Tussen Hemel & Hel: Violet Braeckman, Joris Hessels en Maarten Vangramberen

Deze week in Tussen Hemel & Hel: de Koning van de Bakharing, de billenman van de Vlaamse sportjournalistiek, en ongepaste opmerkingen op de trein. Én een marathonsessie van ‘De buurtpolitie’. Dringend nood aan ijskoude rillingen over uw rug? Lees verder!

'In slaap vallen na het vrijen is het allerhoogste genot. Maar niet terwijl je nog op je partner ligt, hè'


Violet Braeckman ‘Prutsen in pasta’

Naast actrice in ‘Salamander’ en organisator van haar eigen theater- en muziekfestival in Wetteren – op zaterdag 25 augustus, voor wie interesse heeft – is Violet Braeckman ook verliefd. Smóórverliefd zelfs.

Violet Braeckman «De hemel op aarde is voor mij het gebied tussen mijn linker- en rechterarm wanneer ik mijn lief omhels. Klinkt dat te klef? (lacht) Het is nog pril, zie je. Zijn naam hou ik nog even geheim, maar hij acteert ook.

»Een paar weken geleden heb ik een gewéldig cadeau van hem gekregen: een ticket voor Rock Werchter, zodat we samen naar Nick Cave konden gaan kijken. Sinds dat optreden ben ik een nog grotere fan dan ik al was. Wat een sjamaan! Ik vind hem oprecht één van de grootste nog levende kunstenaars. Meer zelfs: mocht ik een religie aanhangen, dan zou het die van Nick Cave zijn. Door wat hij op het podium deed, vielen veel dingen op hun plek in mijn hoofd. Ik kreeg een soort eurekamoment. Ik maak ook theater, en ineens wist ik waarover ik het moest hebben.»

HUMO Waarover dan?

Braeckman «Dat ben ik helaas vergeten (lacht). De volgende keer neem ik een notitieblokje mee, zodat ik alles meteen kan opschrijven.»

HUMO Hou je van nog meer kunst?

Braeckman (knikt) «Dat moet ook als je theater wil maken: je moet je inspiratie ergens vandaan halen. Ik haal die vooral uit foto’s, bijvoorbeeld die van Araki, een Japanse fotograaf die bekend is om zijn rauwe, seksueel getinte foto’s. Een vrouw die seks heeft met een pop, ik zeg maar iets, en vier mannen in pak die daarnaar zitten te kijken.

»Ik lees ook graag, vooral romans. Van mijn lief – alweer hij – heb ik een tijdje terug één van de beste boeken cadeau gekregen die ik ooit gelezen heb: ‘Gloed’, een oude roman van Sándor Márai. Die gaat over twee vrienden die elkaar na veertig jaar terugzien, heel ontroerend. Mijn lief had een aantal mooie zinnen onderstreept – tot voor kort was het zijn exemplaar – maar ik had zin om zowat het héle boek te onderstrepen.»

HUMO Wat is je favoriete maaltijd?

Braeckman «Een pasta met zeevruchten waar je nog aan moet prutsen. Of om het nog specifieker te maken: de spaghetti alle vongole van restaurant Marres in Maastricht.»

HUMO De stad waar jij aan de toneelschool studeert.

Braeckman «Ja, al woon ik er sinds kort niet meer. Ik moet nog wel een jaar naar school, maar dat jaar is zo doorweven met stages en buitenschoolse projecten dat ik terug bij mijn mama in Wetteren ben gaan wonen. Best heftig dat mijn Maastrichtste periode na drie jaar voorbij is; ik heb er de tijd van mijn leven gehad. Maar ik zal er zeker nog vaak komen, om spaghetti alle vongole te gaan eten (lacht).»

HUMO Wat drink je daar het liefste bij?

Braeckman «Een glaasje witte wijn, of twee glaasjes. Al drink ik doorgaans liever rode wijn.

