Tussen Hemel & Hel: Thibault Christiaensen, Sandra Bekkari en Geert Noels

Een zomer is geen zomer zonder een verse lading culinaire hoogtepunten, lichamelijke genoegens, geliefkoosde ergernissen en favoriete onenightstands. Tussen Hemel & Hel!

'Mijn kinderen moedigen me altijd aan: 'Toe, mama, drink nog een glaasje!''


Thibault Christiaensen ‘Emilia! Jessica! Emma! Stefanie!’

Toegegeven, wij krijgen ook weer niet iedere dag een verse fluim in het oog gemikt. Maar ach, van Thibault Christiaensen kunnen we het hebben: we weten dat dat gewoon zijn manier is om z’n enthousiasme te tonen over het feit dat hij komende zondag met Equal Idiots op Werchter mag spelen. Ober, een tissue!

Thibault Christiaensen «Er bestaat sowieso niks leukers dan op een podium staan en alles geven, zeker op een festival als Werchter. Festivals zijn voor mij altijd al de hemel op aarde geweest, zeker ook als toeschouwer. Groepjes bekijken, zwanzen met je vrienden, tot een kot in de nacht opblijven, een paar uur in je tent liggen stinken en de volgende dag weer van voren af aan beginnen: heerlijk!»

HUMO Je vergeet nog één activiteit.

Christiaensen «Welke dan?»

HUMO Pintjes drinken.

Christiaensen «Ja, maar dat vermeld ik liever niet, anders krijg ik van mijn ouders weer te horen dat ik altijd over bier bezig ben in interviews. ’t Is misschien niet zo punk om dat toe te geven, maar ik snap hun bedenking wel. Al zal ik hier niet ontkennen dat ik graag een pintje lust.»

HUMO Vertel me eens wat je culinaire top is?

Christiaensen «Mijn eerste grote culinaire liefde waren de balletjes in tomatensaus en de tomatensoep van mijn grootmoeder. Het gebeurt weleens dat ik iemand hoor beweren dat-ie hier of ginds een gewéldige tomatensoep heeft gegeten. ‘Het zal wel,’ denk ik dan. ‘Zo goed als die van mijn moeke zal-ie toch niet geweest zijn.’

»Verder ben ik ook een grote fan van de afhaalchinees, al moet het wel de juiste zijn.»

HUMO Te weten?

Christiaensen «Emperor’s Garden in Hoogstraten. Daar eten afhalen, dat is thuiskomen voor mij.»

HUMO Je woont toch in Antwerpen?

Christiaensen «Ik zit in Antwerpen op kot, ja. Maar Hoogstraten beschouw ik nog altijd als mijn thuis. Mijn ouders en mijn broers wonen er nog, en ik kom er sowieso elk weekend. Ik woon graag in Antwerpen, daar niet van, maar later wil ik me toch terug ginder vestigen. De Kempen (klopt op zijn borst), dat zit hier, hè? Onlangs vroeg een leerkracht me in de klas hoe de Kempen zich volgens mij onderscheiden van andere regio’s. Ik heb drie zaken opgesomd: zelfrelativering, de dingen nemen zoals ze komen, en rustig genieten zonder al te filosofisch te doen.»

HUMO De hel op aarde, is dat voor jou een plek waar die Kempische waarden niet van tel zijn?

Christiaensen «Welja. En ’t is ook een plek waar niemand zijn richtingaanwijzer gebruikt op een rotonde, en niemand wacht voor iedereen is uitgestapt van de bus, de tram of de trein. Blauw kan ik me daaraan ergeren! En weet je waar ik me nog aan erger? Spullen die in de weg liggen. Ik betrap mezelf er soms op dat ik echt lastig kan doen wanneer iemand iets heeft verplaatst op mijn kot. ’t Is een beetje gênant om toe te geven, maar ik ben het type dat de kabels van zijn gsm- en laptopladers oprolt. Erg, hè?»

HUMO Des te vreemder dat jij en je drummer elkaar op het podium in het gezicht spuwen.

