Tussen Hemel & Hel: Lidewij Nuitten, Michel Wuyts en Ann Tuts

Deze week in Tussen Hemel & Hel: Alanis Morissette-weekends in Center Parcs, suikerooms in hagelwitte kostuums en aperitiefjes om twee uur ’s middags. Plus: een drievoudige gastrol voor Haruki Murakami, waarvan één keer als favoriete onenightstand. Klinkt u als keiharde muziek in de oren? Lees verder!


Ann Tuts ‘Goeie slechteriken zijn interessant’

Ann Tuts, zoveel méér dan Doortje sinds ‘Amateurs’ en ‘Bevergem’, heeft met ons afgesproken in een Leuvense veggie bar. ‘Zou ze soms vegetariër zijn?’ denkt de meedogenloze pitbull van een onderzoeksjournalist in ons dan meteen.

Ann Tuts «Niet helemaal, nee. Maar ik neig wel naar het vegetarische, sinds ik een jaar of tien geleden door mijn jongste dochter Saskia ben aangestoken. Op haar 7de besloot ze ineens vegetariër te worden: ze wilde die arme diertjes niet meer opeten. Een tijdlang heeft ze zelfs helemaal niks meer willen eten, en werd ze magerder en magerder: toen hebben mijn man en ik besloten om haar er niet meer van te proberen overtuigen dat ze niet zou groeien als ze geen vlees at. Sindsdien eet ik zelf ook veel minder vis en vlees, en mijn man en onze oudste dochter Ellen hebben ondertussen mijn voorbeeld gevolgd.

»Saskia is nu op een leeftijd gekomen dat ze zelf begint te koken, wat voor mij natuurlijk een feest is: ik lig met de voetjes omhoog een boekje te lezen in de sofa, rustig afwachtend welke verrassende creatie ze uit haar hoed zal toveren. Onlangs had ze een linzensaus ontworpen voor over de spaghetti: íéts te veel look, maar de combinatie werkte voortreffelijk.»

HUMO Welk boekje lig je dan te lezen?

Tuts «Op dit moment ben ik in ‘Liefde’ van Knausgård bezig, het tweede deel in een zesdelige reeks. Zo’n boek lees ik in maximaal twee dagen uit: zodra ik erin zit, raak ik er niet meer uit. Vaak neem ik zelfs amper de tijd om te eten; dan zit ik met het boek in mijn ene hand en een vork in mijn andere gewoon door te lezen.

»De laatste tijd pik ik overigens vaker en vaker een boek van het stapeltje van mijn man. Dat zijn meestal non-fictiewerken, een genre dat ik steeds meer kan appreciëren: ’t is vaak een pak meer mindblowing dan fictie. Zo heb ik een tijdje terug een boek gelezen over kwantummechanica. Daar kijk je van op, hoor! Ineens besef je bijvoorbeeld dat tijd niet bestaat; dat dat maar een idee is. Tijd bestaat niet: wie had dat nu gedacht? (lacht)»

HUMO Waaruit put jij geestelijk genot?

Tuts «Ik haal ontzettend veel voldoening uit dagen waarop ik niks te doen heb. Een volkomen verkwanselde en verprutste dag, dat is eigenlijk toch iets fantastisch? Niks verwezenlijken, niks concretiseren, maar alleen maar wat lanterfanten. Jáááh!»

HUMO Gebeurt het vaak dat je zo’n dag hebt?

Tuts «Heel toevallig gisteren nog. De kinderen zaten boven te studeren, buiten was het miezerig weer, en ik lag languit op de zetel te denken aan wat ik zou antwoorden op jouw vraag wat voor mij de hemel op aarde is.»

HUMO En?

Tuts «Eerst lag ik een tijdje na te denken over welk ver en vreemd land ik graag nog ’ns zou willen bezoeken. Maar toen zag ik opeens de blik van onze hond, en die was volkomen neutraal. Ik dacht: ‘Dat is het!’ Die hond laat zich niet beïnvloeden door het weer, of door waar hij misschien nog eens naartoe zou willen. Ik kwam tot de conclusie dat het dát is waar je naar zou moeten streven. Je levensmotto zou moeten zijn: de hemel op aarde, dat is waar je nu bent.

