Tussen Hemel & Hel: Zuhal Demir, Trixie Whitley en Zouzou Ben Chikha

Deze week in Tussen Hemel en Hel: paaldansen in New Yorkse gayclubs, joints roken met Jamaicaanse rasta’s in Ethiopië en een konijn dat de profeet heeft verraden. En een gevierde Vlaamse schrijver die – hoe zou u zelf zijn? – liefst niet ál te veel belastingen betaalt. Daar wilt u weleens iets meer van weten: baat het niet, dan schaadt het niet? Lees verder!


Zuhal Demir ‘Doe mij maar een Viking’

Wij zijn bepaald geen specialisten ter zake, maar de alevieten moeten wel de meest relaxte aller moslims zijn: ze doen niet mee aan de ramadan, dragen geen hoofddoeken en bouwen geen moskeeën, maar ze drinken wel alcohol en mogen alle soorten vlees eten, behalve konijn. ‘Omdat,’ zegt Zuhal Demir, de kwieke N-VA-politica die uit een alevitisch nest komt, ‘een konijn onze profeet Ali heeft verraden. Maar vraag me alsjeblieft niet naar de details.’ Gezwind over tot de orde van de dag dan maar:

HUMO Wat is voor jou de hemel op aarde?

Zuhal Demir «In ieder geval níét de politiek, want die maakt me niet gelukkig (lachje). Nee: als ik denk aan de gelukkigste periode in mijn leven, dan kom ik automatisch uit bij mijn jeugd in de cité in Genk. Wij woonden in een kleine mijnwerkers-woning en we hadden niet veel, maar met de kinderen uit de buurt speelden we heel vaak buiten: voetbal, tussen twee vuren, tikkertje, noem maar op. Het allergelukkigst was ik wanneer ik door de wijk raasde op de flashy, fuchsiaroze rolschaatsen die mijn vader voor mij op de tweedehandsmarkt had gekocht. ’t Was dan net alsof ik vleugels kreeg en ver weg vloog – ik had als kind veel fantasie.»

HUMO Jij bent ongeveer van dezelfde leeftijd als die andere bekende voormalige citébewoner, Jani Kazaltzis. Ken je hem van toen?

Demir «Nee. Gek eigenlijk: ik meen te weten dat hij heel dicht bij ons heeft gewoond. Maar zijn accent is voor mij wel zeer herkenbaar, net als zijn mentaliteit. ’t Is een beetje een straatvechtertje, hè? Een grote mond, maar tegelijk ook welopgevoed en oprecht: dat is typisch voor de mensen die bij ons in de cité zijn opgegroeid. ’t Is precies om die reden dat ik daarnet zei dat de politiek me niet gelukkig maakt. Ik heb een hekel aan schijnheiligheid, hypocrisie en geroddel – in één woord: onoprechtheid – en dat zijn nu juist drie zaken die in de politiek veel voorkomen.»

HUMO Bestaat de kans dat je de politiek binnen afzienbare tijd vaarwel zegt?

Demir «Niet binnen afzienbare tijd, nee. Maar in ieder geval ga ik het geen hele carrière blijven doen. Ik ben een aantal jaren advocaat geweest – sociaal recht – en die job zie ik mezelf nog wel terug oppikken. Maar ik zou me dan willen specialiseren in jeugdrecht, zodat ik jongeren kan verdedigen die iets mispeuterd hebben.»

HUMO Wat is voor jou de hel op aarde?

Demir «Er is in de wereld natuurlijk ontzettend veel ellende – ik heb dat begin dit jaar nog met eigen ogen kunnen zien tijdens de opnames van ‘Terug naar eigen land’ met Martin Heylen. Maar als ik in mijn persoonlijke leven ga kijken, dan heb ik de hel op aarde meegemaakt in 2009. Ik zat toen in een uithoek van Brazilië, ergens aan de rand van de jungle, en ik was nog volop aan het bekomen van de lange reis toen ik plots telefoon kreeg van mijn vader: ‘Je moeder heeft een herseninfarct gehad en ligt in coma. Je moet nu komen, want de dokters zeggen dat ze het niet zal halen.’ Daar sta je dan, hè? Tijd om van de schok te bekomen heb je niet, want je moet zo snel mogelijk tickets zien te regelen voor de terugreis. 36 uur ben ik onderweg geweest, en al die tijd wist ik niet of ik mijn moeder nog levend zou zien: ongelofelijk zwaar was dat. Toen ik in Portugal zat te wachten op mijn vlucht naar Zaventem, heb ik in een opwelling een horloge voor haar gekocht. Ik dacht: ‘Een horloge geeft de tijd aan. Als ik dit koop, zal mijn moeder nog leven.’ En inderdaad, ze leefde nog toen ik in het ziekenhuis arriveerde. En ze is ook blijven leven: drie dagen heeft ze nog in coma gelegen, en toen ze wakker werd, heb ik het horloge rond haar pols gedaan. En ze draagt het nog altijd. Zot, hè?»