Christiaensen «Ja, maar op het podium ben ik iemand anders dan thuis. In ‘De slimste mens’ zei ik dat dat spuwen een vorm van respect was, omdat ik er een uitleg aan moest geven. Maar ergens is het ook wel zo. Als ik spuw naar Pieter, dan begrijpt hij dat ik daarmee wil zeggen: ‘Hé, jom, goe bezig!’ Op z’n cimbalen staan oxidatieplekjes van mijn speeksel: ik vind dat grappig. Nu, ik heb wel gemerkt dat hij de laatste tijd niet meer terugspuwt. Jammer.»

HUMO Wanneer in je leven was je het ongelukkigst?

Christiaensen «Ik wil hier niet te lang stilstaan bij mijn rode haar, want ik lach zelf ook met mijn sproeten en met mijn melkflessen van benen. Maar uiterlijk verschillend zijn en daarop afgerekend worden, dat vind ik onrechtvaardig. Ik herinner me nog goed dat ik op de lagere school zat, en tijdens mijn wandeling naar huis een keer werd uitgelachen door een groep jongens van een middelbare school: ‘Hey, rosse!’ Ik heb toen iets teruggeroepen, ik weet niet meer wat, waarop één van die gasten, twee koppen groter dan ik, me bij m’n rugzak heeft vastgegrepen en me in de struiken heeft gegooid. Daar ben ik lang niet goed van geweest.

»Al was dat nog niks in vergelijking met die keer dat mijn iPod Classic kapotging (lacht níét). Ik noemde dat ding mijn Bijbel: ik liep constant met mijn oortjes rond, zelfs wanneer ik mijn tanden stond te poetsen. ’t Was een zware slag voor me toen-ie kapotging en ik hoorde dat er geen meer gemaakt werden. Ik heb toen een oud exemplaar overgekocht van Pieter, maar die batterij was om de vijf voet leeg. Toen ben ik toch maar gezwicht voor Spotify, ook al haat ik het met passie: ’t is een vals medium, want als muzikant hou je er niks aan over. Maar op weg naar dit interview had ik toch weer Spotify aanstaan.»

HUMO Welke muziek?

Christiaensen «Oasis. Vroeger had ik niet zoveel met Oasis, en vond ik dat alleen ‘Wonderwall’ ertoe deed. Maar vorige zomer heb ik hun muziek herontdekt, vooral de eerste twee platen. En nu zit ik constant livefilmpjes en interviews te bekijken op YouTube. Zo is het bij mij altijd geweest: als ik één keer into een band of een artiest ben, dan luister ik lange tijd naar niks anders meer. Zo was het toen ik als kind ‘Bohemian Rhapsody’ ontdekte op een Queen-verzamelaar die mijn vader in huis had – ik heb er nog helemaal in mijn eentje een playbackshow van de KSJ mee gewonnen. En zo was het ook toen ik als jonge puber ‘Stacked Actors’ van Foo Fighters hoorde in de auto bij mijn pa. Dat was echt een openbaring. Ineens wist ik: dít is de muziek voor mij.»

HUMO Werkt het bij jou ook zo met boeken?

Christiaensen «Euh… nee. Vóór mijn huidige studie (meertalige professionele communicatie, red.) heb ik taal- en letterkunde gestudeerd. In principe zou ik dus een grote liefde voor literatuur moeten hebben. Het probleem is dat uitgerekend die studie ervoor heeft gezorgd dat mijn liefde voor literatuur is weggeëbd, omdat we in een veel te hoog tempo een hele resem titels móésten lezen. Nu, op kot heb ik wel wat boeken klaarliggen: een biografie van David Bowie, een handleiding over bier brouwen, en ook alle ‘Game of Thrones’-boeken. Ik ben een fan van ‘Game of Thrones’, net als van de ‘Star Wars’-, ‘Lord of the Rings’- en Marvel-films. Ik kan daar bij momenten ook best een nerd in zijn: uren en uren zit ik soms te verschijten met internetfilmpjes van andere nerds die hun theorieën over de nieuwste Marvel-film uiteenzetten.»

HUMO Wat is voor jou het hoogste lichamelijke genot?

