud genoeg om te weten dat dat een utopie is. De hemel op aarde bestaat niet, daar moet je je bij neerleggen. Er zullen altijd wel verwikkelingen zijn.

»Waar ik wel erg blij van kan worden, zijn de uitspraken die mijn dochtertje Mira de laatste tijd doet. Vorige week nog zat ik met haar aan tafel, en toen ik vroeg of ze even ergens anders wilde gaan spelen, zei ze plots: ‘Urrgh, sinds wanneer ben jij zo bazig?’ (lacht luid) Shit, dacht ik, op je 4de zeg je zulke dingen toch nog niet? Maar stiekem vind ik die evolutie gewéldig.»

HUMO Waar heb je een hekel aan?

Desramaults (blaast, denkt na) «’t Is misschien niet erg boeiend, maar ik ontwijk mensen aan wie ik me dreig te ergeren.»

HUMO Ergeren zij zich weleens aan jou?

Desramaults «Zeker weten. Ik ben zonder twijfel één van de hatelijkste mensen om mee samen te werken of om mee samen te zijn, omdat ik heel wispelturig ben en continu van idee verander. In Chambre Séparée hebben we een menu, maar dat durf ik op het laatste moment nog compleet om te gooien, tot wanhoop van de mensen met wie ik werk. ’t Is misschien arrogant om mij zoveel te permitteren, maar ik heb altijd zo in elkaar gezeten – lastig om het nu nog te veranderen. Al verwijt ik het mezelf weleens dat ik al te vaak beslissingen neem zonder rekening te houden met iemand anders.»

HUMO Wat bezorgt je geestelijk genot?

Desramaults «De grootste geestelijke voldoening haal ik uit zien dat iemand oprecht aan het genieten is van iets dat ik heb gemaakt. In mijn nieuwe restaurant zitten de gasten rondom het kookgebeuren: ik zie hun reacties. Weinig leukers dan een knappe vrouw te gast te hebben, en te zien dat haar ogen oplichten wanneer ze een eerste hap neemt van een gerecht dat je haar net hebt voorgeschoteld. Dan denk je: ik heb daar iets ingestoken dat van mij is, en zij geniet ervan.»

HUMO Let op met wat je zegt, Kobe.

Desramaults (lacht) «Oké, dat klonk misschien een beetje raar.»

HUMO Lees je graag?

Desramaults «Ja, maar pas sinds de periode waarin het wat minder met me begon te gaan, een jaar of vier, vijf geleden. Ik heb toen veel gehad aan de boeken van Michel Houellebecq: zijn hoofdpersonages zijn altijd depressief of neerslachtig, en ik trok me daaraan op (lacht). Misschien is dat typisch menselijk, om jezelf beter te voelen door over de shit van anderen te lezen.

»Ik heb een tijdlang best veel naar Netflix gekeken, maar daar ben ik al sinds meer dan een jaar mee gestopt, omdat al die series – hoe goed ze soms ook zijn – op een bepaalde manier pure porno zijn. Je moet er geen enkele moeite voor doen, het komt gewoon op je af. Nu lees ik in de plaats boeken in mijn schaarse vrije tijd: Bukowski, ‘Mr Gwyn’ van Alessandro Baricco, ‘Gimmick!’ van Joost Zwagerman. Ik merk dat de verbeelding die ik daarvoor nodig heb, mijn creativiteit overdag bevordert. Dat lijkt me gezond.»

'Bij een tantramassage bereik je héél traag je climax. De masseuse heeft jou in haar macht. Echt, je weet niet wat je meemaakt'

HUMO Wat is voor jou het opperste lichamelijke genot?

Desramaults «Hmm, ik moet opletten wat ik zeg, hè (grijnst).