»Ik herinner me ook een soort Google Earth-ervaring op mijn 7de of 8ste. Ik lag in mijn bed, en ineens begon ik uit te zoomen: ik zag mezelf in dat huis liggen, in het dorp, in het land, op de wereldbol. Plots besefte ik voor het eerst dat ik een klein wezentje was op een rondvliegende bol in het heelal. Zodanig fascinerend vond ik dat, dat ik uit mijn bedje ben gestapt en beneden naar mijn ouders ben gegaan. Zij hebben me dan gerustgesteld, en gezegd dat het goed was dat ik dat inzag. En het klopt ook: als je aan dat kleine wezentje op een rondvliegende bol denkt wanneer je ongelukkig bent, dan word je op slag een stuk minder ongelukkig. Dan realiseer je je hoe banaal het eigenlijk allemaal maar is.»

HUMO Wat was de meest ongelukkige periode uit jouw leven?

Tuts «Ik heb door vele watertjes gezwommen in m’n leven: al meer dan één keer heb ik afscheid moeten nemen van iemand die dicht bij me stond. Maar eerlijk gezegd praat ik daar niet graag over, zeker niet in interviews – het zou me te veel pijn doen. Dus als je het niet al te erg vindt, beroep ik me hier liever op mijn zwijgrecht.»

HUMO Vertel mij eens: wat bezorgt jou zoal lichamelijk genot?

Tuts «Alles waarbij je lijf de controle overneemt.»

HUMO Seks, bedoel je?

Tuts «Niet alleen. Ook bijvoorbeeld geeuwen, of niezen – ze zeggen toch dat dat een klein orgasme is? Niezen vind ik zodanig fantastisch, dat ik het geregeld zelf opwek, door in de zon of in het licht van een lamp te staren.

»En wat ik ook een geweldig lichamelijk genoegen vind, is dansen. De hele avond lang, wat mij betreft: als ik één keer aan het dansen ben – op een feestje, of gewoon thuis – kan ik simpelweg niet meer stoppen. Je kunt dat niet uitleggen aan iemand die niet graag danst, maar voor mij is dansen zó bevredigend, zó intens, zó... louterend. ’t Heeft er ook altijd in gezeten bij mij: volgens mijn ouders was ik al aan het dansen toen ik anderhalf jaar oud was; voordat ik wist wat dansen wás.»

HUMO Mooi.

Tuts «En dan nog iets: slapen. Ik beschouw mezelf als een getalenteerd slaapster.»

HUMO (lacht)

Tuts «Je moet daar niet mee lachen: vrienden van mij moeten pillen nemen om in slaap te raken (lacht). Maar ik slaap waar en wanneer ik wil. In de trein, in het gangpad op het vliegtuig, in de kleedkamer. Ik doe het zelfs terwijl mijn collega-acteurs in dezelfde kleedkamer geschminkt worden: dan lig ik ergens op een tafel – in kostuum en desnoods met een pruik op – en slaap ik zó vast dat ze soms komen kijken of ik nog leef. Zo’n hazenslaapje, dat doet deugd: je hersenen zijn achteraf weer fris. Tof, hè, dat ik dat kan? Ze zeggen dat het betekent dat je een gerust geweten hebt.»

HUMO Heb jij een gerust geweten?

Tuts «Ja. En goeie oordopjes (lacht).»

HUMO Over naar kunst: waar situeert zich jouw artistieke top?