HUMO Iets heel anders: eet je graag?

Demir (knikt) «Onze huisarts heeft eens tegen mijn ouders gezegd: ‘Als uw dochter zo blijft eten, weegt ze weldra 100 kilo.’ Dat is gelukkig nooit gebeurd – ik loop en fiets veel, misschien heeft dat er iets mee te maken – maar ik ben wel altijd veel blijven eten. Ik ben verzot op de Italiaanse keuken – in het truffelseizoen ga ik graag naar Barolo in Piemonte, om wijn te proeven en pasta met truffels te eten – maar de keuken van mijn moeder blijft toch de beste. Haar frieten met goulashsaus, een recept dat ze heeft geleerd van Vlaamse nonnen: dat is voor mij het summum.»

HUMO Hou je van kunst?

Demir «Ja. Al moet ik zeggen dat ik, meer nog dan van schilder- of beeldhouwkunst, kan genieten van films. ‘The Broken Circle Breakdown’ van Felix Van Groeningen heb ik al vier keer gezien, maar ik ben er zeker van dat ik bij de vijfde keer opnieuw zal moeten huilen (lacht). Hetzelfde met ‘De lege cel’, een heel aangrijpende film naar het boek van René Swartenbroekx, over een Turks meisje dat verliefd wordt op een Vlaamse jongen maar niet met hem mag trouwen: langs beide kanten zien de ouders het niet zitten. Die film is al dertig jaar oud, maar de problematiek bestaat nog steeds, hè? ’t Is echt een aanrader, al geef ik toe dat mijn mening enigszins gekleurd wordt door het feit dat mijn ouders er een klein rolletje in spelen, en dat ook ik eventjes voorbij kom gerend op het trouwfeest – want uiteindelijk trouwen ze tóch.»

'In geen tijd hangen er mannen aan mijn gat'

HUMO Lees je graag?

Demir «Ja, maar vroeger las ik meer. Mijn papa vond het heel belangrijk dat zijn kinderen goed Nederlands leerden spreken – bij ons thuis werd Turks gesproken – en dus bracht hij ons elke zondag naar de wijkbibliotheek in Waterschei, waar we elk vijf boeken moesten uitkiezen. Zo ben ik fan geworden van Thea Beckman, en ook van René Swartenbroekx. Tegenwoordig lees ik vooral op vakantie. Wat ik zeker nog eens wil herlezen, is ‘Sprakeloos’ van Tom Lanoye. Dat boek blijft voor mij nummer één: ik vind het zo subliem, zo mooi, zo intiem, zo liefdevol opgeschreven! Toen ik het de eerste keer las, dacht ik: ‘Wat een prachtmens moet die schrijver niet zijn.’ Daar ben ik helaas toch van moeten terugkomen, toen ik een tijdje terug met hem in ‘De afspraak’ zat: dat was een ijskoude douche. Eerlijk, ik vond hem een arrogante zak. Hij zou wat minder hoog van de toren mogen blazen.»

HUMO Hoe bedoel je?

Demir «Het ging in ‘De afspraak’ over de vermogenswinstbelasting: hij was daar uiteraard helemaal voor en vond dat de N-VA die al lang had moeten invoeren, en si en la. Ik antwoordde hem dat ik er principieel ook voor was, maar dat we wel goed moesten opletten hoe we het zouden aanpakken. Dat was duidelijk niet goed genoeg voor hem: hij bleef me maar aanvallen en de les spellen, op zo’n toontje van ‘Dwaas kind, ga terug naar je mama.’ Ik vond dat kwetsend, en beneden alle peil.