»Het summum is voor mij een tantramassage. Als je dat laat doen door iemand die vakkennis heeft, die precies weet wat ze doet, dan is dat onbeschrijflijk. De bedoeling is dat de masseuse je door uiterst lichte aanrakingen zo ver krijgt dat je je na verloop van tijd volledig overgeeft, en dat zij je in haar macht heeft. Zo bereik je op een héél trage manier een climax – echt, je weet niet wat je meemaakt.»

HUMO Ik voel dat de tijd rijp is voor je favoriete onenightstand.

Desramaults «Ik heb in het verleden al onenightstands gehad, maar dat liep meestal uit op dronken gestuntel waar niemand echt vrolijk van werd. Nee, ik vind het op dat vlak veel aangenamer wanneer er iets groeit.»

HUMO Ter zake, Kobe.

Desramaults «Ik heb er – echt waar – vier dagen over zitten nadenken, en ik ben uiteindelijk beland bij Monica Bellucci. Een waanzinnig knappe verschijning, heb ik altijd gevonden. Al heeft Famke Janssen nooit veel voor haar hoeven onder te doen.»

HUMO En dichter bij huis?

Desramaults (steekt een sigaret op) «Eigenlijk zou ik het niet mogen zeggen, want haar vriend Freek – ook een kok – is een maat van mij. Maar ik heb Katja Schuurman altijd één van de mooiste vrouwen van het Nederlandse taalgebied gevonden. En dan heb ik het niet enkel over haar uiterlijk op zich, maar ook over haar manier van zijn, haar spontaniteit.»

HUMO Vergis ik me, of is ze al een hele tijd van het scherm verdwenen?

Desramaults «Tja, ik leef misschien een beetje in het verleden. Maar ze is twee jaar geleden nog in mijn restaurant komen dineren met Freek, en ik kan je verzekeren: ze had nog niets aan schoonheid ingeboet.

»Het hoeft voor mij ook niet altijd een bekende figuur te zijn, hoor. Gisteravond zat ik op een terrasje in Langres – mijn vader woont daar in de buurt – en ineens komt me daar toch een vróúw voorbij! Eén en al klasse: rokje, zonnebril, grote zomerhoed, prachtige benen, perfect. Ik zag de andere mannen op het terras ook allemaal kijken: ‘Fuck, wat is me dát?’ Ik kan daar dan een hele wereld bij fantaseren. Maar weet je wat? Die fantasie volstaat.»

HUMO (kijkt bedenkelijk)

Desramaults (lacht) «Ik meen het!»


Dorothee Dauwe 'Twee grote mitraillettes met mayonaise'

Een geestige inleiding proberen uit de mouw te schudden, maar daar niet in slagen: ziedaar onze favoriete ergernis van het moment. Wat zou die van Q-presentatrice Dorothee Dauwe zijn?

Dorothee Dauwe « Ik erger me weleens aan mensen die me gaan zoeken op Instagram of Twitter, om me te melden dat ze me niet tof vinden. Kijk, het is logisch dat niet iedereen me even leuk vindt, maar om dat nu speciaal aan mijn neus te gaan hangen? ‘Ja maar’, wordt me weleens gezegd, ‘Je hebt natuurlijk wel voor een publieke job gekozen’. Oké, maar dat kun je toch ook over een bakker zeggen? Als ik het brood van een welbepaalde bakker niet lekker vind, dan ga ik de eerstvolgende zondagochtend toch ook niet in de rij staan om hem in zijn gezicht te zeggen: ‘Jouw brood suckt’? Ik ga gewoon naar een andere bakker, en zet m’n leven verder.

.... » Laatst had ik op Instagram een foto van op Tomorrowland gepost waar mijn collega Maarten (Vancoillie, red.) en ik samen op stonden. Daaronder had een vrouw iets geschreven als: ‘Kan Maarten nu eens niet één keer alleen op stap gaan, zonder dat die Dorothee daar altijd weer bij moet zijn?’ Die opmerking trok ik me wel aan, moet ik zeggen. Maar toen ik vervolgens met een grapje reageerde – ‘Oei, jaloers?’ – waren er al meteen meer dan twintig mensen die dat liketen. Ik dacht: ‘Oef, ik ben tenminste niet alleen’.»

