Tussen Hemel & Hel met Monika Van Lierde: 'Headbangen in de file'

Drie hoeraatjes voor dokter Ann, die er in de als vanouds weer zinderende seizoensfinale van ‘Thuis’ toch maar mooi in slaagde om de 54ste dode in de bloederige geschiedenis van de soap te voorkomen.

'Seks vind ik ook tof, hoor'

Dat het de populariteit van dokter Ann bij de gemiddeld 1,2 miljoen trouwe kijkers geen kwaad zal doen, is niet noodzakelijk goed nieuws voor de actrice die haar gestalte geeft: Monika Van Lierde.

Monika Van Lierde «Ik speel al sinds de allereerste aflevering uit 1995 mee in ‘Thuis’, maar aan de bekendheid die ermee gepaard gaat, heb ik nooit kunnen wennen. Grote evenementen zoals festivals vermijd ik. Altijd weer is er die angst om herkend en aangestaard te worden. Eén van mijn grootste angsten is dat iemand mij en mijn kinderen zou filmen, en het resultaat via sociale media verspreidt.

»Vóór mijn BV-schap ging ik weleens alleen op restaurant, om ongestoord mensen te kunnen bekijken. Ik deed niks liever dan te fantaseren over wie ze waren, en hoe hun relatie in elkaar zat. Maar sinds ‘Thuis’ ga ik steevast met mijn rug naar de mensen zitten. En bij het binnenkomen is het zaak om vooral geen oogcontact te maken, want anders heb je ’t vlaggen. Alleen op vakantie gebeurt het nog dat ik ergens op een terras ongegeneerd naar de passanten kan zitten staren. Heerlijk!»

HUMO Noteer ik het als zijnde jouw hemel op aarde?

Van Lierde «Dat mag, ja. Al vind ik het minstens even fijn om aan het vakantiehuisje te blijven zitten, op een rustig plekje naast het zwembad, met mijn benen in de zon en de rest van m’n lijf in de schaduw. Een goed boek op m’n schoot – ‘Wil’ van Jeroen Olyslaegers, ‘De acht bergen’ van Paolo Cognetti, ‘Woesten’ van Kris Van Steenberge – en naast me een doosje koele kersen die ‘krak!’ zeggen wanneer je erin bijt, maar die vanbinnen zoet en zacht zijn. In de late namiddag speel ik Rummikub of Dixit met mijn partner en mijn drie dochters, en daarna stellen we de belangrijkste vraag van de dag: ‘Wat gaan we eten?’»

HUMO Zeg het maar.

Van Lierde «Het liefst eet ik allerlei exquise hapjes, die allemaal heel verschillend smaken. Er is wel één belangrijke voorwaarde om ervan te kunnen genieten: er mag géén luide muziek opstaan, en al helemaal niet met een zware beat erin.

»Een tijdje terug was ik met twee vriendinnen in Londen, en we zijn gaan eten in een prachtig restaurant, ergens in een kelder in een achterbuurt. Het eten smaakte me er bijzonder goed, totdat er op een gegeven moment een dj hippe loungemuziek begon te draaien. Mijn vriendinnen hadden er geen last van, maar ik werd helemaal kierewiet. Het klópte gewoon niet.»

HUMO Hou je überhaupt wel van muziek?

Van Lierde «Ja, absoluut. Muziek kan helend werken, maar dan op de juiste plek en op het juiste moment.

»Jaren geleden ben ik eens naar een uitvoering van ‘Kanon Pokajanen’ gaan luisteren, een koorwerk van Arvo Pärt. Het werd gezongen in een kerk ergens in den bled, en het bijzondere was dat het nog licht was toen het begon, maar na het vallen van de duisternis zag je op den duur alleen nog de lichtjes die de zangers en zangeressen bij zich droegen. Ze stonden in een cirkel, en ze zongen zo onaards mooi dat ik het liefst van al in het midden van die cirkel was gaan liggen. Zo’n moment blijft je bij.

»Ik zing zelf ook in een koor. Vorig jaar hebben we ons aan ‘Dido and Aeneas’ van Henry Purcell gewaagd: een barok werk, erg ingewikkeld dus, en in het begin lukte het van geen kanten. Maar na een paar maanden oefenen hadden we het onder de knie, en we hebben het twee keer opgevoerd. Daar heb ik intens van genoten.

»Pas op, ik hou niet alleen van klassieke muziek. Als ik in de file sta, zet ik ook weleens ‘Help’ van Channel Zero op, goed luid zodat ik kan headbangen.»

HUMO Zegt kunst in de traditionele betekenis van het woord je iets?

Van Lierde «Ben je ooit in Kopenhagen geweest? Ik was er onlangs op citytrip, en in het nieuwe operagebouw ben ik een tijdlang blijven kijken naar de grote bollen van Olafur Eliasson die daar aan het plafond hangen. Er zitten kleine lampjes in, en plaatjes van spiegelglas: de kleur ervan verandert naarmate je dichterbij of verder weg staat. Ik had er uren naar kunnen kijken, zo fascinerend vond ik het.»

