Tussen Hemel & Hel: Paul Michiels, Julie Mahieu en Wim Lybaert

Deze week in Tussen Hemel & Hel: enkele fijne elzaswijnen, een rioja en een sauvignon blanc, en een fris, goed getapt Duveltje. Én een feestzak gele libanon, congo weed, kashmir en zero zero. Trek? Lees verder!

'Ik heb de beste kruiden van de wereld gerookt. Dan geloofde ik oprecht dat ik betere nummers schreef'


Paul Michiels ‘Een ijdele zot’

De grote Paul Michiels is onlangs 70 geworden, en is zo gul ons te trakteren op een nieuwe plaat (‘Ageless’), een heuse autobiografie (‘Onvoltooid tegenwoordig’) én een niets verbloemend Tussen Hemel & Hel-interview. Santé!

Paul Michiels «De hemel op aarde, voor mij is dat in mijn tuin zitten met mijn vrouw. Je weet, voor Tineke heb ik ooit alles op het spel gezet. Toen ik haar leerde kennen, moest ze nog 19 worden, terwijl ik al 46 was. Maar ik zag haar en zei: ‘Daar loopt de vrouw van mijn leven.’ In mijn dorp was dat een rel, natuurlijk: ‘Die is zot geworden, zeker? Hij laat zijn vrouw en vijf kinderen in de steek!’ Ja, oké, maar dat had een reden. Ik heb mijn hart gevolgd, wat ik trouwens nog altijd doe.

»Inmiddels zijn we 24 jaar samen, en wonen we met onze twee kinderen van 13 en 14 in Lubbeek, een rustig dorpje in het Hageland. Ik heb een tuin van een halve hectare, met midden in de prairietuin een zwemvijver waarin ik iedere ochtend mijn baantjes trek. En daarna schenk ik de koffie op voor ons tweetjes. Dat is het Grote Geluk, hè? Ik wens iedereen zo’n leven toe.»

HUMO Heb je ook ooit het Grote Ongeluk meegemaakt?

Michiels «Ja, in de jaren 70.

»Mijn wonderjaren heb ik beleefd in de jaren 50, en daarna heb ik de gouden jaren 60 meegemaakt, toen alles ontstaan is wat nu nog altijd actueel is. Maar in de jaren 70 was er op muzikaal vlak niks klaar te spelen in België. Alle ogen waren gericht op buitenlandse groepen als Deep Purple, Yes en Led Zeppelin; wij Vlamingen betekenden weinig in dat landschap. Ik zocht vruchteloos naar een identiteit in die periode. Ik zág er ook niet uit met die baard en dat lange haar, en die kromme pijp in mijn bek. En toen in 1978 de punk doorbrak in Vlaanderen, dacht ik: ‘Nu is het helemaal naar de bom.’ Daar stond ik dan met mijn liedjes.

»Uit frustratie heb ik toen ontzaglijk veel gezopen. ’t Kon me allemaal niet meer schelen, dat de boel maar ontplofte. Hoe vaak ik niet strontzat ben thuisgekomen! Maar in 1979 is de omslag gekomen, toen ik geelzucht opliep en er etter in mijn lever zat. Achteraf bekeken is het een zegen geweest dat ik toen twee maanden lang het bed heb moeten houden, want het gaf me de gelegenheid om na te denken over mijn leven. Toen ik terug opstond, voelde ik me als herboren. ‘Weg met die mottige tuinkabouterlook!’ Ik heb mijn baard afgeschoren en mijn haar laten knippen, en ik ben beginnen te fitnessen en zwemmen. En ineens was ik een adonis! Toen heb ik ‘Females’ geschreven, mijn eerste solosingletje, dat zowaar een hit werd – het won nog aan populariteit toen er een clip bij werd gemaakt met blote borsten erin. Niet veel later kwam ik Bart Peeters tegen, die bevriend was met ene Jan Leyers. De rest is geschiedenis: tot in 1995 hebben we samen Soulsister gevormd. Gouden jaren, die me veel goeds hebben gebracht.»

