Tussen Sint-Petersburg en Oostende: de herfst van Nicolas Lombaerts

Wanneer hij als kind thuis op zolder kroop, kon hij het Jan Breydelstadion zien liggen. Nicolas Lombaerts (32) was jeugdspeler en ballenraper bij Club Brugge, de ploeg waartegen hij zondag met KV Oostende speelt. Na tien jaar bij de Russische topclub Zenit Sint-Petersburg keerde de voormalige rechtenstudent terug naar zijn West-Vlaamse roots, weliswaar als een halve Rus: ‘Ik beklaag het me niet dat ik terug ben, maar ik mis Sint-Petersburg.’

'Ik ben naar hier gekomen om te bewijzen dat ik nog niet afgeschreven ben, niet om me op mijn kop te laten zitten'

Vorige week was het één jaar geleden dat zijn dochtertje Victoria werd geboren. Een blije herinnering, maar met een wrang kantje: kort na haar geboorte zat Nicolas Lombaerts als wisselspeler op de bank bij de Rode Duivels. In Gibraltar werd het 0-6. Het zou de laatste keer zijn dat bondscoach Roberto Martínez een beroep op hem deed. Voor zijn laatste speelminuten moet Lombaerts nog verder teruggaan in de tijd: in maart 2016 stond hij op het veld tegen Portugal.

HUMO Waar is het daarna fout gelopen?

Nicolas Lombaerts «Op één van de laatste speeldagen van de Russische competitie, in Saransk, maakte ik een verkeerde beweging tijdens de opwarming. Resultaat: een scheurtje in de hamstrings. Soit, ik dacht dat ik toch tijdig fit was geraakt voor het EK in Frankrijk, maar ik mocht niet mee.»

HUMO Marc Wilmots liet jou thuis, nadat hij je twee jaar eerder op het WK in Brazilië maar één wedstrijd had laten spelen.

Lombaerts «Dat vond ik niet erg: ik was toen al blij dat ik erbij was. Er was op mijn positie zoveel concurrentie van spelers die bij nog grotere clubs voetbalden. Dat ik niet voor het EK was geselecteerd, vond ik wél jammer. Ik zou waarschijnlijk niet in de ploeg hebben gestaan, maar alleen maar erbij zijn, bij één van de beste ploegen van Europa, had misschien een transfer kunnen opleveren. Het daaropvolgende seizoen bij Zenit heb ik weinig gespeeld. Toen kon de bondscoach me niet blijven oproepen, dat begrijp ik best.

»Ik heb mezelf nooit als een volwaardige basisspeler beschouwd. Kompany was vaak geblesseerd, Vermaelen ook, en dan mocht ik spelen. Maar als zij fit waren, wist ik dat het moeilijk werd. Je kunt daartegen blijven vechten en er gefrustreerd door raken, maar dat helpt niet. Ik vond het altijd leuk bij de nationale ploeg, en ik zou er graag weer bij horen, maar het wordt moeilijk. Ik zal moeten bewijzen dat ik het waard ben.»

HUMO Het volgende WK heeft plaats in Rusland. Is dat een extra motivatie voor jou?

Lombaerts «Toch wel. Misschien had ik het al opgegeven als het ergens anders was geweest. Ik koester nog altijd dat sprankeltje hoop, al besef ik dat het maar een klein sprankeltje is. De slechte seizoensstart met Oostende helpt natuurlijk niet. Als je bovenaan in het klassement staat, nemen mensen het sneller voor je op: ‘Waarom is hij er niet bij?’»

HUMO Het ging al vroeg mis: tegen Olympique Marseille in de Europa League zat je op de bank. Had je dat zien aankomen?

Lombaerts «Nee. Toch heb ik me eroverheen gezet: niemand kan me een gebrek aan inzet verwijten.»

HUMO Volgens Yves Vanderhaeghe, op dat moment nog je coach, waren je fysieke testen niet goed en was je niet wedstrijdfit.

Lombaerts «Over die testen is veel gezegd en geschreven. Ik sukkelde met een tandabces, iets wat al langer aansleepte, en ik had koorts. Ik was niet 100 procent, maar mochten de testen twee weken later zijn afgenomen, dan hadden ze waarschijnlijk een heel ander resultaat gegeven.»

HUMO Het zou niet geklikt hebben tussen jou en Vanderhaeghe.

Lombaerts «Ik heb nooit een probleem gehad met hem. Ik had ook niet het gevoel dat hij het niet kon vinden met mij: hij was altijd vriendelijk.»