»De dag erna mailde een bevriende accountant mij de boekhouding van Lanoyes vennootschap – zoiets is openbaar. Bleek dat hij in 2015 meer dan 220.000 euro winst had gemaakt, waarop hij zegge en schrijve 167 euro belastingen had betaald. Zwart op wit, hè? Dan denk ik: hypocriete zak, de boom in met jou. Ach, ik zal me er maar niet te zeer aan ergeren.»

HUMO Ergert je naaste omgeving zich weleens aan jou, denk je?

Demir «Ja. Laat ik me maar eens outen: ik heb last van PMS, voluit premenstrueel syndroom. En dat is wel degelijk een outing, want het is een taboeonderwerp tot-en-met (lacht). De klachten zullen voor veel vrouwen herkenbaar zijn: drie tot vier dagen ben je kregelig en volkomen onredelijk, en je maakt van iedere mug een olifant. En wanneer, in mijn geval, mijn vriend er iets van zegt – ‘Je gaat je regels krijgen, zeker?’ – word ik nóg kwader. Achteraf besef ik dan wel dat ik onredelijk ben geweest: iedere keer weer moet ik dan mijn excuses aanbieden.»

HUMO Wat is voor jou het lichamelijke summum?

Demir «Plassen wanneer je urenlang héél dringend hebt gemoeten, maar niet naar het toilet bent kunnen gaan. Onlangs nog had ik dat aan mijn fiets hangen: ik zat in een enorme monsterfile, en ik moest zo dringend plassen dat ik even heb overwogen om uit te stappen en in de berm neer te hurken. Maar stel je voor dat iemand daar een foto van had genomen en aan de krant had verkocht: hallo, zeg! Ik heb het dus maar opgehouden tot aan het dichtstbijzijnde tankstation. Daar zwierde ik mijn auto aan de kant en ik beende naar dat toilet – verbaasde blikken alom. Dat is het hoogste lichamelijke genot. Na seks dan.»

HUMO Nu je er zelf over begint: wie is je favoriete onenightstand?

Demir «Daniel Craig, de James Bond-acteur. Helemaal mijn type: blond, blauwe ogen, mooi lichaam. Ik val op Vikingen.»

HUMO Is er ook in Vlaanderen iemand die je wel zou zien zitten?

Demir «Erik Van Looy

HUMO Niet bepaald een Viking.

Demir «Nee, maar ik vind hem grappig, en hij heeft een aanstekelijke lach. En o ja: Kris Peeters

HUMO Goeie keuze.

Demir «Ja, hè? Sowieso een mooie man, vind ik, al vermeld ik hem vooral omdat ik hem graag eens het volledige regeerakkoord zou willen voorlezen voor we eraan beginnen (lacht). ’t Zou geen kwaad kunnen om hem bepaalde passages nog eens goed in te peperen: hij is ze kennelijk vergeten.»

HUMO Oei, gaan we aan politiek doen? Dan ben ik weg!

Demir «Geen probleem. Zeg, en bedankt voor het interview, hè!»


Trixie Whitley ‘Dansen met homovriendjes’

Trixie Whitley worstelt tijdens het hiernavolgende interview, via Skype vanuit haar thuisstad New York, al net zozeer met zichzelf als tijdens sommige van haar optredens. Ze zucht en stamelt, zoekt en kreunt, en laat geregeld een lange denkpauze vallen, gevolgd door nog meer gezucht, gestamel, gezoek en gekreun. Geen nood: neergeschreven merkt u er niets meer van.

Trixie Whitley «Ik denk niet dat ik ooit dichter bij de hemel op aarde ben gekomen dan vlak voor de opnames van mijn eerste plaat (‘Fourth Corner’, uit 2013, red.). Mijn nicht woonde toen in New Mexico, en omdat de Whitleys daar een grote familiereünie hielden, heb ik een paar weken bij haar verbleven. Eén keer hebben we een wandeltocht door de woestijn gemaakt en zijn we in een uitkijkpost naar de zonsopgang en de zonsondergang gaan kijken. Dat was zó adembenemend! De horizon was er eindeloos breed, en de zon was zo groot en dichtbij dat je het vuur bijna kon zíén branden. ‘Wauw!’ dacht ik. ‘This is my heaven.’ Ik voelde me opeens heel klein in het gigantische universum, en dat gevoel maakte me ontzettend dankbaar, en optimistisch over het leven.