Christiaensen «Seks, d’uh. Al hou ik er ook van wanneer mijn vriendin mijn rug kietelt.»

HUMO Stel dat je vriendin het goed zou vinden, wie zou dan nog mogen kietelen?

Christiaensen «Wie mijn favoriete onenightstand is, bedoel je? Wel, ik heb een prachtvriendin, dus een onenightstand zal in geen geval gebeuren. Dat klinkt misschien naïef…»

HUMO Let’s face it, Thibault: het klinkt beláchelijk naïef.

Christiaensen «…maar ik ben ervan overtuigd dat mijn relatie tot het einde van mijn leven gaat duren. Maar goed, tegen iemand als Emilia Clarke zou ik geen nee zeggen. Al hoeft ze niet per se in haar ‘Game of Thrones’-outfit op te draven. Ik vind haar niet alleen een knappe vrouw, maar ook een fascinerende persoonlijkheid: wereldberoemd, maar toch down-to-earth.»

HUMO Zou je ook voor een Vlaamse schone kiezen?

Christiaensen «Ik heb enorm veel bewondering voor de zangeres en drumster van BRUTUS, Stefanie Mannaerts. Geen misse, plus: ik ben een fan van BRUTUS.

»(Denkt na) Nu ik er zo over nadenk: ik heb ook altijd een boon gehad voor Jessica Alba. Al is zij ondertussen een MILF. Of Emma Watson, jawel. Maar misschien schrijf je dat toch best niet op.»

HUMO Je ouders lezen mee?

Christiaensen (lacht) «Dat bedoel ik.»


Sandra Bekkari ‘Benen in de nek’

Dat kookgoeroe en ‘Open keuken’-presentatrice Sandra Bekkari verantwoordelijk is voor het lelijkste neologisme van de laatste jaren, ‘gezondigen’, hoeft nog niet te betekenen dat we haar voortaan met een scheef oog dienen te bekijken. Sympathiek antwoord ook op onze vraag wat haar favoriete gerecht is.

Sandra Bekkari «Heel simpel: tomaat-garnaal. Met verse, met de hand gepelde garnalen, hè. Ik ben opgegroeid aan de kust, voor mij is dat een evidentie. Ik herinner me nog levendig het moment dat ik voor het eerst garnalen uit een pakje at, ik wist niet wat ik meemaakte! Het smaakte naar alles, behalve naar garnalen. Zijn er geen verse garnalen, dan horen ze ook niet op de kaart te staan.»

HUMO Wat drink je het liefst bij je tomaat-garnaal?

Bekkari «Ik drink het liefst rode wijn, maar bij een tomaat-garnaal past eerder een wit wijntje. Niet meer dan één of twee glaasjes, hè? Ik vind het altijd heel gezellig om wat te drinken, maar ik kan er niet zo goed tegen. Naar het schijnt word ik snel erg grappig, en lach en praat ik nog meer dan gewoonlijk. Mijn kinderen vinden dat natuurlijk plezierig, dus ze moedigen me altijd aan: ‘Toe, mama, drink nog een glaasje!’»

HUMO (schenkt nog eens bij) Waar moeten ze bij jou niet mee aankomen qua eten?

Bekkari «Met Zwanworstjes! Wanneer mijn man en ik ergens uitgenodigd worden, zijn onze gastheren of -vrouwen vaak erg zenuwachtig, en vragen ze vooraf of er iets is wat ze vooral níét mogen klaarmaken. Ik probeer ze dan gerust te stellen door te zeggen dat ze me alles mogen voorschotelen, behalve Zwanworstjes. Ik ben echt vies van alle vlees uit potten of blikken. Pas op, ik eet soms ook vettige kost. Mijn man en ik gaan in de zomer graag naar festivals en naar openluchtconcerten, en daar hoort een druipend pak frieten bij.»

HUMO Naar welke concerten ga je zoal?

Bekkari «Dit jaar gaan we drie keer naar Nick Cave, Peter en ik zijn fans. We hebben onze vakantie zelfs rond hem gepland, want een paar weken na Werchter – waar we uiteraard bij zullen zijn – gaan we naar zijn optreden in Lucca, in Italië. Een fantastische artiest in een fantastisch kader, beter wordt het niet.»