HUMO Maar jij was wel een transfer van voorzitter Marc Coucke, die graag met namen uitpakt, en niet van Vanderhaeghe.

Lombaerts «Dat kan, maar ik weet het niet. Trouwens, stel dat het zo is: ligt dat dan aan mij? Nu, ik kan ook niet zeggen dat ik erg goed heb gespeeld: de wedstrijd tegen Waasland-Beveren (op de derde speeldag, red.) was één van de slechtste uit mijn carrière. Ik kreeg alle shit over me heen. Als je een naam bent, word je eruit gepikt, zelfs al zou een andere speler nog slechter gepresteerd hebben. Nu, ik kan dat plaatsen, maar mijn familie en mijn vrienden kunnen dat minder. Ik zou het er ook moeilijk mee hebben als iemand die ik graag zie, zo wordt afgeschoten.»

HUMO Het beeld ontstond van de grootverdiener die na tien jaar in het buitenland komt uitbollen.

Lombaerts «Net daarom ben ik blij dat de trainer heeft gezegd dat hij me qua inzet niets kan verwijten. Ik ben naar hier gekomen om te bewijzen dat ik nog niet afgeschreven ben, niet om me op mijn kop te laten zitten. Wat ik allemaal heb gehoord, van ‘oude paarden’ en zo. Maar goed, die analisten moeten ook hun pree rechtvaardigen.»

HUMO Heb je aan vertrekken gedacht?

Lombaerts «Ik heb me vragen gesteld, ja. Maar ik ben geen opgever. Er is mij ook nooit gezegd dat ik beter zou vertrekken.»

HUMO Je tekende in maart bij Oostende. Waarom zo vroeg?

Lombaerts «Omdat ik niet opnieuw de onzekerheid van de zomer ervoor wilde. Toen mocht ik weg bij Zenit, maar ze lieten mij uiteindelijk niet gaan. ‘Je krijgt je kans nog wel,’ zeiden ze, maar ik heb daarna nauwelijks nog gespeeld. Mentaal had ik het daar heel moeilijk mee. Ik kon ermee leven dat ik geen basisspeler meer was en niet meer iedere match zou spelen. Maar dat ik geen faire kans meer heb gekregen van Lucescu (toen de coach van Zenit, red.), heeft me echt pijn gedaan. Ik had hem nooit aangevallen in de pers, tot de dag dat ik wist dat ik wegging. Ik zei dat hij mijn carrière bij Zenit had gebroken. Hij is me daar heel cynisch voor komen bedanken. Enkele weken later lag hij zelf buiten.

»Voor onze laatste drie wedstrijden zouden we naar het nieuwe stadion verhuizen. ‘Trainer,’ zei ik hem, ‘ik weet dat je mij niet mag, maar ik heb tien jaar voor Zenit gespeeld en de supporters hebben iets in elkaar gestoken voor mij. Ik zou graag nog één keer in het nieuwe stadion spelen, al is het maar twee minuten.’ Hij zou erover nadenken. Maar omdat we onze tweede wedstrijd verloren en het veld er zogezegd te slecht bij lag, werd besloten om voor de laatste wedstrijd naar het oude stadion terug te keren. Toen wist ik: ‘Ik zal nooit in het nieuwe stadion spelen.’

»Tijdens die wedstrijd scandeerden de supporters onafgebroken mijn naam. Na een uur mocht ik me opwarmen, tot hij Ivanovic bij zich liet roepen. Ik dacht: ‘Het zal toch niet waar zijn, zeker?’ Een ploegmaat sprak hem aan: ‘Hij is een clubicoon, je gaat hem dát toch wel gunnen?’ Uiteindelijk heb ik twee minuten gespeeld.»

HUMO In het oude stadion.

Lombaerts «Achteraf gezien vond ik dat niet eens zo erg. Dat ik die tien jaar daar heb kunnen afsluiten, met zo’n mooi afscheid... Ik krijg er nog kippenvel van. Het was het mooiste moment uit mijn carrière, in het slechtste jaar van mijn carrière ook.»

HUMO Een jaar eerder hengelde Anderlecht al naar jou, maar de twijfel wegens je blessuregevoelige knieën was te groot.

Lombaerts «Mij is dat nooit zo gezegd. Misschien hebben ze het als excuus tegenover de pers gebruikt, maar volgens mij vroeg Zenit gewoon te veel. Mochten mijn knieën echt zo slecht zijn, dan had ik onlangs geen drie wedstrijden in één week gespeeld.»