Tuts «Ik heb hier gisteravond mijn brein op zitten te breken, en ik heb uiteindelijk gekozen voor het allereerste menselijke artefact, dat onlangs gevonden is in een grot in Zuid-Frankrijk. ’t Is een ringsculptuur van stalagmieten, een soort onderaards Stonehenge, gemaakt door neanderthalers. Wacht, ik heb er één en ander over opgezocht (haalt een papiertje boven): het ligt in Bruniquel, is 176.000 jaar oud – 176.000 jaar, probeer je dat eens voor te stellen! – en bestaat uit vierhonderd stukken stalagmiet. En het mooiste van alles: studies hebben aangetoond dat de mensen die dat bouwwerk hebben vervaardigd, dat gedaan hebben zonder dat ze enig nut voor ogen hadden. Dan zeg ik: dit is kunst.»

HUMO Rest ons de vraag...

Tuts «Wie mijn favoriete onenightstand is? Ha! Daar heb ik ook over nagedacht. (Schraapt de keel) De ideale onenightstand zou ik enkel en alleen kunnen hebben met the perfect stranger. Een mij geheel onbekende man die ineens opduikt, en van wie je al na één blik denkt: ‘Met jou wil ik het wel eens een nachtje proberen.’ Maar goed, dit terzijde – jij wil van mij een bekénde naam horen. De eerste twee mensen die bij me opkwamen, zijn allebei acteurs: Bryan Cranston, die de hoofdrol speelt in ‘Breaking Bad’, en Kevin Spacey. Wat mij ontzettend aanspreekt in die twee, is hoe geweldig ze slechte goeieriken kunnen spelen, en goeie slechteriken. Die dualiteit, dat maakt ze in mijn ogen interessant. Máár! Ik ben ook nog op een derde naam gekomen, een schrijver, die ik bij dezen tot definitieve winnaar zou willen uitroepen. En het is... Haruki Murakami!»

HUMO Die had ik niet zien aankomen.

Tuts «Ik heb al zijn boeken gelezen, en ik ben gefascineerd door die man. Hij is één van de meest gelezen hedendaagse schrijvers, een levende legende, maar hij is erg mediaschuw: hij ís daar ergens, maar je kunt hem precies niet vastpakken. Dat trekt me aan. Bovendien is het een hardloper, een triatleet, dus volgens mij kan hij er wel wat van, op fysiek gebied bedoel ik. Nu, ik heb hem eens gegoogeld voor ik naar hier kwam, en wat bleek: hij is al 67. Een complete verrassing: ik was er altijd van uitgegaan dat hij een stuk jonger was. Maar toen dacht ik: ‘Waarom eigenlijk niet?’ Een man op leeftijd, dat heeft wel iets, voor de verandering. Daarbij: tijd bestaat toch niet. Kwantummechanica, hè.»


Lidewij Nuitten ‘Liever fietsen dan seks’

Op amoureus vlak blijft het aanmodderen – tot nader order ressorteert ze onder het 849.000-koppige Vlaamse vrijgezellenleger – maar verder is Lidewij Nuitten ‘op het belachelijke af’ gelukkig. Dat heeft veel te maken met ‘Mijn straat’, de fijne ‘Iedereen beroemd’-rubriek waarin ze het afgelopen tv-seizoen de bewoners van de Avenue Albert Giraud/Albert Giraudlaan in Schaarbeek leerde kennen.

Lidewij Nuitten «Eergisteren wandelde ik naar de glascontainer, hier even verderop. Het zonnetje scheen, en onderweg kwam ik wel acht buren tegen die hun hand naar me opstaken en me vroegen hoe het met me ging. Toen ik terug thuis was, dacht ik: ‘Alles klopt in mijn leven.’ Soms ben ik bang dat er vroeg of laat iets ongelooflijk zal misgaan: het kan toch niet dat alles altijd zo goed zal blijven lopen? Maar op dit moment is het echt wel alsof ik de hemel op aarde hier en nu beleef.»

HUMO Hoe stel je je de hel op aarde voor?

Nuitten «De hel op aarde bestáát al op veel plekken in de wereld. ’t Is daarom dat ik me zoveel mogelijk van het nieuws probeer af te schermen: ik word mismoedig van het gevoel van machteloosheid dat al die ellende me geeft. Ik vind het ook zó oneerlijk dat ik op mijn dakterras onbekommerd een watermeloentje zit te eten in de zon, terwijl in Syrië elk moment een bom op je huis kan vallen. Ik kan dat geen plaats geven. Maar ik probeer het los te laten: wat heeft het voor zin om nu minder van mijn watermeloen te genieten?»