HUMO Ook op financieel gebied, kan ik me voorstellen.

Michiels (knikt) «‘The Way to Your Heart’, dat is ons pensioennummer, hè. Die kassa blijft rinkelen.»

HUMO Drink je nu nog weleens iets, of ben je begin jaren 80 volledig gestopt?

Michiels «Neenee, ik drink nog altijd, maar ik zúíp niet meer. Mijn vrouw en ik aperitieven praktisch iedere avond vanaf een uur of zes: dan drink ik een Duveltje of twee, of een Orval, of nog een ander edel Belgisch biertje.»

HUMO Wat eet je daarna het liefst?

Michiels «Ik ben verzot op Vlaamse boerenkost: bloemkool met patatten en worst, gestoofd witloof, blinde vinken. Maar ook de vegetarische schotels die mijn vrouw klaarmaakt, kan ik wel smaken. Tineke let er altijd heel goed op dat we thuis vers en gezond eten, ook voor de kinderen. Maar goed ook, want al die snelle suikers die de supermarkten de mensen in hun nek draaien, dat is toch misdadig? ’t Is niet voor niks dat er tegenwoordig zo veel dikke mensen zijn.»

HUMO Zelf ben je vooralsnog niet aan het verdikken.

Michiels «Dat heb ik te danken aan mijn goeie genen, net zoals het feit dat ik nog haar heb. En alles wat je aan me ziet, is echt. What you see is what you get (knipoogt).»

HUMO Hoe hou je jezelf fit?

Michiels «Mijn vrouw en ik wandelen twee keer per week tussen de tien en de vijftien kilometer: erg rock-’n-roll is het niet, maar wel heilzaam. ’s Ochtends trek ik er ook weleens op uit met enkele ornithologen in De Spicht, het natuurgebied dat aan mijn tuin grenst en waarvan ik peter ben. Ik ben geïnteresseerd in vogels, en zij kunnen me er alles over uitleggen. Waar ik me wel mateloos aan erger, is de rotzooi die je onderweg aantreft: plastic flesjes, blikjes, lege sigarettenpakjes. Dat die mensen zich nooit realiseren dat iemand dat allemaal moet oprapen!»

'De helft van de mensen groet je niet meer op straat. 'Kus mijn botten,' denk ik dan ''

HUMO Ergert je naaste omgeving zich ook weleens aan jou?

Michiels «Nee. Enfin, dat denk ik toch niet. Oké, ik krijg niet van iedereen een goeiendag, maar dat is gewoon een teken des tijds. Ik ga elke ochtend naar de bakker: de helft van de mensen groet je niet meer. ‘Kus mijn botten,’ denk ik dan. Maar ja, ik kom dan ook uit de middeleeuwen. Ik woon in de buurt van het kasteel van Horst, en al lachend zeg ik weleens tegen Tineke: ‘Ik ben de Rode Ridder, en jij bent mijn jonkvrouw.’»

HUMO Nu je het zegt: je líjkt op de Rode Ridder.

Michiels «Pas op, een paar jaar geleden ben ik daadwerkelijk tot ridder geslagen, in Heist-op-den-Berg. Samen met Cas Goossens, Rik Torfs en Gaston Durnez: allemaal mensen die Heist op de wereldkaart hebben gezet. Van melkboer tot ridder: het kan raar lopen.»

HUMO Wat bezorgt je geestelijk genot?

Michiels «Ik los graag kruiswoordraadsels op. Die van Humo vooral. Die van Knack zijn moeilijker, hoewel ik het daar ook nog behoorlijk goed van afbreng. En ik speel veel Rummikub, meestal tegen mijn schoonmoeder. Voor de rest schrijf ik ook graag brieven aan vrienden. Met pen en papier.»

HUMO E-mail is niet aan jou besteed?