HUMO Op je 23ste onderging je al een tweede kruisbandreconstructie. Pas anderhalf jaar en drie operaties later voetbalde je weer. Welke impact heeft dat op je carrière gehad?

Lombaerts «De eerste keer was ik 19, ik speelde nog bij AA Gent. Vijf maanden later al stond ik weer in de ploeg. Maar de tweede keer viel op een heel slecht moment: ik miste met Zenit de UEFA Cup-finale (de voorloper van de Europa League, red.), de Supercup én de Olympische Spelen. Als ik die wedstrijden allemaal had kunnen spelen, dan had ik daarna misschien een mooie transfer kunnen versieren. Arshavin is toen naar Arsenal gegaan, en Timosjoek naar Bayern München.

'Mijn afscheid bij Zenit was het mooiste moment uit mijn carrière in het slechtste jaar van mijn carrière.'

»Ik ben ook aan de meniscus geopereerd. Allemaal vervelende blessures, die geïnteresseerde clubs misschien wel hebben afgeschrikt. Zij kijken ook naar je medische rapport, maar ze weten niet hoe je je écht voelt. Bij de nationale ploeg ging het toch? En als ik met Zenit overeind bleef in de Champions League, dan hoefde ik mij toch niet af te vragen of ik de Premier League of de Bundesliga wel aankon?»

HUMO Maak je je zorgen over later?

Lombaerts «Misschien moet ik over twintig jaar een nieuwe knie laten steken, maar op dit ogenblik voel ik me goed. Ik stap ’s ochtends niet kreunend uit mijn bed en ik tennis nog graag, en zonder problemen.»

HUMO Ook de halve finale van de UEFA Cup in 2008 heb je gemist. Daarin klopte Zenit Bayern München met 4-0, onder meer na twee missers van de Duitse doelman Oliver Kahn, voor wie het zijn laatste Europese wedstrijd was. Volgens een Spaanse onderzoeksrechter waren er aanwijzingen dat de Russische maffia Bayern had omgekocht.

Lombaerts «Dat kun je je toch niet voorstellen?! Ik durf te zweren op alles en iedereen dat ik nooit ben benaderd. En ik denk dat Kahn nog een paar miljoen meer op zijn bankrekening heeft staan.

»In al die jaren in Rusland heb ik weleens gedacht: ‘Wat voor een arbiter is dat nu?!’ Maar ik had vaker de indruk dat hij tégen ons was: ik denk niet dat we ooit een titel cadeau hebben gekregen. Ik ben ook altijd correct uitbetaald, en nooit cash in een envelop. Als je maar 13 procent belastingen betaalt, is daar ook weinig reden toe.»


cultuurschok

HUMO Waarom heb je voor Oostende gekozen?

Lombaerts «Ik wilde terug thuis zijn, en Oostende is een ploeg met veel ambitie. Maar de grootste verrijking is dat ik mijn dochter iedere dag kan zien. Dat was in Rusland niet altijd zo. Nu kan ik haar ook naar de crèche brengen. Ik hoef niets meer te missen.»

HUMO Toch zou je nog naar China zijn gegaan als de kans zich had voorgedaan, zei je onlangs. Dan valt het nog wel mee met dat gemis, ben ik geneigd te denken.

Lombaerts «Zulke kansen krijg je maar één keer.»

HUMO Was Rusland al niet die ene kans?

Lombaerts «Oké, maar in China gaat het om uitzonderlijke bedragen, waarmee je ook je achterkleinkinderen een zorgeloze toekomst kunt garanderen. Kijk, in het leven maak je keuzes, en soms komen er dingen op je pad die je hele leven overhoopgooien. Mij hoor je zeker niet klagen (lachje).»

HUMO Het voetbal is altijd uitdrukkelijk je beroep geweest.

Lombaerts «Een schitterend beroep met veel vrijheid, maar waar je ook veel voor moet laten. En dat van jongs af aan. Als het na vijftien jaar voorbij is, is het haast onmogelijk om de job te doen die je eerst op het oog had. Stel dat ik mijn rechtenstudie zou hervatten, dan zou het te lang duren om die kennis weer op te frissen. En advocaat worden op mijn 40ste, dat zal ook moeilijk gaan. Dus moet ik tegen dan zo goed mogelijk mijn boterham verdiend hebben.»

HUMO Je studeerde rechten, net als je vader en je grootvader.