»Tegelijk besefte ik ook dat er niet veel moet gebeuren om die fantastische horizon om zeep te helpen. Er zijn zoveel mensen op deze wereld die niet verder kijken dan hun neus lang is, en die volkomen respectloos met onze planeet omgaan. Zoiets maakt me kwaad en triest, al ben ik me er terdege van bewust dat het leven nu eenmaal zo in elkaar zit. Geen hemel zonder hel, geen yin zonder yang, geen constructie zonder deconstructie. Als artiest beleef ik die twee uitersten ten volle en probeer ik er het maximum uit te halen. Enfin, ik hou eigenlijk niet zo van het woord ‘artiest’. Of althans: ik noem mezelf niet graag een artiest.»

'Trixie gaat loos met Alex Turner en Johnny Depp, Stromae kijkt toe: 'Maar alleen in homoclubs kan ik erotisch rond een paal zwieren zonder last te krijgen.'

HUMO Hoezo?

Whitley «Wat mij betreft, wordt dat woord veel te veel gebruikt. Praktisch iedere frontman of -vrouw wordt vandaag als artiest beschouwd, ook al hebben ze niet eens een eigen visie. Ik vind: je kiest er niet voor om artiest te worden; je bént het, je hele leven lang. Het is je zuurstof, je essentie. Maar als iedereen die term zomaar op zichzelf kan plakken, hoef ik het niet meer te zijn.

»Maar om even terug te komen op wat ik daarnet zei: gelukkig zijn er ook veel mensen die wél verder kijken dan hun neus lang is. Mensen die willen groeien en evolueren, en die iets moois willen doen of maken. Zulke mensen maken me gelukkig, brengen een vleugje magie in het leven. Neem nu iemand als David Bowie, die ons dit jaar helaas ontvallen is: die man heeft onze cultuur zóveel gegeven! Of iets heel anders: je gaat op restaurant en ziet dat de chef-kok zijn schotels met liefde, zorg en finesse heeft bereid. Dat is toch hartverwarmend? En nog iets anders: het internet. Er zijn daar de meest vreselijke en stompzinnige dingen te zien, maar zo heel af en toe ontdek je een blog van een jong iemand die uit oprechte passie en interesse over boeiende onderwerpen schrijft. Dat kan me ontzettend veel deugd doen.»

HUMO Een voorbeeld?

Whitley «Ken je brainpickings.org? Da’s een breed culturele blog waar ik verslaafd aan ben. De maakster, Maria Popova, geeft haar miljoenen volgers iedere dag weer stof tot nadenken, in de positieve zin. Daar word ik dus vrolijk van. Of neem rookiemag.com, een blog van Tavi Gevinson. Dat meisje is op haar 12de een blog over mode begonnen (thestylerookie.com, red.), en inmiddels, acht jaar later, is ze hier in de States echt een bekende figuur aan het worden. Toen ik haar voor het eerst leerde kennen, dacht ik: ‘O nee, alweer zo’n social media-celebrity.’ Maar echt waar, ze is zó intelligent, en haar manier van schrijven is zó beyond her years! Ik vind het ook fantastisch dat ze met haar blog veel 16-jarige meisjes aantrekt, die ze aan het lezen zet over zaken die verder gaan dan nagellak. ’t Geeft me vertrouwen in de nieuwe generatie.»

HUMO Lees je ook graag boeken?

Whitley «Ja, heel graag. Ik neem geregeld een boek vast om er inspiratie uit te putten voor mijn songs. En dat kan heel breed gaan, want er staat van alles en nog wat in mijn boekenkast. En allemaal kriskras door mekaar: Richard Serra, Franz Kafka, Jotie T’Hooft, Jan Arends, Anaïs Nin, Albert Camus, Jean-Paul Sartre, Arthur Rimbaud, Ai Qing, Maya Angelou, Pablo Neruda, T.S. Eliot, Octavio Paz, Allen Ginsberg. Ik noem dat: voedsel voor de ziel.»