Michiels «Enkel voor zakelijke aangelegenheden. Mijn autobiografie heb ik ook op een laptop geschreven – ik heb dat van mijn vrouw geleerd – maar in alle andere gevallen schrijf ik met een kalligrafische pen. En verzorgd, hè. Een mooi handschrift, ik vind dat belangrijk. Ik hamer daar ook dikwijls op bij mijn kinderen, want tegenwoordig gaat dat allemaal verloren.»

HUMO Lees je graag?

Michiels «In mijn jonge jaren heb ik nooit gelezen; ik ben er pas mee begonnen op promotrips met Soulsister, in het vliegtuig. Ik heb er toen zowat het hele oeuvre van Jef Geeraerts doorgejaagd, en ook dat van Louis Paul Boon: die schreef over volkse mensen zoals ik ze vroeger nog heb gekend. Tegenwoordig lees ik al eens graag Haruki Murakami bij het haardvuur. Ofwel spirituele boeken zoals ‘De vierde dimensie’ van Hans Peter Roel: daar leer je uit dat je alles kunt bereiken, als je het maar echt wilt.»

HUMO Ben je in het kader van geestelijk genot ooit met drugs in de weer geweest?

Michiels «Nooit met harddrugs, maar ik heb wel de beste kruiden van de wereld gerookt, van gele libanon tot congo weed en van kashmir tot zero zero. Dan geloofde ik oprecht dat ik betere nummers schreef (lacht).»

HUMO Wat is voor jou het hoogste lichamelijke genot?

Michiels «Een orgasme, zonder twijfel. Al kan ik ook genieten van de eerste teug van een fris, goed getapt Duveltje. En als ik lang aan het wandelen ben, gebeurt het weleens dat mijn benen precies een benenwagen zijn geworden. Dan word ik niet meer moe, en is het alsof ik kan blijven gaan.»

HUMO De nordicwalking-stokken wenken nog niet?

Michiels (vies gezicht) «Nooit van m’n leven. Ik zal wel met mijn armen zwaaien als ik sneller wil gaan. Dat is toch geen gezicht, van die stokken? Net zomin als een fietshelm, wat mij betreft.»

HUMO Zijn we nog altijd zo ijdel, ja?

Michiels «O ja. Ik ben een ijdele zot, ik schaam me niet om dat toe te geven.»

HUMO Zelfkennis is het begin van alle wijsheid.

Michiels «Ik heb ook geleerd om niet meer vals bescheiden te zijn, want dat is de ziekte van dit land. Waarom zouden we bescheiden zijn? Kijk naar de muziek die in dit land gemaakt wordt: groepjes als Absynthe Minded en Oscar and the Wolf, daar zijn ze in het buitenland jaloers op!»

HUMO Last but not least, beste Paul: wie is je favoriete onenightstand?

Michiels «Kim Basinger heb ik altijd een knappe vrouw gevonden. En Scarlett Johansson ook, al heb ik ondertussen begrepen dat die heel klein is. Ik heb niks tegen kleine mensen, laat dat duidelijk zijn, maar als ik mag kiezen dan, euh, kies ik er toch niet voor. Maar er zijn er nog, hoor. January Jones van ‘Mad Men’, ken je die? Jawadde!»

HUMO Kies ook eens een plaatselijke schoonheid?

Michiels «Evy Gruyaert. Dat vind ik nu eens een knappe, aardige, volwassen vrouw, zowel lichamelijk als geestelijk.»

HUMO Weet Tineke daarvan?

Michiels «Jaja, maar al te goed. Telkens als Evy op tv komt, roept ze me: ‘Schatje, kom eens kijken wie er is?’ Maar ze weet ook dat ze niks hoeft te vrezen. Zij is voor mij de ideale vrouw: ’t is goed dat ze dat eens in Humo mag lezen.»


Julie Mahieu ‘Surfen met dolfijnen’

Razend spannend, barstend van het talent en zelfs de allersteilste verwachtingen inlossend. Maar genoeg over onszelf: wij wilden hier eigenlijk ‘De dag’ bewieroken, de twaalfdelige dramareeks waarmee scenaristenkoppel Jonas Geirnaert en Julie Mahieu nu al 815.000 Play More-abonnees aan het bingewatchen hebben gekregen. Hulde!