HUMO Eet je graag?

Nuitten «O, ik eet als een varken. Weet je wat heel erg is? Elke keer als ik met mannelijke vrienden op restaurant zit, eet ik meer dan zij. En soms schraap ik ook nog eens hun bord leeg! ‘Djeezus,’ denk ik dan: ‘Wat voor een boerin ben ik eigenlijk?’ Nu, de laatste tijd probeer ik wel wat af te vallen, maar ik kan nog altijd van die overdreven vreetbuien hebben.»

'Ik drink veel te veel, maar ach: ik had ook aan de heroïne of de coke kunnen zitten'

HUMO Wat is je lievelingskost?

Nuitten «De vegetarische lasagne die ik zelf maak: daar kan ik van blijven eten. Vooral de kaaskorst vind ik de max. Als kind zei ik weleens tegen mijn moeder: ‘Als ik jarig ben, moet je me gewoon een bord vol kaaskorst voorschotelen.’ Heeft ze onbegrijpelijkerwijs nooit gedaan (lacht).»

HUMO Drink je even graag als je eet?

Nuitten «Ja, ik drink veel te veel. Een paar maanden geleden hoorde ik op de radio dat je als vrouw een probleem hebt wanneer je meer dan – ik geloof – zeven glazen alcohol per week drinkt. Man, ik raak elke dág aan zeven! Zelfs al neem ik mezelf plechtig voor om op café eens geen alcohol te drinken; wanneer ik mijn vrienden een pintje zie bestellen, moet ik al echt sterk zijn om niet te bezwijken. En telkens als ik met een kater wakker word, zeg ik: ‘Dat was de laatste keer.’ Maar voorlopig is het nog nooit de laatste keer geweest. Ik heb buren van in de 70, en wanneer ik om twee uur ’s middags over straat wandel na een nachtje op café, gaat dat steevast van: ‘Ha, Lidy, aperitiefke?’ – ‘Hoe, nu al?’ – ‘Oui, oui, c’est l’heure de l’apéro.’ Dan denk ik: ‘Ach wat, ik kan alweer drinken.’

»Reden te meer om geregeld op m’n eentje te gaan fietsen. In de zomer zelfs drie weken aan een stuk – volgende week vertrek ik naar Pamplona met de liefde van mijn leven, genaamd Koga Miyata (een fietsmerk, red.). Voor mij is dat afkicken: niet vettig eten, niks drinken, niet roken. Na die drie weken voel ik me altijd zo gezond! Maar wanneer ik terug in Brussel kom en het nieuwe seizoen van ‘Iedereen beroemd’ begint, ga ik meteen weer op café.

»Ach, weet je, het had erger gekund: ik had ook aan de heroïne of de coke kunnen zitten.»

HUMO Waar overnacht je tijdens zo’n fietstocht? Op campings?

Nuitten «Ja. Of op een wei, of het erf van een boer. Ik was 18 toen ik voor het eerst zo’n eenzame fietsreis ondernam, naar het zuiden van Frankrijk: ik zie me nog zo in mijn tentje liggen, moederziel alleen op een pikdonkere akker, ‘Norwegian Wood’ van Haruki Murakami aan het lezen. Met één passage heb ik toen ongelooflijk hard liggen huilen in dat tentje, echt hardop, met van die lange halen. Magisch was dat.»

HUMO Lees je veel?

Nuitten «Op vakantie wel, ja. Ik heb ook al een paar boeken klaarliggen voor de komende reis. ‘The Holy Man’ bijvoorbeeld (van Susan Trott, red.): mijn buurvrouw Kristien, met wie ik vaak spirituele gesprekken voer, heeft me dat voor mijn verjaardag gegeven. ’t Zou zo’n beetje in de lijn liggen van ‘De alchemist’ en ‘De kleine prins’, twee van mijn favoriete boeken. Die ik overigens allebei nog eens wil herlezen, omdat ik ooit een film zou willen maken in dat genre. Ik schaam me wel een beetje dat ik je dit nu zeg, want ik heb helemaal geen achtergrond in fictie. Maar dat is dus mijn grote droom: ooit één film maken.»