HUMO Ben je al lang fan?

Bekkari «Nog niet zo heel lang, nee. Ik heb Nick Cave pas ontdekt toen ik Peter heb leren kennen, die al fan is van in de jaren 80. Toen we nog niet zo lang samen waren, heeft hij me meegenomen naar een optreden: ik was meteen verkocht. Wat een performer, hè? Peter zingt trouwens zelf ook, in een coverbandje dat SevZero heet (met John Crombez op gitaar, red.). Het eerste nummer dat ze speelden toen ik voor het eerst ging kijken, was ‘Red Right Hand’. Charmant, hè?»

HUMO Je weet dat ik je zo meteen naar je favoriete onenightstand moet vragen?

Bekkari (glimlacht) «Weet ik, ja.»

HUMO Om er al een voorschotje op te nemen: maakt Nick Cave een kans?

Bekkari «Hm, nee. Als artiest vind ik ’m ongelofelijk, maar als favoriete onenightstand? Niet echt mijn ding.»

HUMO Je hebt het niet voor mannen met geverfd haar?

Bekkari «Nee, maar da’s niet de reden. Dat zwartgeverfde haar stoort me ook niet zo – ik vind dat hij ermee wegraakt. Maar ik luister toch liever naar zijn muziek dan dat ik met hem in bed lig.»

HUMO Hou je naast muziek nog van andere kunst?

Bekkari «Ja, vooral van moderne kunst – vanaf de 20ste eeuw, zeg maar. Popart, of de schilderijen van Roger Raveel, of die kleurrijke beelden van Niki de Saint Phalle. Niet te betalen, maar goed (lacht). Verder lees ik ook graag, al doe ik het alleen nog op vakantie. Wat dat betreft, ben ik nogal jaloers op mijn man: die kan iedere avond voor hij gaat slapen een paar bladzijden lezen, en z’n boek dan netjes wegleggen. Ik kan dat niet: als ik in een boek bezig ben, lees ik dóór. Zo heb ik er op onze laatste vakantie in geen tijd ‘Liefde in tijden van cholera’ van Márquez doorgejaagd, een prachtig liefdesverhaal. En in de paasvakantie heb ik de biografie van Michelle Obama gelezen, heel boeiend en inspirerend.»

HUMO Wat bezorgt je geestelijk genot?

Bekkari «Als ik mijn plusdochter Jozefien piano hoor spelen, dan denk ik met enige spijt terug aan een jaar of tien geleden, toen ikzelf aan een pianocursus ben begonnen. Enfin, ik heb geen spijt dat ik dat toen heb gedaan, wel dat ik ermee ben opgehouden wegens tijdsgebrek. Ooit wil ik die draad terug oppikken, want van pianospelen werd ik altijd erg rustig. Het lijkt me ook fantastisch om het goed te kunnen.»

HUMO Wat waren de gelukkigste momenten in je leven, en wat de minst gelukkige?

Bekkari «De minst gelukkige periode van m’n leven heb ik meegemaakt op mijn 16de, toen ik een heel goede jeugdvriendin heb verloren. Ik heb ’t daar lang erg moeilijk mee gehad, ook door de manier waarop ze is gestorven: ze is aangereden door een automobilist die onder invloed reed. Ik heb toen heel veel gehuild, en ik was vooral ook erg boos – nog nooit in m’n leven heb ik zoveel onmacht gevoeld. Als de dag van gisteren herinner ik me de omhelzing die haar vader me gaf op de begrafenis, een ontzettend emotioneel moment. Sindsdien heb ik het altijd moeilijk met verlies. Als ik nu naar een begrafenis ga, kan ik het verdriet van de nabestaanden op mij nemen, ook al ken ik die mensen niet of nauwelijks.