Julie Mahieu «Een paar jaar geleden hebben Jonas en ik een lange reis gemaakt door Australië, Nieuw-Zeeland en Thailand. In Nieuw-Zeeland hebben we een meerdaagse wandeltocht ondernomen, The Kepler Track: buitengewoon zwaar, met steile bergflanken en zo, maar de voldoening was achteraf des te groter. Bij ‘De dag’ was dat ook zo: we hadden er zó lang en zó hard aan gewerkt dat het des te fijner voelde om het los te laten en de lovende reacties te zien.»

HUMO Is dit de gelukkigste periode van je leven?

Mahieu «Weet ik niet, er zijn wel meer gelukkige periodes geweest. Vooral dan op onze reis, hoewel ik daar af en toe ook met heimwee te kampen heb gehad. Maar ik herinner me bijvoorbeeld die keer dat ik gesurft heb met dolfijnen. Niet georkestreerd, hè? Er was daar gewoon een baai waar dolfijntjes woonden, en je kon er een surfplank huren. Op Instagram heb ik een foto staan waarop je me op een golf ziet peddelen met drie dolfijnen naast me: daar heb ik al veel naar zitten staren.»

HUMO Hoe stel je je de hemel op aarde voor, en hoe de hel?

Mahieu (streelt de rosse kater die naast haar ligt) «Dit is voor mij de hemel op aarde: mijn kat die naast me op z’n rug ligt en onnozel doet.»

HUMO Hoe heet-ie?

Mahieu «Pita. Jonas en ik hebben nog in Borgerhout gewoond, en we vonden het grappig om daar ‘Pita!’ te staan roepen in de straat (lacht). En hij luistert ook echt naar zijn naam, dus we hebben dat vaak gedaan.

»Maar wat die hel op aarde betreft: ik koester een diepgewortelde angst om huisvrouw te worden. Ik kan me weinig ergers inbeelden dan heel de dag koken en poetsen, naar de supermarkt gaan, voor de kinderen zorgen, hun luiers verversen, ’s avonds je vent zijn eten geven, en nadien alles afruimen en de vaat doen terwijl hij tv zit te kijken. En ten slotte gaan slapen totdat de wekker gaat, en dan weer alles van voren af aan, jaren aan een stuk. Pfff, ik word al moe als ik eraan denk.»

HUMO Waaraan kun jij je zoal ergeren?

Mahieu «Aan mensen die semmelen. Ik heb het nu niet over oude vrouwtjes, hè. Die zijn gewoon traag vanwege de ouderdom. Nee, ik stoor me aan mensen die irritant traag doen, terwijl je weet dat het hun geen enkele moeite zou kosten om alles wat sneller vooruit te laten gaan. Aan de winkelkassa kom je vaak zulke mensen tegen. Ik probeer mezelf dan altijd te entertainen door bijvoorbeeld de streepjes te tellen op het T-shirt van de persoon voor me. Of door zonder dat hij het merkt een haar van dat T-shirt af te pulken.

»Ik heb ook een hekel aan mensen die het slecht menen met anderen. Hoe heette die dictator ook weer, die idioot die in weeshuizen bloemenkransen gaf aan de meisjes die dezelfde avond door de politie zouden worden ontvoerd naar één van zijn seks- en martelkelders?»

Jonas Geirnaert (vanuit de keuken) «Was dat Jacques Chirac

Mahieu «Nee, ik weet het: Khadaffi. Ik heb daar eens een lang artikel over gelezen in Humo, echt walgelijk wat die vent allemaal uitspookte.»

HUMO Wat lees je naast Humo nog meer?

Mahieu «‘Noord’! Da’s de debuutroman van mijn buurvrouw Sien Volders (mevrouw Lieven Scheire, red.). Een paar jaar geleden heb ik al de eerste schets gelezen, en nu ben ik eindelijk aan de definitieve versie begonnen.»

HUMO Iets heel anders: wat is je culinaire top?