HUMO Over naar voedsel voor de maag: waar kun jij op culinair vlak het meest van genieten?

Whitley «Ik ben opgevoed door een alleenstaande moeder die het absoluut niet breed had, maar die er wel altijd voor zorgde dat het eten klaargemaakt werd met verse groenten. Fastfood kwam bij ons zelden of nooit in huis, wholesomeness was veel belangrijker. Wij aten ook vrij multicultureel, met heel veel kruiden. Dat heeft een invloed gehad op mijn culinaire voorkeuren. Als ik een traditionele vol-au-vent of waterzooi of wat dan ook eet, dan smaakt het me meestal niet kruidig genoeg. Maar de waterzooi van mijn moeder vind ik de beste die ik ooit gegeten heb. Ze doet daar koriander in, en ’t is ook vrij gepeperd. O, lekker dat dat is!»

HUMO Jouw hoogste lichamelijke genot, komt daar ook peper bij kijken?

Whitley «Het hoogste lichamelijke genot, voor mij is dat: lovemaking op de meest tedere manier. Dat spreekt voor zich, hè? Al geeft optreden me ook veel lichamelijk genot. En ik dans graag. Hier in New York heb ik de luxe dat ik anoniem ben, en dat ik een paar heel goeie homovriendjes heb om mee te gaan dansen. Want als jonge vrouw is het niet evident om in je eentje te gaan dansen zonder dat je de intentie hebt om op jacht te gaan of te flirten: in no time hangen er mannen aan je gat. Daarom ga ik met mijn homovriendjes weleens naar gayclubs: daar kan ik zorgeloos uit de bol gaan en zelfs paaldansen als ik daar zin in heb. Niemand zal me daar lastigvallen, hoe erotisch ik ook om die paal aan het zwieren ben (lacht).»

HUMO Bezoek je naast gayclubs ook weleens een museum?

Whitley «Ik vind dat zalig, ja – laatst was ik nog aan het denken dat ik mijn abonnement voor het MoMA eens moet vernieuwen. Al doe ik het eerlijk gezegd niet vaak meer sinds ik moeder ben geworden. Anderhalf jaar na de geboorte van mijn dochter (Phoenix, red.) ben ik nog altijd met vallen en opstaan aan het proberen om een goeie balans te vinden tussen mijn werk en mijn zorg voor haar.»

HUMO Ik kan me voorstellen dat dat niet evident is.

Whitley «Nee, het vergt enorm veel organisatie. De muziekindustrie is niet op maat van vrouwen gemaakt, hè? Laat staan op die van moeders. Tenzij je Beyoncé heet, en je je kunt veroorloven om je te laten omringen door mensen die voor je kind zorgen. Bij mij is dat niet het geval – ik ben geen miljonair – dus ik moet zelf een systeem zien uit te dokteren dat werkt. En dat is geen sinecure, want ik ken eigenlijk geen goeie voorbeelden. Maar goed, ’t is een boeiende leerschool. En het is natuurlijk ook gewoon fantastisch om een kind te krijgen. Enerzijds herdefinieert het je, word je een andere persoon, en anderzijds kom je meer dan ooit met je essentie in contact.»

HUMO Tijd nu voor de klap op de vuurpijl: wie is je favoriete onenightstand?

Whitley «Goh, daar moet ik toch even over nadenken (voegt de daad bij het woord). Ah, wacht eens, ik denk dat ik het weet: Johnny Depp. De jonge Johnny Depp, bedoel ik – ondertussen is hij natuurlijk al wat ouder aan het worden.»

HUMO Dat kan beter, Trixie.

Whitley «Dat kan beter?»

HUMO Johnny Depp is echt wel een héél groot cliché.

Whitley «Oké dan. Ooit heb ik in de backstage de zanger van Arctic Monkeys gezien (Alex Turner, red.). Eerst vond ik hem maar een pretentieuze gast, een beetje een vunzig type, maar toen ik in de gaten kreeg dat hij mij in de gaten kreeg, dacht ik: ‘Hmm, eigenlijk is-ie toch wel aantrekkelijk.’»

HUMO Zie je wel dat je ’t kunt!