HUMO Ben je een grote filmliefhebber?

Nuitten «Ja. Mijn grootste held is Jaco Van Dormael: die man is voor mij de beste regisseur ter wereld. Vooral ‘Le tout nouveau testament’ en ‘Mr. Nobody’ benaderen wat mij betreft de perfectie. Alle vragen waarmee ik worstel, worden erin behandeld, en dan ook nog eens met humor: faut le faire. En heb je ‘Amélie Poulain’ gezien (van Jean-Pierre Jeunet, red.)? Het leven zelf zit voor mij in die film. En om even op de hemel op aarde terug te komen – op een gegeven moment is het hoofdpersonage compleet in harmonie met zichzelf: zo voel ik me sinds ‘Mijn straat’ dus ook geregeld.»

HUMO Is er ooit een periode in je leven geweest waarin je helemaal niet gelukkig was?

Nuitten «Ja, toen ik in het middelbaar zat. Ik ben de middelste van drie, een sandwichkind, en met mijn twee broers boterde het niet. Vreselijk: echt íédere keer wanneer wij samen in één ruimte zaten, was het ambras.»

HUMO Gaat het inmiddels beter?

Nuitten «Nee. Of eigenlijk net wel: ik heb praktisch geen contact meer met mijn broers – ik weet niet eens of ze ‘Mijn straat’ ooit gezien hebben – dus we hebben ook geen ambras meer. Wel zot eigenlijk: ik toon aan heel Vlaanderen hoe sociaal ik ben, maar ik slaag er niet eens in om een normaal gesprek te voeren met mijn eigen broers. Misschien is ‘Mijn straat’ wel een soort van compensatie? Dat ik om iets goed te maken extra sociaal doe tegenover andere mensen? In ieder geval vind ik het een stuk gemakkelijker om een connectie te maken met mensen die ik níét ken.»

HUMO Ik las dat je, in die moeilijke middelbareschoolperiode waar je het net over had, Alanis Morissette wilde zijn.

Nuitten «O, dat was een obsessie. Een obsessie! ’t Ging zo ver dat ik met medefans afsprak op forums: dan gingen we op Alanis Morissette-weekend in Center Parcs. Zaten we daar in zo’n bungalowtje wat te babbelen over ons idool (lacht). Die meisjes waren natuurlijk allemaal een stuk ouder dan ik, want ik heb Alanis pas ontdekt toen ze al tien jaar over haar hoogtepunt – ‘Jagged Little Pill’ – heen was. Mijn klasgenoten begrepen dan ook helemaal niks van mijn fascinatie: zij waren fan van bands die op dat moment populair waren, Tokio Hotel en zo. Maar Alanis was gewoon mijn lichtend voorbeeld. Ze droeg een salopette en oversized T-shirts, en ze was de frontchick van een band vol jongens met lang haar: ik vond dat gewoon zo ongelooflijk cool. Ik weet nog dat ik op mijn 14de in de auto zat, en tegen mijn vader zei: ‘Alanis zal altijd mijn favoriete artiest zijn. Niemand in de wereld zal ik ooit beter vinden.’ Waarop hij: ‘Over tien jaar zullen we nog wel eens zien.’ En nu zijn we tien jaar verder, en en effet, ik ben al lang geen fan meer.»

HUMO Waar luister je nu naar?

Nuitten «Naar Zaz: zij is voor mij dé artiest van het moment. Ik heb haar eerder dit jaar in Vorst Nationaal gezien: de max.»

HUMO Resten ons nog twee vragen die gemakkelijk in één antwoord te behandelen zijn: wat is voor jou het hoogste lichamelijke genot, en wie is je favoriete onenightstand?