Mahieu «Jonas en ik spelen weleens het ‘onbewoond eiland’-spelletje, waarbij we elkaar vragen stellen in de trant van: ‘Stel dat je ergens aanspoelt met maar één boek, welk boek zou dat dan moeten zijn?’ Even voorbijgaand aan het feit dat het nogal vreemd is om aan te spoelen met een volledig diner onder je arm, hebben we dat boek ook een keer door een maaltijd vervangen. Ik heb toen vals gespeeld door te zeggen dat ik een zevengangenmenu wilde (lacht). Maar in feite is het wel de waarheid: ik hou ervan om allerlei verschillende smaken te proeven, zoals je in sommige Griekse restaurants ook allemaal verschillende schoteltjes krijgt gepresenteerd.»

HUMO Drink je daar graag iets bij?

Mahieu «Ik hou wel van een goed glas wijn, ja. Maar vraag me niet om daar verder iets zinnigs over te zeggen, want ik ben absoluut geen kenner. Het enige wat ik ooit onthouden heb, is dat ik qua rode wijn het liefst rioja drink, en qua witte wijn sauvignon blanc. Ik probeer wel ieder jaar minstens één maand in te lassen waarin ik niet drink, wat ik overigens al deed vóórdat het hip werd. Tijdens die maanden test ik altijd verschillende merken en types water uit: heel fascinerend als je je er een beetje in verdiept.

»Tijdens het schrijven van ‘De dag’ heb ik trouwens twee jaar lang weinig tot niets gedronken, maar nu het afwerkingsproces voorbij is, neig ik een beetje naar het andere uiterste. Ik hoop dat ik dat weer kan ombuigen wanneer ik opnieuw voltijds aan het werk ga.»

HUMO Bestaat de kans dat jij en Jonas dan aan een nieuwe tv-serie beginnen?

Mahieu «Voorlopig even niet. ‘De dag’ heeft ons leven jarenlang zodanig gedomineerd dat het goed voelt om nu even wat dingen apart te doen. Maar als die periode ten einde is, zullen we zeker nog weleens op schrijfretraite gaan in één of andere hut in de Ardennen. Een week lang niks anders doen dan achter onze laptops zitten: tof, hoor.»

HUMO Komt dat in de buurt van het hoogste geestelijke genot?

Mahieu «Zeker als het wil vlotten, ja.»

HUMO En als het niet wil vlotten?

Mahieu «Dan ga ik joggen. Ik heb veel gejogd de voorbije jaren, omdat ik dan vaak de beste ideeën krijg. Net omdat je hoofd dan even niet hoeft te werken, begint het op een andere manier juist veel hárder te werken. ’t Was altijd fijn om na een halfuurtje joggen terug te komen met een geweldig idee, of met een nieuwe manier om een bepaalde knoop te ontwarren.»

HUMO Wat is voor jou het hoogste lichamelijke genot?

Mahieu «Seks staat zeker in het rijtje. Al vind ik het ook heerlijk om een warm bad te nemen. Of je skischoenen uit te doen na een dag op de latten: dan voel je ineens het bloed weer door je voeten stromen.»

HUMO Spijkers met koppen nu: wie is je favoriete onenightstand?

Mahieu «Om de 20ste verjaardag van Woestijnvis te vieren, zijn we onlangs met z’n allen op surfweekend geweest. Toen hebben we het een tijdlang over die fameuze onenightstandvraag gehad. Ik koos – internationaal gezien, dan – voor Stephen Merchant, de comedypartner van Ricky Gervais

HUMO Door die laatste liefkozend een goggle-eyed freak genoemd.

Mahieu «Oh, ik vind hem geweldig! Nog meer sinds ik een aantal interviews met hem heb gelezen. Hij is niet de klassieke pretty boy, maar hij vindt het niet erg om met zichzelf te lachen. Dat vind ik een aantrekkelijke kwaliteit.»

HUMO Heb je op dat surfweekend ook een nationale onenightstand gekozen?

Mahieu «Ja, Jan Eelen

HUMO Proper!