Whitley «De frontman van Queens Of The Stone Age (Josh Homme, red.), die mag er anders ook wel zijn. En Viggo Mortensen, de acteur. Iedere keer wanneer ik hem zie, heb ik zoiets van: ‘Wháá!’ En Stromae: boeiende gast. Niet meteen seksueel aantrekkelijk misschien, maar hij heeft wel charisma en brains. Sowieso word ik meer aangetrokken tot het intellect dan tot het uiterlijk van mannen. En Stromae is duidelijk smart, hij weet heel goed waar hij mee bezig is. ’t Is voor mij ook zonneklaar dat hij zijn eigen visie najaagt, dat die visie hem niet wordt opgedrongen.»

HUMO Zou je hem een artiest durven te noemen?

Whitley «Hmm. Ik zou hem meer een visionair noemen. En een marketinggenie. En ook een fenomenale performer en entertainer.

»Doet me eraan denken: Nick Cave vind ik ook wel een aantrekkelijke man. Niet dat ik ooit met hem naar bed zou willen gaan, maar ik vind wel dat hij een krachtig charisma heeft. Als je hem ziet performen, dat is toch mega-aantrekkelijk? Ik denk trouwens dat niet alleen veel van zijn vrouwelijke fans een crush op hem hebben, maar ook een aanzienlijk deel van zijn mannelijke fans. Serieus, heb jij dat nu ook niet? Eerlijk zijn, hè.»


Zouzou Ben Chikha ‘Een orgasme van vier uur: dat is mijn koersfiets’

Wilt u nu eens iets weten? Theatermaker Zouzou Ben Chikha, die u zich herinnert als de nét iets te geassimileerde allochtoon Amar uit ‘Bevergem’, is een hippie. Wij kwamen daar achter toen we, gezeten aan een wankel keukentafeltje waarop hij in een tijdspanne van een goed uur in totaal zeven teentjes look wist te pellen (het resultaat mocht er wezen), vroegen hoe hij zich de hemel op aarde voorstelt.

Zouzou Ben Chikha «Ken je Ibiza?»

HUMO Ooit van gehoord, ja.

Ben Chikha «Oké, maar je hebt twee kanten aan Ibiza: een uitgaanskant en een rustige kant. Aan de rustige kant is er een soort hippiecamping waar ik een paar jaar geleden drie weken heb verbleven met mijn vrouw en mijn kinderen. Man, dat was zo rustgevend! Iedereen was er relaxed en respectvol, en niemand pronkte er met een dikke auto of wat voor statussymbool dan ook. En als iemand naakt wou zwemmen of een jointje wou smoren, dan dééd die dat gewoon. Ik dacht: ‘Kijk, dit is nu mijn ideale maatschappij.’ Klinkt misschien naïef, maar ik ben dan ook zo’n naïeveling die nog echt in peace and love gelooft.»

HUMO Hoe is dat ooit zo gekomen?

Ben Chikha «Op mijn 19de heb ik twee maanden tussen de Jamaicaanse rastafari’s in Ethiopië geleefd. Mijn vrienden en ik waren in die mate zot van reggae dat we weleens het land wilden bezoeken waar al die prachtmuziek vandaan kwam. Mijn maten trokken dus allemaal naar Jamaica, maar ik moest weer speciaal doen: ik besloot naar Ethiopië af te reizen, het heilige land volgens de rasta’s. Moederziel alleen ben ik met mijn trompet in Addis Abeba aangekomen, waar ik m’n weg heb gezocht met behulp van een boekje met wat basis-Amhaars. Twee weken later ben ik doorgereisd naar Shashemene, waar de rastafari’s een leefgemeenschap hebben. Ik logeerde er bij Daniel, een rasta met dertien kinderen, die daar al lang woonde. Overdag gingen we met z’n tweeën vissen, en ’s avonds brachten we de vangst mee om klaar te maken voor het gezin. En in het kippenhok stonden grote zakken weed, waarvan ik zoveel mocht gebruiken als ik wilde. Eerlijk: ik was betoverd door het samenlevingsmodel van Shashemene, en ik was er helemaal van overtuigd dat het bij ons ook zo moest (lacht). Maar toen ik terug in België was, was de magie na een paar dagen wel verdwenen. Zo gaat dat, hè? Die maanden hebben anders wel hun sporen nagelaten: meer nog dan tevoren probeer ik sindsdien liefde, vrede, rust en respect als belangrijkste levenswaarden te zien. Al de rest – ambitie en zo – hinkt daar op grote afstand achteraan. Al ben ik natuurlijk ook maar een mens en verlies ik die waarden weleens uit het oog.»