Nuitten «Wat die onenightstand betreft, kies ik zowel voor een man als voor een vrouw, omdat ik er zelf nog niet helemaal uit ben waar mijn voorkeur naar uit gaat: Moussa Dembélé, de Rode Duivel, en Alicia Vikander, de Zweedse actrice.»

HUMO Origineel!

Nuitten «En het hoogste lichamelijke genot, dat is voor mij sporten – ik loop vooral heel graag. Als kind heb ik ook altijd veel aan sport gedaan, tennis en voetbal bijvoorbeeld. Ik herinner me zalige zomeravonden in het plantsoentje voor ons huis: uren en uren sjotten met de jongens uit de buurt, totdat het echt te donker werd om de bal nog te zien.»

HUMO Kwam seks niet in je op toen ik je naar het hoogste lichamelijke genot vroeg?

Nuitten «Hm, nee. Ik vermoed dat ik wat minder met seks bezig ben dan de gemiddelde mens – ik kan evenveel genieten van een goeie fietstocht.»


Michel Wuyts ‘Akkefietje met mijn vrouw’

Kom dat tegen! Je wandelt helemaal te voet naar Scherpenheuvel – weliswaar vanuit het dichtstbijzijnde station – zijgt vlak voor de eindmeet smartelijk ineen, en wordt meteen weer overeind geholpen door een barmhartige inwoner die bij nader inzien Michel Wuyts blijkt te zijn. Hij noodt je binnen, stelt je aan zijn vrouw voor, trakteert je op een dampende mok koffie en vraagt je of je anders nog iets gewenst had. Je zegt dat je, mocht het niet al te veel hinder geven, eventueel nog graag een antwoord had op de vraag:

HUMO Wat is voor jou de hemel op aarde?

Michel Wuyts «De hemel op aarde, dat zijn voor mij de uren die ik doorbreng met mijn kleinzoon, Warre: 2 jaar en 4 maanden is hij nu, en hij steekt het niet onder stoelen of banken dat hij gek is op zijn opa. Onlangs kwam ik thuis uit Brussel, en mijn familie had in de tuin een feestje opgezet voor Vaderdag. Die kleine nam me in beslag van het moment dat ik daar aankwam tot het moment waarop hij naar huis moest vanwege bedtijd. Ja, dat is dus fantastisch, hè?»

HUMO Twintig jaar geleden werd je ook al eens geïnterviewd in deze rubriek. Toen stelde je je het paradijs voor als een Toscaanse heuvel waarop jij amandelkoekjes zat te eten bij een vin santo, terwijl je tien heuvels en driehonderd cipressen verder de zon zag ondergaan.

Wuyts (knikt) «Dat weet ik nog, ja. En twintig jaar later ben ik nog altijd gek van Toscane, en bij uitbreiding van heel Italië.

»Mijn voorliefde voor Italië is in mijn kindertijd ontstaan. Dat komt zo: mijn vader had vroeger een suikeroom die van zijn 36ste kon gaan rentenieren aan de Rivièra. Zodoende namen mijn ouders me vanaf mijn 5de of 6de ieder jaar mee op vakantie naar Rapallo, en later naar Finale Ligure. Ik herinner me nog helder dat die suikeroom een keer zijn opwachting maakte in een hagelwit kostuum, met een korte witte broek en een wit hoedje, en dat hij mij meenam naar de markt. Ik had blond haar in die tijd, en al die Italiaanse marktvrouwtjes wisten niet wat ze zagen – ze kwamen allemaal aan mijn lokken voelen om te zien of ze wel echt waren.»

HUMO Hoe kwam het dat die man al op zijn 36ste kon gaan rentenieren aan de Rivièra?