Mahieu «Jan is een ondernemende man met humor, en ook een enorm lieve mens. Hij kan weleens luid roepen, maar eigenlijk is ’t een schatje. Mocht ik met hem een avondje gaan eten en stappen, ik denk dat ik me goed zou amuseren. Hij ook, hoop ik.»

HUMO Weet hij dat je voor hem gekozen hebt?

Mahieu «Nee, enkel zijn vrouw: ik heb haar toestemming gevraagd om hem als mijn favoriete onenightstand te vermelden in Humo. Jan zelf heb ik er niet mee lastiggevallen, want die is druk bezig aan het tweede seizoen van ‘Callboys’: er hoeven nu even geen andere dingen naar z’n kop te worden gesmeten.

»Nu ja, door dit interview gaat dat dus toch gebeuren, haha.»


Wim Lybaert ‘Cirkels in het gazon’

Z’n moestuin mag er dan wat verdord bij liggen, die blozende wangetjes bedriegen niet: op een zucht van z’n 50ste is Wim Lybaert gelukkiger dan ooit tevoren.

Wim Lybaert «Hoe ouder ik word, hoe toffer ik het leven begin te vinden. Rond hun 20ste of 30ste hebben de meeste mensen nog allerlei steile ambities, zowel op werkgebied als in de liefde. En ambitieuze mensen hebben vaak lelijke trekjes. Maar in deze fase van mijn leven ontmoet ik meer en meer mensen die net zoals ik op hun gemak zijn met zichzelf. Het hóéft allemaal niet meer zo, en dat geeft geweldig veel rust. Of geestelijk genot, om in Hemel & Hel-termen te blijven.»

HUMO Wat bezorgt je nog meer geestelijk genot?

Lybaert «Om te beginnen: het vertellen van een verhaal via beelden. Het geeft een geweldig gevoel wanneer je merkt dat de emotie die jij als maker hebt willen overbrengen, daadwerkelijk aankomt bij de kijker. De laatste aflevering van ‘De Columbus’, een compilatie van hoogtepunten, heb ik hier bij mij thuis zitten bekijken met al mijn reisgezellen en hun partners. Ze kenden mekaar niet allemaal, maar ik had lekker gekookt en een paar degelijke flessen wijn geopend, en het was algauw koekenbak. Tijdens de laatste vijf minuten, waarin Johnny Cash ‘In My Life’ zingt, was iedereen, ikzelf incluis, ontroerd. Dat doet het hart van een tv-maker goed.

»Maar kunst bezorgt me ook geestelijk genot. Ik heb het grote geluk gehad te mogen opgroeien in Brugge, en dus gratis binnen te mogen in alle musea. Al van jongs af aan ben ik regelmatig een kwartiertje voor een Jan Van Eyck gaan zitten, of een Memling, of een Van de Woestyne. Dat voedde me.»

HUMO Hou je ook van hedendaagse kunst?

Lybaert «Ja, met name van landart. Op bescheiden niveau doe ik daar zelf ook een beetje aan in mijn tuin. Zie je daar die concentrische cirkels rond die trampoline? Ik maai altijd twee rijen op de laagste stand af, de twee volgende op een standje hoger, en de twee daaropvolgende op nog een standje hoger. ’t Is iets kleins, maar ik word daar gelukkig van.»

HUMO Is er ooit een periode in je leven geweest waarin je je ongelukkig voelde?

Lybaert «Ja: in mijn studentenjaren op de kunstschool. Ik wilde een stiel leren en ik wilde werken, maar op die kunstschool was ik vooral aan het lanterfanten. Ik was ook zoekende: ik wist heel goed wat ik niet wou – met name: een job waarin ik naar een baas moest luisteren die ik niet respecteerde – maar ik wist niet wat ik wél wou. Via vrienden van mijn ouders ben ik dan tot mijn grote geluk in een piepklein productiehuisje hier in Brugge verzeild geraakt, en heb ik zonder enige praktijkkennis mee een regionale zender uit de grond gestampt. Zo ben ik in de televisiewereld terechtgekomen, en ben ik een paar jaar later monteur geworden bij Woestijnvis.