Lombaerts «Mijn grootvader was stadssecretaris van Brugge, mijn vader is advocaat. Als ik echt mijn interesses wil volgen, zou ik liever geschiedenis studeren. Maar wat moet ik daar dan mee, nu nog leraar worden?»

HUMO Doordat je zo jong al, op je 22ste, naar Rusland trok, kon je je daarna financieel nauwelijks nog verbeteren. Misschien is dat wel de belangrijkste reden waarom je nooit naar Engeland of Spanje bent verhuisd?

Lombaerts «Dat heeft zeker meegespeeld. Als je zoveel verdient, zeg je niet: ‘Ik ga voor de helft bij een middenmoter in Duitsland of Engeland spelen.’ Ik woonde graag in Rusland en ik speelde er elk jaar voor de titel. Ik zat daar zó goed: het risico dat het ergens anders zou tegenvallen, was te groot. Het zou me wat meer exposure hebben gegeven in België als ik pakweg ook in Spanje had gespeeld, zeker met het oog op de nationale ploeg. Maar er zijn altijd twee kanten: speel je goed, dan is het jammer dat niemand het heeft gezien; speel je slecht, dan ben je blij dat er niet over wordt gesproken.»

HUMO Ex-Club Bruggespeler Jeroen Simaeys, die twee seizoenen bij Samara speelde met Frank Vercauteren als coach, zei me vorig jaar: ‘Rusland is een reset van mijn persoonlijkheid geweest.’

Lombaerts (denkt na) «Toen ik naar Rusland ging, was mijn karakter nog niet zo gevormd en stond ik meer open voor invloeden. Mij heeft het land dus zeker niet gereset. En Samara is een industriestad, met de Wolga en prachtige natuur in de omgeving, maar qua beleving is dat niet te vergelijken met Sint-Petersburg. Dat is een wereldstad, de meest westerse stad van Rusland ook. Iedereen zou zich er makkelijk kunnen aanpassen. De cultuurschok was echt niet zo groot.»

HUMO ‘Er is niet één Rusland,’ zei Simaeys ook.

Lombaerts «Je ziet dat aan de mensen. Hoe meer je naar het oosten gaat, hoe meer Mongoolse trekken ze hebben: Tadzjieken en Oezbeken zijn getaander van huid. In Tatarstan, een redelijk autonome, rijke olierepubliek, heb je weer een ander volk. In Vladivostok zit je vlak bij Noord-Korea en Japan – ik denk dat ze daar ook niet goed weten wat er in Sint-Petersburg, Krasnodar of Rostov gebeurt. De klimaatverschillen zijn ook enorm in dat gigantische land. En ik heb genoeg vliegtuigen gezien voor de rest van mijn leven. Moskou was nog de dichtste verplaatsing: vijf kwartier vliegen.

»Ik kan niet in de plaats van andere voetballers spreken, maar mij interesseert dat allemaal. Wie kan er zeggen dat hij in Grozny is geweest? Dat was misschien wel de grootste cultuurschok. Tien jaar geleden lagen er amper geasfalteerde wegen en zag je overal checkpoints. We vlogen er de dag van de wedstrijd naartoe, zonder overnachting vooraf: daar was het niet veilig genoeg voor. Je vóélde de agressieve sfeer in het stadion, en na de wedstrijd vlogen we meteen naar huis. De laatste jaren sliepen we er wel, in een wolkenkrabber die zo uit een folder voor Dubai of Abu Dhabi leek te komen. Echt zót!

»Overal in Rusland wordt volop gebouwd en zie je de oude Sovjetblokken verdwijnen. Het Sint-Petersburg van nu is niet meer dat van toen ik er tien jaar eerder aankwam.»

HUMO Heeft Rusland je veranderd?

Lombaerts «De Russen zijn heel gesloten. Maar zodra ze je kennen, zijn het heel warme mensen. Dan halen ze hun koelkast voor je leeg. Ik ben geen man van uitspattingen, en net als de Russen kijk ik eerst de kat uit de boom. Misschien hebben de afgelopen tien jaar die karaktertrek nog meer versterkt.

»Wat mij opviel, is de authenticiteit die je daar nog vindt. Hier in België wordt het een mengelmoes, met almaar minder respect voor onze eigen cultuur. In Machatsjkala ben ik eens na de wedstrijd de stad ingetrokken, ook al was het één van de gevaarlijkste plekken in Rusland – in de heuvels zat het vol separatisten. Ik ben in een lokaal restaurant gaan eten – vond ik interessant.»