»Mijn oma is voorzitster van een wijngenootschap, dat verder bestaat uit zeven mannen – ik noem hen altijd Sneeuwwitje en de Zeven Dwergen. De bedoeling is dat ik het voorzitterschap later van haar overneem, mijn oma staat daarop. ‘Maar oma, ik kén helemaal niks van wijn!’ zei ik toen ze me dat voor het eerst voorstelde. ‘Geen probleem, je leert het wel.’ (lacht)»

HUMO Ken je de Zeven Dwergen al persoonlijk?

Braeckman «Zij kennen mij: als baby heeft mijn moeder me één keer meegenomen naar één van hun wijnavonden. Ze dragen dan altijd lange gewaden en mutsjes. Mijn mama is styliste, en ze had een babygewaadje en -mutsje voor me gemaakt. Maar sindsdien ben ik er nooit meer geweest, ik zal me nog flink mogen inwerken.»

HUMO Wat is voor jou de hel op aarde?

Braeckman «De grootste teleurstelling uit mijn leven was het besef dat er blijkbaar mensen bestaan die kinderen maken om ze vervolgens in de steek te laten. Ik heb dat zelf meegemaakt op mijn 17de, vijf jaar geleden. Mijn jongere broer en ik zijn nooit heftige pubers geweest, omdat iemand anders in het gezin aan het puberen was.»

HUMO Je vader?

Braeckman (knikt) «Mijn broer, mijn mama en ik zijn het goed te boven gekomen, al heeft het bij mij lang geduurd. Eerst mat ik mezelf een pantser aan, en lachte ik alles weg. Maar op de toneelschool hebben ze daar los doorheen geprikt. Het is een heel intens deel van de opleiding: ze laten je reflecteren over je leven zoals je dat nooit eerder gedaan hebt. Ze dwingen je jezelf onder ogen te zien. Na veel wroeten en wrikken werd de hoge dam die ik had opgebouwd, doorbroken. Het was een geweldig emotioneel moment. Achteraf gezien ben ik erg blij dat ik het heb meegemaakt. Het klinkt misschien raar, maar nu besef ik dat wat er gebeurd is, me sterker gemaakt heeft, als mens én als actrice.»

HUMO Nu ben je er helemaal overheen?

Braeckman «Ja, al komt het soms nog weleens boven.

»Onlangs wandelden mijn lief en ik door het station, toen een man ons om kleingeld vroeg. Hij zag er een beetje verdwaasd en dronken uit, maar hij kwam zo ontwapenend over dat ik het verhaal dat hij eromheen breide klakkeloos geloofde – we gaven hem dus dat kleingeld. Een week later kwam dezelfde man in hetzelfde station opnieuw op ons af – hij herkende ons niet meer – en vertelde hij identiek hetzelfde verhaal. Ik was zo teleurgesteld! Niet alleen in die man, maar ook in mijn eigen naïviteit, en in het feit dat ik blijkbaar nog altijd niet wijzer geworden ben. Het deed me terugdenken aan mijn vader: hij kon ook zo overtuigend liegen dat je er blindelings intrapte. Leugens, ik heb er echt een hekel aan.»

HUMO Waar heb je nog meer een hekel aan?

Braeckman «Aan dt- en andere taalfouten in sms’jes (lacht). Ik ben nogal een taalnazi. Ik erger me ook aan mannen die me aanstaren, of ongepaste opmerkingen maken. Onlangs zat ik op de trein in Brussel, en een man sprak me aan: ‘Hey pute, tu coûtes combien?’ Ik had geen zin om me druk te maken, dus ik ben opgestaan en weggewandeld. Maar meestal wanneer me op straat iets wordt toegesist, stap ik er vriendelijk glimlachend recht op af: ‘Dag meneer! Ik heb u niet zo goed begrepen. Wat zei u precies?’ Daar schrikken ze doorgaans zo hard van dat ze zich meteen uit de voeten maken.»