»Nu ik er zo over nadenk: tijdens de beginjaren van Woestijnvis voelde ik me nog gelukkiger dan nu. Een supertijd was dat. We waren niet met veel en ieder programma dat we maakten, was een succes. Ik had ook het gevoel dat ik iedere dag bijleerde, omdat ik met regisseurs en acteurs samenwerkte die talenten hadden die ikzelf niet had.

»Gisterenavond is hier een drietal ouwe getrouwen rond het kampvuur komen zitten: Michel Vanhove, Luc Haekens en Laurens Verbeke, mijn huidige vennoot bij Liefhebbers (productiehuis, red.). We hebben lekker gegeten en gedronken, ’t was supergezellig.»

HUMO Wat had je klaargemaakt?

Lybaert «Drierib! Met sla en tomaten uit de tuin, en gebakken patatjes met rozemarijn en tijm. En geen drierib van de supermarkt, hè. Nee: ik weet van wie die koe geweest is, en dat ze drie keer gekalfd heeft, en dat ze normaal gezien in een worstenfabriek geëindigd zou zijn. Dat verhaal, ik vind dat belangrijk.

»(op dreef) Vooraf waren er maatjes met courgette, munt en limoen, en als dessert een dame blanche. En tussendoor was er ook nog een goed stuk kaas – ik vind dat er altijd kaas moet zijn bij een maaltijd. In totaal hebben we zes uur getafeld, uiteraard met de juiste wijnen erbij.»

HUMO Drink je graag?

Lybaert «Ja, heel zeker. Ik leef graag, dus ik drink graag, ik eet graag en ik feest graag. In feite doe ik alles graag waarvan je het gevoel krijgt: ‘Ik leef.’ Zo ga ik af en toe ook de zee op met een catamaran, helemaal in m’n eentje. Je touwen aanspannen, de kracht van de wind voelen die de boot vooruit stuwt, dat vind ik een ongelooflijk gevoel. Ik keer altijd terug naar de kust omdat ik denk dat mijn vrouw ongerust gaat zijn, maar anders zou ik gewoon blíjven varen.

»Een klein jaar geleden ben ik ook beginnen te boksen, om mijn conditie op peil te houden. ‘Is dat voor dat tv-programma?’ vragen mensen me weleens, waarmee ze dan ‘Boxing Stars’ bedoelen. Nooit van mijn leven dat ik daaraan meedoe! Allee, ’t is toch ronduit belachelijk dat de deelnemers een hoofdbeschermer zonder masker dragen, gewoon omdat de makers graag bloedneuzen zien? Nee, ik heb het daar niet zo voor.»

HUMO Nog meer ergernissen?

Lybaert «Ja, ik kan niet tegen grote massa’s.

»Ik weet nog goed: ik was 17, en ik mocht voor het eerst naar Torhout-Werchter – Torhout, in mijn geval – en er meteen ook blijven slapen. U2, Simple Minds en Depeche Mode traden er op, allemaal groepen die ik graag hoorde, maar ik vond het daar ronduit vreselijk. Bier in plastic bekertjes, dat smaakte me sowieso al niet, maar ’t was vooral die massa volk waar ik zweetaanvallen van kreeg. Ik heb het er met de moed der wanhoop uitgehouden tot ver na middernacht, maar toen was het me echt te veel: ik ben moederziel alleen terug naar huis gefietst. Een uur of vier was het toen ik arriveerde, en omdat ik op dat uur niet durfde aan te bellen, heb ik me rillend van de kou te slapen gelegd op het voetpad achter ons huis. Niet bepaald comfortabel, maar liever dat dan Rock Torhout (lacht).»

'Ik maak me op restaurant weleens kwaad op de kok, ja. Als je niet graag kookt, kies dan een ander beroep! ''

HUMO Ergeren je naasten zich ook weleens aan jou?