HUMO Hoe stel jij je de hemel op aarde voor?

Dauwe« Dit gaat zó saai klinken, maar voor mij bestaat er echt niks leukers dan een avondje thuis te zijn, hier op mijn appartementje in Brussel, en naar een aflevering van ‘Fargo’ of ‘Mad Men’ of zo te kijken op Netflix. En mijn lief die twee grote mitraillettes met mayonaise gaat halen in het frituur, die we dan gezellig samen op de zetel verorberen.»

HUMO Liefhebber?

Dauwe« Met een mitraillette kun je me altijd blij maken, ja. Al is het natuurlijk wel vrij stevige kost. Vaak denk je al in de helft: ‘Dit gaat me nooit lukken’. Maar als je het wat tijd geeft, werk je ‘m meestal toch nog vrij gemakkelijk naar binnen. En anders - tip van het huis - is de overschot de dag erop ook nog lekker.»

HUMO Drink je daar graag iets bij?

Dauwe« Ja, ik lust weleens een pintje, of een glas wijn, of een cocktail. Al ben ik wat drinken betreft heel gematigd. Wanneer ik op stap ga, stop ik ermee voordat ik aan mensen begin te vragen: ‘Merk je dat ik zat ben?’»

HUMO Wat is voor jou de hel op aarde?

Dauwe« Mijn familie is nu al behoorlijk klein - ik ben enig kind – en ik vrees de dag dat ze nog kleiner zal worden. Ik heb met name schrik om mijn grootouders te verliezen. Drie heb ik er nu nog, en soms overvalt die gedachte me weleens wanneer ik op bezoek ben geweest en terug naar huis rijd: ‘Er zal een periode komen waarin zij er niet meer zullen zijn’. Hoe moet het dan verder met mij?

.... » Mijn grootouders aan mijn moeders kant pikten me als kind weleens op vrijdagnamiddag op aan de schoolpoort, in Lebbeke: dan gingen we een weekendje kamperen in de Ardennen. En in de zomer zaten we drie weken met de caravan in het zuiden van Frankrijk. Geweldige herinneringen: koken op een klein vuurtje, gaan zwemmen in de Ardèche, douchen in het sanitaire blok (lacht).»

HUMO Opmerkelijk dat je met je grootouders ging kamperen.

Dauwe« Dat kwam omdat mijn ouders gescheiden zijn toen ik zeven of acht was. Thuis was sindsdien alles opgesplitst, en kreeg ik te maken met bezoekrecht en zo, terwijl bij mijn grootouders wel nog alles bij het oude was gebleven: hetzelfde huis, dezelfde logeerkamer, hetzelfde koppel.»

HUMO Wat bezorgt je geestelijk genot?

Dauwe« De eerste opstart van een nieuw seizoen van ons programma ‘Maarten & Dorothee’ doen Maarten ik altijd met ons tweetjes. Dan gaan we ergens iets eten of pikken we een terrasje, en met een blocnote of een laptop erbij brainstormen we over nieuwe rubrieken. Supertof, en het werkt ook goed, alleen wil het weleens voorkomen dat we vastzitten. Dat we voelen ‘Hier zit iets in’, maar dat we niet goed weten hoe we één en ander precies gaan uitwerken. De mooiste momenten, op geestelijk vlak, zijn die waarop je ineens de beslissende ingeving krijgt – ‘Zó gaan we ’t doen! – en alle puzzelstukjes in elkaar vallen. Als het vervolgens ook nog eens in de praktijk een succes blijkt te zijn, dan is dat erg bevredigend.»

HUMO Je mag me daar eens een voorbeeld van geven.