HUMO Iets helemaal anders: wat is voor jou het hoogste lichamelijke genot?

Braeckman «Over mijn rug gekriebeld worden. Of kussen met mijn lief. Of een saunabezoek.

»Ik ben pas nog met twee vrienden naar de sauna geweest in Valkenburg, dicht bij Maastricht. Het was niet alleen lichamelijk een belevenis, ook de setting was zo theatraal, met al die naakte mensen! Ik denk dat ik ook daarom ‘Youth’ zo’n goeie film vond. Die speelt zich af in een kuuroord, en er zijn een paar scènes in een schemerige sauna.»

HUMO Joris Hessels, die jij blijkbaar goed kent, was erg benieuwd naar je antwoord op mijn laatste vraag.

Braeckman «Wie mijn favoriete onenightstand is? (lacht) Ik val op mannen die iets vrouwelijks hebben. Prince bijvoorbeeld, mocht hij nog leven. Of Ezra Miller, die een rol had in ‘We Need to Talk About Kevin’, en met prachtig lang haar in ‘Madame Bovary’ speelde. Ik zou zelfs een vrouw durven te kiezen. Ik heb nog nooit iets met een vrouw gehad, maar sinds ik ‘La vie d’Adèle’ heb gezien, denk ik: misschien is het voor één keer het proberen waard. Zeker met één van de twee hoofdrolspeelsters uit die film, Léa Seydoux en Adèle Exarchopoulos. Ik heb sowieso een zwak voor Françaises: ze hebben vaak van die schattige, een beetje naar binnen staande voortanden, en er is iets ondeugends aan hun lach.

»Er is trouwens ook een mannelijke man die ik wel zie zitten: Father John Misty, die ik zag optreden op Best Kept Secret. Al danste hij wel behoorlijk vrouwelijk (lacht).»

HUMO Kies ook eens iemand dichterbij?

Braeckman «Tamino. Hij heeft muziek geschreven voor het tweede seizoen van ‘Over water’, waarin ik meespeel, en onlangs herkende hij me daarvan toen ik hem tegenkwam in De Studio in Antwerpen. Heel vreemd was dat: mijn lief stond aan de ene kant, en Tamino aan de andere (giechelt).»

HUMO Was je lief niet jaloers?

Braeckman «Nee hoor. Ik kan hier wel 25 favoriete onenightstands opnoemen, maar als ik eerlijk ben, kunnen die me allemaal gestolen worden. Ik heb nu enkel oog voor hém.»

HUMO Romantisch, hoor.

Braeckman «Mag ik er nu vandoor? Ik heb met hem afgesproken.»


Joris Hessels ‘Dunner wordend haar’

Acteur en ‘Radio Gaga’-helft Joris Hessels spreekt af in een bruin café, maar in tegenstelling tot het vol overtuiging pils hijsende vaste cliënteel houdt hij het bij een Gini en een bruiswatertje.

Joris Hessels «Ik hou het sober vandaag, want ik ben gisteravond nogal in de drank gevlogen. Mijn lief – ze is verpleegkundige op de afdeling kinderoncologie – had enkele vrienden en collega’s uitgenodigd op een barbecue. Ik had ook een paar van mijn vrienden gevraagd. Om in de context van dit interview te blijven: de hemel op aarde was het moment waarop ik het eerste vlees van de barbecue naar de tafels droeg, en zag dat onze gasten al allemaal door mekaar zaten en zich klaarblijkelijk goed amuseerden. Wanneer de mensen rondom mij het goed hebben, ben ik de koning te rijk.»

HUMO Maar je bent dus wel in de drank gevlogen?