»Het gelukkigst ben ik op de momenten die ik samen met mijn gezin beleef. Ik heb een dochter van 13, een plusdochter van 19 en een pluszoon van 22. Het gebeurt niet zo vaak dat we met z’n vijven samen zijn, want mijn pluskinderen leiden stilaan hun eigen leven. Maar zo heel af en toe wil het nog eens lukken dat we bijvoorbeeld een weekendje aan zee georganiseerd krijgen, en dat zijn voor mij de beste momenten van het jaar. Niet dat we dan iets spectaculairs doen, hè. Gewoon wat wandelen op het strand, of gezellig iets gaan eten, of samen een terrasje doen. Meer hoeft het niet te zijn.»

HUMO Waar heb je een hekel aan in het leven?

Bekkari «Ik erger me aan het feit dat mensen zich tegenwoordig zo snel ergeren (lacht). Vooral dan op de sociale media, en in de reacties op nieuwsberichten. We leren onze kinderen respectvol met elkaar om te gaan en elkaar niet te pesten, maar als je ziet hoe veel volwassen mensen zich gedragen op de sociale media, welk recht hebben we dan om iets tegen kinderen te zeggen? Wat politici allemaal voor lelijks naar hun hoofd geslingerd krijgen, dingen die vaak niet eens iets met hun job te maken hebben! Iedereen heeft recht op een mening, maar je moet de persoon in kwestie toch niet aanvallen? Als ik een schilderij niet mooi vind, dan ga ik toch ook niet de schilder belagen?»

HUMO Ergert je naaste omgeving zich soms aan jou?

Bekkari «Ik kan mijn werk heel moeilijk neerleggen, dat ergert mijn man soms. ‘Nog snel even dit afwerken,’ zeg ik dan, ‘het duurt maar een kwartiertje.’ Maar anderhalf uur later ben ik nog steeds bezig, typisch. Ik kan ook moeilijk stilzitten. Mijn man en ik gaan geregeld naar de film, en ik heb dan last van wat hij ‘rusteloze benen’ noemt: ik gooi mijn linker- over mijn rechterbeen en vice versa, en zit de hele tijd op en neer te wiebelen. Soms zou ik mijn benen simpelweg in mijn nek willen leggen, zodat het zou ophouden (lacht).»

HUMO Wat is voor jou het hoogste lichamelijke genot?

Bekkari «Het hoogste lichamelijke genot? Wel… In de regel klap ik niet uit het bed, maar laten we het houden op een massage door mijn man, met een happy ending.»

HUMO Nu dan, Sandra, the moment we’ve all been waiting for.

Bekkari «O jee! (Na een omstandige uitleg waarin ze aangeeft in het geheel niet geïnteresseerd te zijn in onenightstands) Ik weet niet of dat voldoende is als antwoord?»

HUMO Neen.

Bekkari «Oké. In dat geval zal ik maar kiezen voor Matthias Schoenaerts. Kijk, voilà.»

HUMO Wel een beetje een clichématige keuze, om eerlijk te zijn.

Bekkari «Ja, zég!»


Geert Noels ‘Regen, koude, modder: heerlijk!’

Geert Noels ziet er niet bepaald uit als iemand die zijn T-bonesteak het liefst met een halve liter brandy afblust, en er na de chocoladesoezen met slagroom nog graag enkele zware bieren tegenaan gooit. Quite the contrary, de veelgevraagde financieel expert, tevens CEO van vermogensbeheerder Econopolis, oogt als iemand die zijn hand al afwijzend ophoudt nog voor hem iets wordt aangeboden. Dat heeft zo zijn redenen.

Geert Noels «Ik eet niet bijster veel, en drinken doe ik nog minder. Dat heeft ermee te maken dat ik niet graag de controle verlies, en zeker ook dat ik graag én veel sport – ik zou dit jaar nog een marathon willen uitlopen. Goed, ik krijg geregeld flessen wijn ten geschenke als ik ergens ga spreken, maar er komt meer binnen dan er geconsumeerd wordt. Kwaliteit gaat boven kwantiteit, dat is voor mij bij alles zo in het leven. Al was ik wel erg in mijn nopjes toen me onlangs in Limburg een kistje met Italiaanse wijnen werd overhandigd, onder meer een Brunello di Montalcino en een goeie Barolo. Ik heb het nogal voor Italië, én voor de Italiaanse wijnen. Da’s begonnen toen we in de retorica (het zesde middelbaar, red.) op Italiëreis gingen, en onze leraar Latijn en Grieks ons naar de dorpjes meenam om de lokale wijnen te leren proeven.»