Wuyts «Hij was een boerenzoon, maar omdat hij geen handen had om op de boerderij te werken, is hij in een Brusselse patisserie terechtgekomen, eigendom van een bakker die vier goeddraaiende zaken in het Brusselse uitbaatte. Toen die man stierf, liet-ie zijn hele hebben en houden over aan zijn meesterknecht: zodoende was nonkel Jef in één klap puissant rijk. Nu, ’t was eind jaren 50 en in die tijd werd over zulke zaken nog in alle talen gezwegen, maar achteraf ben ik er toch achter gekomen hoe de vork in de steel zat: die twee hadden een verhouding gehad.

»Later, toen ik al een jaar of 15 was, ging ik er nog eens met een neef naartoe. Nonkel Jef had toen een relatie met een gepensioneerde kolonel, meneer Formenti, die nog elke dag paradeerde met een munt met de beeltenis van Il Duce op. Die Formenti verzamelde ook miniatuurflesjes met sterkedrank, en op zekere nacht vonden mijn neef en ik het sleuteltje van de vitrinekast – enfin, de rest kun je raden. Onvergetelijke momenten, natuurlijk.»

HUMO Drink je nu nog altijd graag?

Wuyts «Ja. Sinds mijn 53ste ben ik een marathonloper, en ik train redelijk fanatiek: als ik drie dagen niet gelopen heb, word ik ongemakkelijk. Na zo’n training – 15 kilometer, of 30 in voorbereiding op een marathon – heb ik altijd de behoefte om mezelf te belonen. Die beloning neemt meestal de vorm aan van een paar glazen wijn, bij voorkeur een Italiaanse. Al durf ik op winteravonden ook al eens een whisky te drinken, of sinds kort ook een grappa – een Italiaanse vriend beweerde dat het alle microben doodt, en het is vaak de illusie die telt. Eén slok, zodat ik het warm krijg vanbinnen, en dan onder de douche.»

HUMO Beloon je jezelf ook met lekker eten?

Wuyts «Minder. Halverwege de jaren 90 ben ik erachter gekomen dat ik een te hoog cholesterolgehalte heb – sindsdien neem ik iedere dag een statinepil en let ik goed op mijn voeding. Ik eet dus nooit foie gras, wat in de Ronde van Frankrijk bepaald geen sinecure is: van de zes voorgerechten zijn er in een gemiddeld Frans restaurant minstens drie met foie gras. Neen: ik kies voor gerookte zalm als voorgerecht, en een visschotel als hoofdgerecht. Ook omdat vis veel sneller verteert dan vlees – om half tien ’s avonds begin ik echt niet meer aan een steak. José De Cauwer is daar anders in: na al die jaren samenwerken verbaast het me nog altijd dat hij op dat uur nog met veel plezier een tournedos bestelt met zo’n smeltend blokje kruidenboter erop, plus een portie frietjes met mayonaise. Ik vraag me altijd af hoe een mens dan nog kan slapen, maar de Cau heeft daar blijkbaar geen problemen mee.»

HUMO Hoe stel je je de hel op aarde voor?

Wuyts «We zijn er bijna, hè? Ik vind dat we de alarmerende fase al voorbij zijn. ’t Is geen toeval dat ik op de persconferentie bij de voorstelling van de grote sportzomer gezegd heb dat de Tour het ideale terrein is voor een aanslag. Omdat er geen andere sport op dat niveau is die zich op straat afspeelt. Per slot van rekening ligt daar iedere dag een startdorp waar het wemelt van de renners, de vips en de journalisten. Stel je eens voor dat daartussen iemand loopt met malafide ideeën! Of neem de laatste kilometers van een steile col, waar het publiek vijf, zes rijen dik staat: je moet toch niet al te veel verbeelding hebben om je het ondenkbare voor te stellen? Hout vasthouden, hoor.»

HUMO Snel over naar de literatuur. Lees je veel?

Wuyts «Zo’n twintig à dertig romans per jaar. Bij voorkeur Vlaamse of Nederlandse, al gaat de betere vertaling er ook wel in. Ik ben nogal gesteld op Murakami, omdat ik niet kan begrijpen hoe geniaal die man kan schrijven in een toch wel zeer eenvoudige taal. Daartegenover staat dan een Jeroen Brouwers, van wie ik vorig jaar in Toscane ‘Het hout’ heb gelezen. Er staan paragrafen in die ik, puur om het genot van de taalervaring, drie keer gelezen heb. Dat ik denk: hoe is het in godsnaam mogelijk dat je dat niveau haalt?»