Hessels «Ja. Gezelligheid gaat voor mij gepaard met alcohol, ik vind die roes geweldig. Lange tijd heb ik elke dag gedronken – dat was een evidentie – maar onder impuls van mijn lief probeer ik het in de week niet meer te doen. Ik geef grif toe dat het moeilijk is: na een theatervoorstelling beland je toch in de foyer, hè? En op het einde van een lange draaidag wil ik mezelf al eens graag belonen. Het blijft bij mij ook zelden bij één drankje – ik moet echt wel opletten voor problematisch drinkgedrag. Met Dompi (Dominique Van Malder, red.), mijn goeie vriend en ‘Radio Gaga’-collega, maak ik om de twee jaar een voorstelling met psychiatrische patiënten. Ik heb in de psychiatrie de keerzijde gezien van alcohol: daar wil ik ver weg van blijven.»

HUMO Wat is je culinaire top?

Hessels «Stoofvlees met frietjes is een winnaar op elk gebied. Al maakt een tavernespaghetti me ook altijd blij. Net als kalfszwezeriken. En spruitjes. En zelfgemaakte steak tartaar.»

HUMO Hoe ziet jouw hel op aarde eruit?

Hessels «Kaal worden zou voor mij de hel op aarde zijn. Maar haar wordt dunner en dat maakt me erg onzeker.

»Een marathonsessie van ‘De buurtpolitie’ zou ook aardig in de buurt komen.»

HUMO Zo’n prachtserie!

Hessels «Alle respect voor de mensen die erin meespelen en de héél vele mensen die ernaar kijken, maar ik word daar boos van. Acteren is een vak, maar daar merk je in ‘De buurtpolitie’ niet veel van. Zó slecht dat erin gespeeld wordt! Ik vrees de dag dat dat de maatstaf wordt in fictie. En dat zou zomaar eens kunnen hè, want het is supergoedkoop en toch heeft het succes.»

HUMO Waar heb je nog meer een hekel aan?

Hessels «Aan arrogantie en pretentie, en aan mensen die zichzelf te serieus nemen. Gelukkig loopt er zo niemand rond in de theaterwereld (lacht).

»Mensen vragen me soms of ik weet waarom ‘Radio Gaga’ zo goed werkte. Ik denk dat het ermee te maken heeft dat het niet over ons ging, maar over de mensen die we in onze caravan voor de micro kregen. Onze ego’s deden er niet toe, en dat voelden de kijkers. Het is ook maar televisie, hè. Waarmee ik niet wil zeggen dat ik mijn werk niet ernstig neem.»

HUMO Ergert je naaste omgeving zich ook weleens aan jou?

Hessels (knikt) «Er zijn televisieregisseurs die niet meer met mij willen werken omdat ik te druk ben op de set. Enfin, ik overdrijf: via via weet ik dat over één regisseuse, van wie ik de naam niet zal noemen.

»Thuis loop ik ook weleens humeurig rond, wat niet leuk is voor mijn zwangere lief. Op die momenten lijk ík degene die zwanger is (lacht). Ik kan het nu eenmaal weleens somber inzien – dan geloof ik niet meer in de goedheid van de mens en zo. Ik kan ook echt van slag zijn als ik kritiek krijg. Toen De Standaard tot drie keer toe een negatieve recensie schreef over ‘Radio Gaga’ vond ik dat heel pijnlijk. Je wil dat iedereen je graag ziet, maar euhm... (kijkt op) Nu moet jij zeggen: ‘Dat gaat niet, Joris’.»

HUMO Dat gaat niet, Joris.

Hessels (lacht) «Dankjewel.»

HUMO Voor wanneer is jullie kind?

Hessels «Voor begin oktober. Mijn lief heeft al twee kinderen uit een vorige relatie, en ik eentje. Dit wordt dus nummer vier. Ik weet al of het een zoon of een dochter wordt, maar mijn lief wil dat pas weten bij de geboorte. Ik moet nu dus al mijn acteerkwaliteiten bovenhalen wanneer we het over voornamen hebben: we steken evenveel moeite in jongens- als in meisjesnamen.»