HUMO Waar heb je zoal een hekel aan?

Van Lierde «Aan passieloze mensen die nooit eens enthousiast kunnen zijn.»

HUMO Ergert je naaste omgeving zich ook weleens aan jou?

Van Lierde «Heel zeker, ja. Ik ben voor alles en voor iedereen bang: da’s niet alleen vervelend voor mezelf, maar zeker ook voor mijn omgeving. Want als je bij iedere activiteit al op voorhand begint te zeggen wat er allemaal fout kan lopen, ontneem je ieders plezier. Nu, het is vaak sterker dan mezelf. ’s Nachts, wanneer ik de slaap weer eens niet kan vatten, beginnen mijn angsten vaak een eigen leven te leiden. In mijn verbeelding hebben mijn kinderen al duizend keer in het ziekenhuis gelegen met afgerukte ledematen.»

HUMO Wat is voor jou de hel op aarde?

Van Lierde «Geïnterviewd worden (lacht). Ik vind het een beetje eng om van alles over mezelf te vertellen aan een persoon die ik totaal niet ken.»

HUMO Waarom doe je het dan?

Van Lierde «Vooral om de productieploeg van ‘Thuis’ een plezier te doen – ik heb al zo vaak nee gezegd.

»En ’t is ook wel fijn dat ik me een beetje heb kunnen voorbereiden, omdat ik min of meer wist wat de vragen zouden zijn. Zo heb ik, wat het thema ‘hel op aarde’ betreft, ook zitten denken aan niet mógen slapen. Op mijn 20ste heb ik met een paar vriendinnen een maand door Europa gereisd met een Interrail-ticket. We hadden weinig geld, dus we spaarden overnachtingen uit door ’s nachts de trein te nemen en op de treinbanken of in het gangpad te slapen. Eén keer moesten we op een aansluiting wachten in een prachtig betegeld stationnetje in Spanje, waar het verboden was om te slapen. Naarmate de nacht vorderde, zakten we al eens weg tegen onze rugzak, maar dan kwamen ze ons met een stok wakker porren, en moesten we weer gaan zitten. Een regelrechte marteling! Waarom toch? Misschien was het een maatregel om ’s nachts alcoholverslaafden te weren? Maar wij waren een stel onschuldige meisjes!»

HUMO Drink je zelf graag een glaasje?

Van Lierde «Ja. Al moet ik altijd oppassen met alcohol, want ik kan er slecht tegen. Ik ben echt geen drinker, maar het gebeurt weleens dat ik plots vaststel dat ik dronken ben, zonder goed te beseffen hoe het is gebeurd. En ik ben niet graag dronken: niks is erger dan je de volgende dag te moeten afvragen wat je allemaal hebt gezegd.»

HUMO Ben je weleens boven je theewater geweest op een ‘Thuis’-feestje?

Van Lierde «O, ja. Dat is nog een nadeel van BV zijn: in het openbaar kun je je nooit eens laten gaan, want iedereen heeft een camera op zak. Een paar jaar geleden, op de Lokerse Feesten, had ik wat te veel op. Achteraf sla je jezelf voor het hoofd: fuck, ik ben met mensen op de foto gegaan en alles! Precies daarom is zo’n ‘Thuis’-feestje bevrijdend: je weet dat alleen de cast en de crew er zijn, dus je kunt er echt lós over gaan, en urenlang het beste van jezelf geven op de dansvloer. Ik dans graag, hè.»

HUMO Komt dansen in de buurt van het hoogste lichamelijke genot?

Van Lierde « Jawel. Maar seks vind ik ook tof, hoor.»

HUMO Dat treft: ik wilde net overgaan naar je favoriete onenightstand.

Van Lierde «Die moet humor hebben, lekker ruiken en goed kunnen koken. Maar hij mag absoluut géén lange teennagels hebben. Met een man met lange teennagels zou ik nóóit kunnen vrijen: ieuw!»

HUMO Wie, o wie?

Van Lierde «Viv Van Dingenen, een goeie vriendin van me, heeft in Tussen Hemel & Hel ooit Walter Van Steenbrugge als haar onenightstand vernoemd. Ik heb het haar gevraagd, en ze wil hem wel met me delen.»

HUMO Waarom Walter Van Steenbrugge?

Van Lierde «Ik vind hem een aantrekkelijke man: niet al te afgeborsteld, een beetje rock-’n-roll ook met die lokken waarachter hij zich verschuilt. En hij kan het goed uitleggen. Maar mocht hij niet kunnen, doe dan maar Paul Verhaeghe, de psycholoog. Wijsheid erotiseert, hè? Al moet ik toegeven dat ik ook niet vies ben van een mooi mannenlijf. Wat dat betreft, zou ik eerder kiezen voor Cédric Van Branteghem. Geen idee hoe hij er inmiddels uitziet, maar in de tijd dat hij nog liep, heb ik mezelf weleens betrapt op de gedachte: hmm, over zijn billen zou ik wel willen wrijven (lachje). Dat heb ik bij Paul Verhaeghe dan weer minder.»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle verhalen van de Humo rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234