HUMO Je culinaire top, bevindt die zich ook ergens in Italië?

Noels «Waarschijnlijk wel, ja. Het is in wezen een simpele keuken, maar de Italianen hebben die verheven tot iets magistraals. En dat zit ’m vaak in de details: een beetje truffel op een pasta kan een enorm verschil maken.

»(Mijmerend) Twee jaar geleden heb ik op mijn Pinarello-fiets de TransAlp gereden, een koers van acht dagen door de Alpen. Je rijdt eerst door Duitsland, waar alles netjes is, en daarna volgen Oostenrijk en Zwitserland: fantastisch mooi. Ter hoogte van Livigno fiets je Italië binnen, en het is alsof ze een landschapsarchitect op de Alpen hebben losgelaten om alles nóg mooier en verfijnder te laten ogen. In Italië moet alles net iets meer klasse hebben. Dat zit in hun wijn, in hun eten, in hun kerken en in hun huizen. Ik apprecieer dat.»

HUMO Hoe stel jij je de hemel en de hel op aarde voor?

Noels «De hemel komt voor mij altijd in de buurt van wat de natuur te bieden heeft. De verschillende seizoenen en weertypes, het hele planten- en dierenrijk, weidse vergezichten, de geur van een natgeregend bos. Maar een druk strand waar het naar zonnebrandolie ruikt en je moet vechten voor een vierkante meter, dat is voor mij de hel. Idem voor schelle geluiden: ik heb tinnitus in mijn linkeroor, zo goed als zeker veroorzaakt door overmatig BlackBerry-gebruik. Dat levert vaak helse momenten op. Bart Peeters heeft me ooit doorverwezen naar een specialist: sindsdien gaat het enigszins beter, al blijft het lastig. Lawaaierige concerten vermijd ik per definitie, en bij ons thuis eten we al jaren uit plastic borden, om de geluiden te dempen.»

'Lawaaierige concerten vermijd ik per definitie, en bij ons thuis eten we al jaren uit plastic borden om de geluiden te dempen.'

HUMO Nooit overwogen om de firma BlackBerry een proces aan te smeren?

Noels «Nee, ik denk dat dat weinig tot mijn geluk zal bijdragen. Sowieso ben ik niet iemand die zich graag in zijn miserie wentelt: ik focus liever op het positieve.

»Vorig jaar heb ik voor de derde keer meegedaan aan de Cape Epic, een achtdaagse mountainbikewedstrijd in Zuid-Afrika. Op de eerste dag raakte mijn schouder uit de kom. Ik ben met ontzettend veel pijn blijven doorfietsen, tot een koersdokter me tijdens de laatste bevoorrading aanmaande om af te stappen: ‘It stops here. Je hebt totaal geen controle meer, zo dadelijk lig je in een ravijn.’ Meer dan een jaar heb ik iedere dag helse pijnen gehad aan mijn schouder, totdat een kinesist onlangs een soort reset heeft uitgevoerd. Leuk was dat niet, maar ik weiger een slecht gevoel aan die Cape Epic over te houden.»

HUMO Wat bezorgt je geestelijk genot?

Noels «Ik schep altijd plezier in het ontdooien van een bevroren situatie. Ik heb soms de indruk dat in Vlaanderen iedereen in z’n eigen bunkertje woont. Je merkt dat goed wanneer je ’s ochtends naar de bakker gaat: iedereen is ijzig en gestrest, en niemand zegt wat. Je vóélt de mensen denken: ‘Jij gaat hier toch niet de laatste koffiekoek nemen, hè, makker?’ Op zulke momenten probeer ik graag de spanning te breken met een grapje, of door goeiemorgen te zeggen bij het binnenkomen.»

HUMO Waar erger je je aan in het leven?

Noels «Aan mensen die roepen om hun punt kracht bij te zetten. Ik hou van een beschaafde conversatie, van het op een normale toon uitwisselen van standpunten.