HUMO Je neemt je werk dus mee naar huis.

Hessels «Inderdaad. Het is wel toevallig dat je dat zegt, want ik neem mijn werk altíjd mee naar huis: ik vind het heel moeilijk om de knop om te draaien, om te ontspannen en te genieten. Zelfs op vakantie lukt me dat amper. Om je een idee te geven: op reis neem ik altijd drie of vier boeken mee – ik ben een fervent lezer – maar die móét ik dan ook uitgelezen hebben wanneer ik terug naar huis ga.»

HUMO Welke boeken neem je zoal mee?

Hessels «Ik lees vooral romans, van pakweg Dimitri Verhulst, A.F.Th. van der Heijden en Jeroen Brouwers. Boeken over psychiatrie en de psyche van de mens intrigeren me ook – wat Paul Verhaeghe schrijft, bijvoorbeeld.

»En een paar jaar geleden heb ik een rol gespeeld in ‘Coppers’, een VTM-reeks die helaas maar één seizoen gekregen heeft. Om me in te werken, heb ik toen alles gelezen van Toni Coppers, de Limburgse misdaadauteur op wiens boeken de serie gebaseerd was. Dat is me zo goed bevallen dat ik hem ben blijven volgen. En de laatste jaren is hij alleen maar beter geworden. Donkerder en melancholischer ook, een beetje à la Henning Mankell

HUMO Hou je van kunst?

Hessels «Dat ligt eraan wat je onder dat woord verstaat. Ik ga graag en vaak naar het theater.

»Er is een Nederlandse regisseur, Jetse Batelaan, die kindertheater maakt dat ook voor volwassenen uitermate geschikt is. Zijn voorstelling ‘De man die alles weet’ is van het fijnste, geestigste en meest verfrissende dat ik ooit gezien heb. Hij zet alle wetmatigheden van het theater op losse schroeven: briljant, gewoon.

»Hedendaagse kunst zegt me doorgaans minder, omdat ik het niet begrijp. Tenzij iemand me erin ‘meeneemt’, zoals Johan Heldenbergh me ooit de beginselen van het wielrennen heeft bijgebracht toen we bij hem thuis naar de Ronde van Vlaanderen zaten te kijken. Tot dan toe was ik er altijd vanuit gegaan dat het de bedoeling was om 200 kilometer lang zo hard mogelijk te trappen: hoe dwaas kun je zijn? Nu weet ik dat er veel meer bij komt kijken: kopgroepen, een peloton, treintjes, aflossingsbeurten... Boeiend, hoor.»

HUMO Wat is voor jou het hoogste lichamelijke genot?

Hessels «Slapen. Ik ben een ongelooflijk slechte slaper, wat geen goeie invloed heeft op mijn humeur. Ik zou er véél voor over hebben om eens een paar nachten na elkaar vast te kunnen slapen, en me uitgeslapen en ontspannen te voelen wanneer ik opsta. Wanneer ik wakker word, gaan er meestal meteen al vier, vijf lampjes aan in mijn hoofd: dit moet je doen, dat moet je doen. Die onrust weer, hè?

»In slaap vallen nadat je gevreeën hebt, is misschien nog wel het allerhoogste lichamelijke genot. Maar niet terwijl je nog op je partner ligt, hè.»

'Het moet heerlijk toeven zijn bij Dina: ze is erg knap, heeft een prachtige lach, en ik vermoed dat ze goed koffie kan zetten ''

HUMO Ik voel dat de tijd rijp is voor je favoriete onenightstand.

Hessels (schraapt de keel) «Internationaal zweer ik al sinds ‘Lost in Translation’ bij Scarlett Johansson. Haar zal ik dan wel moeten delen met Dompi, maar dat is geen probleem. Hij wist me trouwens vorige week al te vertellen wie ik volgens hem op nummer één zou zetten. En hij had gelijk: bij mij staat Dina Tersago helemaal bovenaan. Het moet ’s nachts heerlijk toeven zijn bij Dina: ze is niet alleen erg knap, ze heeft ook een prachtige lach. En ze ziet er me iemand uit met wie je lol kunt maken. Ik vermoed dat ze ook goed koffie kan zetten, dus dat maakt de onenightstand compleet.