'Om op wereldschaal iets ten goede te veranderen, heb je veel geld nodig. Zonder rijke mensen zou dat onmogelijk zijn'

HUMO Anzji Machatsjkala was de club van Mbark Boussoufa, maar voor de veiligheid woonde hij in Moskou. Daar kwijnde hij weg. Anders dan Sint-Petersburg is Moskou een anonieme grootstad.

Lombaerts «Ik zou het er ook moeilijker gehad hebben. Je hebt vier clubs in Moskou, waarvan de oefencentra aan de rand van de stad liggen. Ofwel ga je daar wonen, in de buitenwijken, zodat je elke dag snel op de training bent. Ofwel woon je in het centrum, zodat je ook iets hebt aan het leven naast het voetbal. Alleen: het verkeer in Moskou is zo hectisch – België maal tien – dat je eigenlijk ’s nachts zou moeten leven om je te kunnen verplaatsen. Voor de Moskovieten is Sint-Petersburg een provinciestadje.»

HUMO Nog een vaststelling van Jeroen Simaeys: ‘De verschillen zijn extremer. Je bent heel rijk, of heel arm. Dan leer je wel in te zien waarom wij in België 50 procent belastingen betalen. Wie daarover klaagt, moet hier eens komen kijken.’

Lombaerts «Uiteraard zijn er verschillen. Rusland heeft zoveel natuurlijke rijkdommen dat iedereen er goed zou kunnen leven, als de opbrengsten wat eerlijker verdeeld zouden worden. Moskou is rijker dan Sint-Petersburg, en de rest van Rusland is nog een pak armer. Je ziet wel een middenklasse ontstaan in de grote steden.

»Op het platteland beseffen de mensen niet eens dat ze het minder goed hebben. Liever lenen ze voor een auto of een iPhone dan voor een huis, om toch maar de schijn op te houden: ‘Wij hebben het goed!’ Niemand maakt daar een probleem van. En zelfs al hebben ze bijna niets: er is veel minder afgunst dan in België. Hier is het omgekeerd: als je het goed hebt, ben je gegarandeerd een belastingontduiker.»

HUMO Hebben wij een verkeerd beeld van Rusland en de Russen?

Lombaerts «Ik denk het wel. Wij kijken naar hen met onze westerse blik, en daar erger ik me weleens aan. Maar ik kon me ook ergeren aan wat zij over het Westen zeggen. Bij veel van mijn ploegmaats bij Zenit heb ik gemerkt hoe patriottisch Russen zijn. In hun ogen gedraagt Europa zich als het schoothondje van Amerika. Dat vind ik ook wel. Europa is zó verdeeld dat het er niet eens in slaagt eensgezind beslissingen te nemen. Je ziet dat vooral in de vluchtelingencrisis: de Oost-Europese lidstaten, die allemaal een Sovjetverleden hebben, weigeren vluchtelingen op te vangen. Zuid-Europa krijgt het allemaal over zich heen, waardoor ook Noordwest-Europa onder druk komt te staan. Iedereen raakt zo in de problemen, omdat één migratiebeleid blijkbaar niet kan.»

HUMO Snap je dat mensen op de vlucht slaan, op zoek naar een beter bestaan?

Lombaerts «Natuurlijk, zeker in oorlogssituaties. Ik begrijp echt niet dat er nog altijd burgers in Raqqa of Mosul zitten. Maar moeten wij iedereen opvangen? De Golfstaten hebben zoveel meer geld dan wij, het zijn zielsverwanten en geloofsgenoten, maar Qatar en Saudi-Arabië sluiten de grenzen: dát is schandalig.»

'In de ogen van de Russen gedraagt Europa zich als het schoothondje van Amerika. Dat vind ik ook wel.'

HUMO Is het niet lastig je daarover uit te spreken, als je het zelf erg goed hebt?

Lombaerts «Moet je het dan slecht hebben omdat een ander het slecht heeft? Tegenwoordig moet je je tong zeventien keer omdraaien voor je iets zegt, of je bent te links of te rechts. Het liefst van al zou ik willen dat de problemen dáár worden opgelost. Volgens mij willen de slachtoffers van het oorlogsgeweld in Syrië en Irak niets liever dan daar blijven, maar dan in een land zonder oorlog. Nu zijn zij de speelbal van geopolitieke machtsspelletjes.»