HUMO Rook je nog altijd joints?

Ben Chikha «Nee, ik ben daar lang geleden mee gestopt omdat ik niet kan functioneren wanneer ik gesmoord heb, en ook omdat enkele van mijn vrienden er een psychose van hebben opgelopen. En nu kan ik zelfs de geur niet meer verdragen, kun je het je inbeelden? Maar van reggae ben ik wel altijd blijven houden, gelukkig. Hier in mijn kelder heb ik een grote vinylcollectie, met aan de ene kant jazz en aan de andere kant reggae. Mijn twee absolute favorieten zijn aan de jazzkant ‘Kind of Blue’ van Miles Davis en aan de reggaekant het beste van Bob Marley. Bob Marley is altijd mijn grote held geweest. Zo’n freedom fighter als hij, als jonge Noord-Afrikaan in Blankenberge identificeerde ik me daar ontzettend mee. Stand up for your rights, weet je wel? Nog altijd raak ik hem niet beu: zijn melodieën, zijn teksten, zijn positieve boodschap.»

HUMO Ergert een vredelievend iemand als jij zich weleens aan zijn medemens?

Ben Chikha «Zeker wel, ja. Ik heb sowieso altijd al een probleem gehad met autoriteit. Maar waar ik vooral niet tegen kan, is misbruik van autoriteit. Een buschauffeur die een Afrikaanse vrouw haar hand ziet opsteken maar gewoon doorrijdt, al staat ze daar met een buggy waar een kleine in ligt: dat is de macht misbruiken die jij hebt gekregen. Maar ’t gaat verder dan dat: ik kan me ook storen aan regisseurs die denken dat ze God zijn.»

HUMO Ben je die al tegengekomen in je carrière, ja?

Ben Chikha «Je zou de vraag moeten omdraaien: ben je er al tegengekomen die níét zo zijn? (lacht luid) Het antwoord is: ‘Ja, maar nog niet zoveel.’»

HUMO Ergert je naaste omgeving zich ook weleens aan jou?

Ben Chikha (knikt) «Vooral als ik te veel gezopen heb. Dan heb ik geen remmingen meer en kan ik een arrogante klier worden. Veel mensen ergeren zich daaraan, vooral mijn vrouw.»

HUMO Drink je veel?

Ben Chikha «In periodes. Vooral in de aanloop naar de première van een voorstelling, door de stress. De buren weten altijd wanneer er een première van ons theatergezelschap Action Zoo Humain zit aan te komen: ze zien dat aan het aantal flessen dat ik buitenzet (lacht). En hoe dichter de première, hoe heftiger het wordt, omdat ik mezelf meer en meer zit op te vreten. Maar als die première achter de rug is, heb ik meestal wel een periode van bezinning. Dan probeer ik niet te drinken of te roken, om mijn lever en longen wat rust te gunnen.

»Al moet ik toegeven dat ik, voorafgaand aan de eerste voorstellingen, sowieso ook één of twee pinten drink om de trac onder controle te krijgen. Voor ik opga, denk ik altijd: ‘Godverdomme, ik doe dit nóóit meer! Morgen ga ik een andere job zoeken!’ Dan kan een pintje of twee de zenuwen wel kalmeren.»

'Zouzou Ben Chikha: '­Penélope Cruz is al ­járen mijn ­favoriete onenightstand, en in België Lara Chedraoui.'

HUMO Wat is voor jou het hoogste lichamelijke genot?

Ben Chikha «Ik denk dat veel mensen daar wel hetzelfde op zullen antwoorden, zeker? Urenlang op een koersfiets zitten, natuurlijk (bulderlacht). Nee, serieus, vrijen is natuurlijk ook de max, maar het staat toch niet op hetzelfde niveau. Neem een orgasme en rek het drie, vier uur: dan kom je in de buurt van wat het voor mij betekent om op mijn koersfiets te zitten.»