»Katrien Vanderlinden, de vrouw van Steven Van Herreweghe, mag me ook altijd bellen. Toen Katrien en ik mekaar eens kruisten op een trap tijdens ‘Music for Life’, zei ze me dat ze ‘Radio Gaga’ zo mooi vond. Ik hoop dat ze niet gezien heeft hoe rood ik ben geworden.»

HUMO Wist je dat jij zelf onlangs als favoriete onenightstand bent gekozen?

Hessels «Ja, ik was twee weken geleden op Woestijnvis om een kostuum te passen voor een nieuwe televisieserie met Philippe Geubels. In de gang liep ik Gilles Van Bouwel tegen het lijf. Hij zei: ‘Ze hebben me geïnterviewd voor ‘Tussen Hemel & Hel’, en ik heb jou gekozen als mijn favoriete onenightstand. Zie het als een compliment.’ Dat heb ik ook gedaan.

»Nu ik eraan denk: de costumière van Philippe Geubels is de moeder van actrice Violet Braeckman, van wie ik heb begrepen dat jij haar ook gaat interviewen. ‘Als je ooit iemand zoekt voor Violet, denk dan ook aan mij,’ heb ik al lachend eens tegen haar gezegd. Sindsdien is dat zo’n beetje een running gag geworden. Maar Violet is inmiddels goed terechtgekomen, heb ik vernomen. Rázend benieuwd wel wie zij zal kiezen als onenightstand.»


Maarten Vangramberen ‘Grote fan van billen’

Sportjournalist Maarten Vangramberen zit volop in het spoor van de Ronde van Frankrijk wanneer we hem aan de lijn krijgen.

Maarten Vangramberen «Ik zal niet ontkennen dat het een kinderdroom is om dit te mogen doen, maar de hemel op aarde is het nu ook weer niet. Als je de Tour volgt, heb je geen tijd om aan de oever van één of ander bergmeertje te gaan zitten genieten van het uitzicht. Het is vooral hard werken, voortdurend alert zijn en je dag goed indelen. Ik doe het graag, hoor. Ik hou van een bomvolle agenda. Maar bij de hemel op aarde denk ik toch eerder aan ons jaarlijkse familieweekend in de Ardennen. Het is telkens weer geweldig om samen te zijn met m’n ouders en m’n zus, en met al de kinderen. Ik moet mijn vriendin dan wel beloven om de gsm thuis te laten, zodat ik ten volle kan genieten van de wandelingen die we samen maken, de excellente wijnen die m’n schoonbroer meebrengt en de verrukkelijke maaltijden die mijn moeder bereidt.»

HUMO Zoals daar zijn?

Vangramberen «Tijdens zo’n familieweekend mogen we ons sowieso één keer verheugen op konijn met veenbessen, één van haar klassiekers. Ontzettend lekker is dat.

»Mijn vader werpt zich steevast op als Koning van de Bakharing. Vorig jaar was hij de kinderen met veel omhaal aan het uitleggen hoe je bakharing maakt, want hij wil dat de traditie wordt voortgezet. Grote hilariteit toen hij de bakharingen fluks wilde omdraaien en er twee in de gloeiende kolen vielen. Eentje hebben we nog kunnen redden, de andere werd onherroepelijk gecremeerd.»

HUMO Ben je een enthousiast wijndrinker?