Dauwe« Vorig jaar hebben Maarten en ik eens geblinddoekt en aan mekaar vastgeketend in de IKEA rondgewandeld. De luisteraars hadden vooraf mogen raden hoeveel tijd het ons zou kosten om van de ingang naar de uitgang te strompelen: wie er het dichtstbij zat, won een volledige makeover van z’n woonkamer. Het klinkt misschien supersimpel, maar het heeft ons volgens mij wel een maand gekost om alles van naaldje tot draadje uit te denken. Je moet honderd procent zeker zijn dat er geen losse eindjes meer zijn, hè? Alles moet kloppen, en in een paar woorden uit te leggen zijn.»

HUMO Hoe lang heeft het jullie uiteindelijk gekost om de uitgang te bereiken?

Dauwe« Zes uur en een beetje (lacht).»

HUMO Wát?

Dauwe« Ons viel dat eigenlijk nog mee. En het straffe was: de winnaar zat er amper één seconde naast.»

HUMO Zou Jan Bardi nog leven? Maar ter zake: hou je van kunst?

Dauwe« Ik ken er niet zo veel van. Maar sinds ik dit jaar voor het eerst in het Louvre ben geweest, heb ik zin om er meer over te leren. Heel indrukwekkend allemaal.

.... » Ik ben ook al weleens in het Prado geweest, met mijn schoonfamilie. Aanvankelijk had ik helemaal niet door dat het zo’n bekend en prestigieus museum was, dus ik wandelde maar wat lukraak rond, op zoek naar alles en niks. En ineens, zonder dat ik het had zien aankomen, stond ik voor de ‘Guernica’ van Picasso. Ik viel bijna achterover! Zo groot, zo imponerend, zo overweldigend! Ja, ik denk dat dat wel mijn favoriete kunstwerk is.»

HUMO Lees je graag?

Dauwe« Ja, maar ik doe het praktisch enkel in de vakantie, als ik de tijd heb om een boek in één ruk uit te lezen. Meestal zijn dat no brainers, boeken die ik enkel ter ontspanning lees: van Dan Brown heb ik bijvoorbeeld bijna alles gelezen. Maar ik heb onlangs ook met veel plezier ‘Het wordt spectaculair. Beloofd’ gelezen, de debuutroman van Zita Theunynck, een vriendin van me. Supertof, heel herkenbaar ook. ’t Ging ergens in het boek over hoe je het best een Prince-koek opeet: eerst moet je ‘m opendraaien, daarna lik je de chocolade of de witte vulling eraf, en pas op het laatst eet je de koeken op. Beide helften van het koppel waar het boek over ging, aten op die manier Prince-koeken: daaruit bleek dan dat ze voor elkaar gemaakt waren (lacht).»

HUMO Eet jij op die manier je Prince-koeken?

Dauwe« Ik eet liever Oreo-koeken dan Prince-koeken. Maar die draai ik inderdaad ook eerst open om de vulling eruit te eten (lacht). Mijn lief steekt ze ineens helemaal in zijn mond, dus volgens het boek zijn we niet gemaakt voor mekaar.»

HUMO In dat geval heb je de handen vrij voor de onenightstand van je dromen.

Dauwe« Ken je die jeugdfilms van vroeger, over Blinker? Euh, die hoofdacteur, hoe heet hij nu ook weer? Shit, dit is gênant, ik ben zijn naam kwijt.»

HUMO Joren Seldeslachts?

Dauwe« Ja! Ik zag hem een tijdje geleden in ‘Spitbroers’, en ineens kwam er een gevoel terug dat ik nog kende van in mijn vroege puberteit. Ik dacht: ‘Blinker! Goh ja, jou was ik alweer vergeten’.

.... » Maar als de sky echt de limit zou zijn, dan zou ik gaan voor Justin Timberlake. Ik heb hem onlangs voor het eerst live aan het werk gezien, in het Sportpaleis: het klinkt misschien naïef, maar hij gaf me het gevoel dat we elkaar zouden kunnen kennen, en dat dat dan niet raar zou zijn (lacht). Klinkt dat belachelijk? Ander moet je dat schrappen, hè?»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234