HUMO Ben jij een kunstkenner?

Wuyts «Ik ben niet iemand die de musea afdweilt, nee. Je zou kunnen zeggen: maar jij komt toch overal? In de Vuelta zit je op 300 meter van het Prado, in de Tour op 600 meter van het Louvre, in de Giro op wandelafstand van de meest waanzinnige kunstschatten en palazzo’s. Maar ik heb de tijd niet om daar zelfs maar aan te denken. Dat is enerzijds een gemis, maar anderzijds schept het doelen voor de periode waarvan ik hoop dat ze lang genoeg zal duren om dat soort zaken te ondernemen.»

HUMO Wanneer vangt die periode aan?

Wuyts «Op 1 januari 2022. Luc Van Langenhove, mijn baas, heeft dat voor me uitgerekend.»

HUMO Ga door.

Wuyts «Wat ik nu wel makkelijker doe dan vroeger, is een vernissage binnenstappen. En als ik door iets ontroerd ben, koop ik het. Onlangs nog hebben mijn vrouw en ik een keramiekpot gekocht van Ann Van Hoey (de vrouw van Mark Uytterhoeven, red.), omdat we overwhelmed waren door de schoonheid en de kleur. En over de prijs – een kleine 2.000 euro – ga ik makkelijker heen dan mijn vrouw.»

HUMO Aan de telefoon zei je me dat je je nog herinnerde hoe je twintig jaar geleden een klein akkefietje met je vrouw had over je favoriete onenightstand.

Wuyts «Een akkefietje was het niet: zij kende de persoon die ik gekozen had gewoon niet. Fanny Ardant, als ik het me goed herinner. Wil je van me horen wie nu mijn favoriete onenightstand is?»

HUMO Graag.

Wuyts «Enfin, of ik op mijn leeftijd überhaupt nog wel een onenightstand zie zitten, is een andere vraag – stel je voor, de pudeur achteraf! Maar door de jaren heen heb ik een zwak opgebouwd voor Kristin Scott Thomas. Een karakteractrice, die rollen aankan die weinig actrices aankunnen.»

HUMO Kies ook eens een girl next door?

Wuyts «Ik vind Lynn Wesenbeek wel een fijne uitstraling hebben. Ze heeft een paar jaar terug het veld moeten ruimen bij VTM, maar als ze daar dan over geïnterviewd wordt, blijft ze edelmoedig. Sterk. Ik vind het sneu, en ook een groot onrecht, dat er vooral bij commerciële televisiestations een leeftijdsgrens lijkt te bestaan voor vrouwen.»

HUMO Eén vraagje nog: welk lichamelijk genot kan jou tot de hoogste regionen voeren?

Wuyts «Het hoogste lichamelijke genot ligt tussen kilometer 35 en kilometer 41 in een marathon. Daar openbaart zich de pijn die dankzij de euforie doorstaanbaar wordt. Een verslavend gevoel, ik kan het je verzekeren. Daarom blijf ik ook tijdens de grote rondes trainen. In de Tour probeer ik drie tot vier keer per week te gaan lopen, in de Vuelta vier tot vijf. Ik heb daar een lievelingspad, El Álava genaamd: iedere keer als we in Ávila overnachten, ga ik ’s anderendaags lopen op dat pad van gestampte aarde, richting de Sierra De Gredos – ik denk dat ik het ondertussen al een keer of zes gedaan heb. Je zit daar op 1.100 meter, dus ’t is er altijd fris, zeker ’s ochtends, en je bent er dan helemaal alleen in dat pakkend mooie landschap. De enige mens die ik er tegenkom, is een schapenhoeder met zijn kudde – die man steekt ondertussen al zijn hand naar me op. Nu ik er zo over nadenk: dát is voor mij de hemel op aarde.»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234