»Zoals bekend heb ik ook een hekel aan studentendopen, omdat je er 18-jarigen mee aanleert dat het iets positiefs is om je te onderwerpen. Ik zou die 18-jarigen precies het tegenovergestelde willen adviseren: als je iets wil bereiken, moet je je laten respecteren. Ik link studentendopen ook met #MeToo: daar ligt hetzelfde principe aan ten grondslag, inclusief het pestgedrag tegenover klokkenluiders. Nadat ik vorig jaar mijn zegje over studentendopen had gedaan in ‘Van Gils & gasten’ op Eén, ben ik dagenlang gepest op de sociale media en in opiniestukken in de pers. Zelfs mijn kinderen werden geviseerd op de unief. Zo zie je maar hoe diepgeworteld die cultuur in onze samenleving zit.»

HUMO Ergert je omgeving zich ook weleens aan jou?

Noels «Ik besef dat mijn opiniestukjes veel mensen ergeren. Ze zijn zoals een stripverhaal van Hergé, in die zin dat ik een klare lijn hanteer: ik probeer iets duidelijk te maken op basis van argumenten. Maar door die hopelijk helder verwoorde opinies kom ik soms onder vuur te liggen. Vroeger, toen ik nog voor de bank Petercam werkte, durfden mensen als Guy Verhofstadt of Fons Verplaetse, de toenmalige gouverneur van de Nationale Bank, weleens een brief naar mijn baas te schrijven: ‘Gooi die man buiten.’ En ik geef toe dat ik het lastig vind wanneer een bekende Vlaamse minister me opbelt om me te zeggen dat Econopolis nooit nog iets zal mogen doen voor de Vlaamse overheid. Maar ik probeer er altijd voor te zorgen dat het mijn mening niet beïnvloedt.»

HUMO Wie de klare lijn van Hergé vermeldt, moet wel een stripliefhebber zijn.

Noels «Ja! Zodra ik kon lezen, verslond ik alles wat de plaatselijke bibliotheek – aan de Te Boelaerlei in Borgerhout – te bieden had. Ook de stripverhalen, en ik ben een liefhebber gebleven. Ik vind het geweldig om een andere stripfanaat tegen te komen, iemand die bijvoorbeeld net als ik de reeks ‘Piet Pienter en Bert Bibber’ heeft gelezen. Die weet wat je bedoelt als je zegt dat deze of gene figuur een echte Theo Flitser is, een opdringerige fotojournalist, of een Hilarius Warwinkel, een verstrooide professor.»

HUMO Wat is voor jou het hoogste lichamelijke genot?

Noels «Een zware fietstraining afwerken in weer en wind, volkomen kapot thuiskomen, je natte kleren over een stoel gooien, een kop koffie drinken, een douche nemen, wat eten en dan in een zalige slaap wegzinken. Regen, koude, modder: allemaal zaken waarvan we ons wijsmaken dat ze negatief zijn, terwijl het juist fantastisch is om ze te kunnen overwinnen. Er zijn weinig lichamelijke geneugtes die dat benaderen.»

HUMO Seks, misschien?

Noels «Het zal je van me tegenvallen, maar ik vind het onbetamelijk dat BV’s daarover in de pers spreken. Mijns inziens behoort de lichamelijke liefde tot de privésfeer, ook al omdat er doorgaans een partner in het spel is, die het misschien helemaal niet zo leuk vindt dat jij er van alles en nog wat uitflapt.»

HUMO Ik ga je toch moeten vragen om er nog een favoriete onenightstand uit te flappen.

Noels « Ik wist dat die vraag zou komen, en goed: ik speel het spel mee. Na lang wikken en wegen – vier uur, in totaal – heb ik gekozen voor Shakira. Zonder twijfel een onuitstaanbaar wicht dat denkt dat de evenaar door haar navel loopt, maar ze supportert voor de juiste club, FC Barcelona. En naar het schijnt, is ze ook intelligent – ik las dat ze een IQ van 140 heeft. Plus: ze kan buikdansen, wat een mens toch tien minuten vermag te boeien. Alleen zíngt ze toch zo slecht, hè?»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234