Lybaert (knikt) «Vorig jaar zijn we met het gezin een paar dagen naar de Opaalkust geweest, in Noord-Frankrijk. We hadden een mooi hotel geboekt met zicht op zee, en we zouden daar ook in het bijbehorende restaurant eten. Op de eerste avond bestelden we een paar steaks voor 35 euro het stuk, en ik word godverdorie kwaad als ik eraan terugdenk: die steaks waren slecht gebakken, en nog half bevroren vanbinnen, en er lagen groenten uit blik bij. Schandalig gewoon! Mijn vrouw probeerde me nog te sussen, maar op zo’n momenten verlies ik onherroepelijk mijn zelfbeheersing. Ik ben rechtgestaan – mijn stoel viel achterover – met de bedoeling om die kok eens deftig te gaan uitleggen hoe je een steak bakt. Maar de garçon, die mijn eerdere klachten genegeerd had, hield me nog juist op tijd tegen: ‘Il y a un problème, monsieur?’ Ik zeg: ‘Ja, er is een probleem! Ofwel ga jij ze bakken, ofwel ga ik ze bakken, maar die chef mag hier niet meer aankomen!’ Zó kwaad dat ik was. En ja, van twee dingen ben je vervolgens zeker: ten eerste dat je vrouw en je kinderen zich doodschamen, en ten tweede dat er de volgende keer in je bord gespuwd zal worden. Maar ik vind: als je ’t niet graag doet, kies dan toch een ander beroep?»

HUMO Wat is voor jou het hoogste lichamelijke genot?

Lybaert «Lekker eten en drinken met vrienden of mijn vrouw. (Lacht) Word ik eentonig? Maar ’t is echt zo! Seks is ook tof natuurlijk, maar je laten verrassen door een chef die zijn ziel gestoken heeft in een gerecht, dat vind ik toch nog van een hogere orde. In die aflevering van ‘De Columbus’ met Filip Peeters hebben we in de Elzas een wijnmaker leren kennen die enkele van zijn beste flessen heeft geopend terwijl wij voor hem kookten. Op dat moment dacht ik oprecht: ‘Dit is de mooiste avond van mijn leven’. Pas op, ik méén dat dus, hè, dat ik dat nog leuker vind dan seks.»

HUMO Wat jammer dat ik je nog naar je favoriete onenightstand moet vragen.

Lybaert «Ah, hier heb ik over nagedacht.

»Nog voordat hij bekend werd met ‘De slimste mens’ had Erik Van Looy een rubriek in ‘De laatste show’ waarin hij Hollywoodsterren interviewde op press junkets. Eén keer heeft hij Sandra Bullock mogen interviewen: dat gesprek heb ik gemonteerd, en in de zes of zeven minuten dat het duurde ben ik smoorverliefd op haar geworden. Zo grappig, slim en ad rem! Al vind ik haar ook gewoon knap en aantrekkelijk. Vooral in de film ‘Gravity’. Er is een scène waarin ze een simpel wit T-shirt en een zwart slipje aanheeft, en in een soort foetushouding rondzweeft in iets wat op een stalen baarmoeder lijkt. Zéér de moeite.

»En ik heb ook nog een Vlaamse onenightstand: Joke (Lannoo, red.), die dierenarts die meegedaan heeft aan het laatste seizoen van ‘De mol’. Na iedere aflevering sms’te ik naar Gilles De Coster om te zeggen wat ik ervan vond – collega’s onder elkaar. Ik was altijd positief, behalve toen Joke eruit lag: ‘Godverdoeme, Gilles, ik kijk niet meer!’»

HUMO Wat vond je zo aantrekkelijk aan haar?

Lybaert «Ze heeft iets dierlijks, vind ik, ’t is een soort oervrouw. Ze lacht ook mooi, en ze is grappig. Een geweldig varken wanneer je ermee in de drank vliegt, vermoed ik, en iemand die een patat tegen je kop zou geven als je iets doet wat haar niet aanstaat. Dat bevalt me allemaal zeer.

»Dus bij dezen, Gilles: ’t is officieel.»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234