HUMO Zijn er sinds ‘Bevergem’ niet veel mensen die twee keer kijken wanneer ze jou in koerstenue voorbij zien racen?

Ben Chikha «Jawel. ’t Is al gebeurd dat ik naar de Westhoek fietste, een goeie honderd kilometer van hier, en dat in de buurt van Kortrijk een groepje fietsers me herkende: ‘Hey, Amar!’ Twintig kilometer aan een stuk heb ik vervolgens in hun wiel mogen hangen. Gewoon, omdat ze mijn smoel kenden van tv.»

HUMO Laat me je voor de lol nu al de vraag der vragen stellen: wie is je favoriete onenightstand?

Ben Chikha «Internationaal gezien is dat al jaren – enfin, al decennia – Penélope Cruz. En hier in België: Lara Chedraoui van Intergalactic Lovers. Een goeie zangeres, en een knappe verschijning bovendien. Trouwens: je vraagt me niet naar mijn favoriete onehourstand, hè? Er zal dus nog wat tijd over zijn om te babbelen, want een nacht duurt lang. Dan komt Lara Chedraoui wel in aanmerking, vind ik: ze lijkt me iemand met wie je een boeiend gesprek kunt voeren.»

HUMO Waarover mag dat gesprek bijvoorbeeld gaan?

Ben Chikha «Waar ik de laatste tijd nogal mee bezig ben, zijn inzichten van mensen die slimmer zijn dan ik. Dus dat zijn er veel (lacht). Het overkomt me vaak dat ik ergens over aan het nadenken ben, maar dan verdwaal in de cirkeltjes die ik erin loop. Dan gebeurt het weleens dat ik een boek van een intelligente mens vastpak, en ineens door die cirkel heen breek. ‘De radicale verliezer’, bijvoorbeeld, van de Duitse essayist en toneelschrijver Hans Magnus Enzensberger. Dat gaat over hoe het komt dat mensen radicaliseren, een vraag die ik mezelf al langer stel. En die Enzensberger geeft daar dus een plausibel antwoord op.»

HUMO Te weten?

Ben Chikha «Alle radicale organisaties, of het nu gaat over de salafistische terroristen van nu of de communisten van de Rote Armee Fraktion en de nazi’s van vroeger, hebben een enorme aantrekkingskracht op mensen die zichzelf als verliezers beschouwen, en die ervan overtuigd zijn dat de buitenwereld hen in die hoek van de verliezers heeft geduwd. Zo kruipen ze verder en verder in hun eigen gelijk, en denken ze meer en meer dat iedereen tegen hen is. En op geen enkel moment kijken ze eens naar zichzelf, laat staan dat ze met zichzelf kunnen lachen – óók een adequate manier om te vermijden dat je in extremisme belandt.

»De hel op aarde, want die vraag moest nog komen, is voor mij overigens het kalifaat. Dat is Dante’s inferno, hè?»

HUMO Ben jij zelf eigenlijk nog moslim?

Ben Chikha «Nee. Mijn familie is daar wel nog mee bezig, ik al lang niet meer.»

HUMO Iets heel anders, tot slot. Ik zit hier nu al een heel interview lang op die zeven teentjes look te kijken. Ga jij die straks allemaal alleen opeten?

Ben Chikha «Nee, dat is voor een man of zes. Al gebruik ik wel altijd heel veel look; dat zit in de familie. Het lekkerste dat er bestaat op deze wereld, dat is de extreem lokige pastasaus van mijn moeder. Op zondag komen mijn broers, mijn zus en ik vaak samen bij mijn ouders: als ze dan haar fameuze tomatensaus gemaakt heeft, is het bingo (lacht). Úren doet ze erover om die saus te bereiden, en op het einde is-ie zó rood! Man, wanneer je een druppeltje op je wang hebt, krijg je het er bijna niet af. En het ziet er poepsimpel uit, maar ik heb echt waar geen idee hoe ze het voor mekaar krijgt om die saus zo lekker te maken.»

HUMO Houdt ze het recept geheim?

Ben Chikha «Yep. De enige in het gezin die iets meer weet dan de rest, is mijn zus. Geef haar nog tien jaar, en ze kan het ook.»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234