Vangramberen «Zeer. Met een stel vrienden komen we één keer om de anderhalve maand samen bij de enige echte wijnkenner van de groep, voor een thema-avond over één bepaalde wijn- of druivensoort. Dan drinken we bijvoorbeeld de hele avond grenachewijnen uit verschillende streken en landen. Gemiddeld verzetten we een fles per man. Aan het begin van de avond gaan de gesprekken nog uitsluitend over wijn – we proeven blind, geven punten en proberen er een prijs op te plakken – maar na een paar glazen verlegt de focus zich naar film, vrouwen, filosofie, politiek, literatuur en kunst.»

HUMO Laten wij ook de focus eens naar kunst verleggen.

Vangramberen «Ik ben geen kenner, maar ik kijk wel graag naar kunst. Het brengt me tot rust. In februari heb ik in Tate Modern in Londen een tentoonstelling gezien van schilderijen van Modigliani: fantastisch! Niet dat ik altijd meteen begrijp waarom een bepaalde kunstenaar wereldberoemd is, daarvoor lees ik dan de informatie naast de schilderijen, of ik luister naar wat de stem in mijn oortje te zeggen heeft.»

HUMO Waag je je weleens aan een roman?

Vangramberen «De laatste jaren lees ik bitter weinig literatuur. Ik vind er de tijd niet meer voor. Ik koop nog steeds veel boeken, maar ik moet eerlijk toegeven dat ik dat vooral doe omdat ik een goedgevulde boekenkast mooi vind. Een tijd geleden heb ik twee absolute literaire klassiekers op de kop getikt, ‘De gebroeders Karamazov’ van Dostojevski en ‘Anna Karenina’ van Tolstoj. Ik dacht: daar begin ik weleens aan wanneer ik oud en wijs ben (lacht).

»Kranten en tijdschriften lees ik bij de vleet, vooral voor de goede interviews. Ik vind het fijn wanneer de geïnterviewde een gedachte verwoordt die ik zelf al langer koester. ‘Hé, ik ben niet alleen,’ denk ik dan. Ik apprecieer het ook geweldig wanneer een journalist iets uit het nieuws oppikt dat me zelf was opgevallen, en daar een boeiend en goed geschreven verhaal uit weet te puren. Zo las ik onlangs een berichtje over een vrouw die veroordeeld was voor wildplassen. De dag erop stond in de krant een fascinerend artikel over gelijke plasrechten voor vrouwen, waarin de journaliste een poging ondernam om rechtopstaand te plassen in een urinoir. Ik was zo enthousiast dat ik een sms’je met complimenten heb gestuurd. Dat doe ik wel vaker.»

HUMO Hoe stel je je de hel op aarde voor?

Vangramberen «Het allerergste wat je volgens mij kunt meemaken, is een kind verliezen. Dit gaat misschien raar klinken, maar als ik vooraf geweten had hoe graag ik mijn kinderen zou zien – ik heb er twee, Felix is negen en Juliet is zeven – dan zou ik er nooit aan begonnen zijn. Kinderen maken je hele leven waanzinnig kwetsbaar: daar ben ik me aanhoudend van bewust.

»Je relatie die op de klippen loopt, ontslagen worden, je ouders verliezen: dat zijn allemaal putten waar je uit kunt klauteren. Over dat laatste heb ik het trouwens al eens gehad met mijn ouders: ‘Hoe zal ik daarmee om moeten gaan? Hoe hebben jullie dat zelf aangepakt?’ Het luchtte enorm op om dat gesprek te kunnen voeren. Maar een kind verliezen, ik vraag me af of ik dat ooit te boven zou komen. Dat die verschrikkelijke gedachte weleens door mijn hoofd schiet, komt ongetwijfeld omdat mijn vader op z’n tiende zijn broertje van acht heeft verloren in een auto-ongeluk. Dat heeft altijd veel indruk op me gemaakt, en nu mijn kinderen ongeveer dezelfde leeftijd hebben als Lowieke destijds, wordt het concreter.»

HUMO Waar erger je je aan?