Snuifje sarcasme

HUMO In De Tijd las ik dat 85 procent van je vermogen in aandelen is belegd. Hou je er rekening mee waarin je belegt?

Lombaerts «Niet echt, nee.»

HUMO Het kan net zo goed in de wapenindustrie zijn?

Lombaerts «Aandelen en obligaties van wapenfabrikanten heb ik zeker niet. Maar een beleggingsfonds dat misschien in wel vijfhonderd bedrijven belegt, waar zonder dat ik het weet één fout bedrijf tussen zit: moet ik me daar schuldig om voelen? Ik hoop gewoon dat mijn geld rendeert. Als ook die bedrijven er beter van worden, dan creëert mijn investering werkgelegenheid. Om op wereldschaal iets ten goede te veranderen, heb je veel geld nodig. Zonder rijke mensen zou dat onmogelijk zijn. Natuurlijk steun ik ook goede doelen, maar dan via schenkingen.»

HUMO Als puntje bij paaltje komt, is het ieder voor zich.

Lombaerts (denkt na) «Is dat niet normaal? Als ik een wildvreemde uit de zee moet redden, of mijn dochter, dan kies ik voor mijn dochter. Dat zou iedereen doen. Ik bouw iets op voor haar, voor mijn vrouw, voor mijn twee zussen. Het kan ook snel bergaf gaan. Altruïsme is mooi, maar er schuilt een stuk egoïsme in iedere mens.

»Er zit iets van een zwartdenker in mij. Iedere ochtend neem ik samen met Brecht Capon en Michiel Jonckheere (twee ploegmaats bij KV Oostende, red.) de kranten door, en niet alleen de sportpagina’s. Dat doen we met een sarcastische en cynische blik. Vind ik leuk (lacht). Een mens maakt zich snel druk om onnozelheden. Dan helpt een snuifje sarcasme om het wat draaglijker te maken. Waarschijnlijk maakten onze ouders zich ook al zorgen, maar de wereld is nog altijd niet vergaan. Alles evolueert, en iedereen past zich aan. Ik probeer er dus niet te veel van wakker te liggen.»

HUMO Heeft Rusland ook in overdrachtelijke zin een rijkere mens van jou gemaakt?

Lombaerts «Het zijn tien schitterende jaren geweest. Ik heb me aangepast aan het leven en de mensen, en ik heb geprobeerd om als een halve Rus te leven. Ik amuseerde mij zó goed dat mij dat niet de minste moeite kostte. Weet je, ik zou er nog altijd kunnen wonen. Ik mis het wel.»

HUMO Wat precies?

Lombaerts «Het leven in een grootstad. Ik zie graag volk passeren. Hoe vaak is het niet gebeurd dat ik op een terras ging zitten met een pintje of een cola, en wat zat te kijken naar de mensen? Heel interessant.

»Mijn vrouw en ik hadden er onze dagelijkse routine, de laatste maanden ook met ons dochtertje erbij. Wij woonden aan de overkant van de rivier en het historische centrum. Iedere middag gingen we iets in de stad eten. Telkens als we over die brug reden, zei ik tegen mijn vrouw: ‘’t Es hier toch zo schone!’ – in het Brugs, ja (lacht). Daar moest ze altijd mee lachen.

»Er is zoveel afwisseling in Sint-Petersburg, je hebt er zoveel toffe plekjes. ’s Zomers heb je er de hipste rooftop bars, met een prachtig uitzicht over de stad. Maar ook de winters waren zalig. Soms vroor de zee dicht. Bar koud was het, maar zelfs dan trainden we buiten. Je warm aankleden, goed trainen en daarna een koffie drinken in Singer Café, op de Nevski Prospekt. Ik wil het niet het ultieme geluk noemen, maar toch: ik kon daar enorm van genieten.»

HUMO Had je verwacht dat je het zou missen?

Lombaerts «Ik heb vaak tegen mijn vrouw gezegd: ‘De dag dat ik vertrek, ga ik huilen.’ Toen ik uit het vliegtuigraampje keek en de stad zag liggen, besefte ik: ‘Shit, hier zullen we niet gauw terugkeren.’ Natuurlijk gaan we nog terug, maar we zullen er niet meer wonen. We zullen dan op hotel of bij vrienden verblijven, dat is anders. Nu, in België wonen we ook mooi, en landelijk. Ik beklaag het me niet dat we terug zijn, maar ik mis Sint-Petersburg. Ik mag dat toch zeggen, nee?»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234