Vangramberen «Aan traagheid. In het verkeer, bij de bakker, op mijn job, overal. Door ouder te worden ben ik wat rustiger geworden, minder opgejaagd, maar bij mij moet alles vooruitgaan. Tempo! Tempo! Dat is niet altijd een goeie zaak, want daardoor vergeet of verlies ik regelmatig iets, en heb ik dus uiteindelijk meer tijd verloren dan wanneer ik me niet gehaast zou hebben. Gisteravond nog was ik de sleutel van mijn hotelkamer kwijt, echt iets voor mij. Mijn collega’s hebben zelfs een sticker met daarop ‘Breng me terug naar Maarten’ op mijn laptop geplakt. Gelukkig maar, anders was ik het ding vast al definitief kwijtgespeeld.

»Ik erger me ook aan mensen die alles negatief bekijken. Dat is zo makkelijk, zo lui. Zelf bekijk ik liever alles positief. Een voorbeeld: eergisteren werden we in ons hotel bediend door buitengewoon onvriendelijke obers. Ik zei tegen mijn collega’s: ‘Mannen, zullen wij nu voor de grap eens extreem vriendelijk doen?’ Je had die obers moeten zien. Ze wisten niet waar ze het hadden, en begonnen dan ook maar vriendelijk te doen. 1-0 voor ons.»

HUMO Wek jijzelf ook weleens ergernis op bij anderen?

Vangramberen «Zeker. In een gewoon gesprek – niet tijdens een interview – durf ik weleens van de hak op de tak te springen, en al een volgend onderwerp aan te snijden terwijl mijn gesprekspartner nog niet klaar is met het vorige. Meestal komt dat over alsof het me geen bal interesseert, maar dat is niet zo. Het is gewoon een manier van associatief denken. Maar ik moet daar echt wel op letten.»

'Seks is natuurlijk tof, maar het blijft niet zo lang hangen als het heerlijk tintelende gevoel in je spieren na een lange fietstocht ''

HUMO Wat is voor jou het hoogste lichamelijke genot?

Vangramberen «Seks is natuurlijk tof, maar het blijft niet zo lang hangen. Fietsen wel. Na afloop heb je zo’n heerlijk tintelend gevoel in je spieren dat de rest van de dag kan blijven aanhouden.

»Mijn ideale fietstocht begint zo vroeg mogelijk, terwijl de meeste mensen nog slapen. Mijn fiets is brandschoon, de ketting draait soepel, en ik draag een mooi fietspakje met een bril die past bij mijn kousen en schoenen. De zon schijnt, het asfalt ligt er goed bij en je hoort je velgen door de wind klieven. Als dan de benen nog goed zijn, dat is fantastisch, hè? Maar het ultieme genot moet dan nog komen: wanneer je na vier of vijf uur fietsen terug thuiskomt, voel je je spieren zich al tintelend herstellen. Een verslavend gevoel, dat de rest van de dag kan duren.»

HUMO Wie is je favoriete onenightstand?

Vangramberen «Op die wijnavonden waar ik het al over had, praten we ook weleens over favoriete onenightstands. Een druk bediscussieerd onderwerp, zoals je je wel kunt voorstellen. Eén vriend zweert al jaren bij Zohra, maar zelf heb ik niet zo veel met haar. Ik heb sowieso nog nooit een Vlaamse onenightstand kunnen bedenken. Ik kies heel overtuigd voor Úrsula Corberó, de Spaanse actrice die Tokyo speelt in ‘La casa de papel’. Die vrouw ademt seks uit iedere porie, en ze heeft ontzettend mooie billen – billen vind ik het allermooiste aan een vrouw. Ze heeft 5,6 miljoen volgers op Instagram, heb ik gezien: ik ben dus niet de enige die een boontje voor haar heeft.

»Dit gezegd zijnde: als je thuiskomt van de Tour, dan lijkt je eigen vrouw ook een onenightstand. Geen spátje sleur zit er dan op, hoor!»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234