Tussen sluipschutters en tanks: Rudi Vranckx

Gisteren was Rudi Vranckx nog in Kabul ter gelegenheid van de verkiezingen in Afghanistan, en vandaag zit hij alweer tegenover mij in een brasserie aan het Ladeuzeplein in Leuven.

Op Canvas loopt ‘Vranckx in niemandsland’, een zesdelige serie waarin Rudi Vranckx, in een reis van oost naar west, sporen van hoop zoekt aan de frontlinies van Afrika, waar het doorgaans niet pluis is. Nog niet zo lang geleden zag ik hem in het journaal enigszins onpasselijk verslag uitbrengen over de burgeroorlog in Zuid-Soedan.

HUMO Heb je er ooit welbewust voor gekozen om oorlogsverslaggever te worden?

Rudi Vranckx «Ik heb me lang tegen het woord ‘oorlogsverslaggever’ verzet, ook al omdat ‘oorlog’ in mijn geval een heel breed terrein is: ik hou me evengoed bezig met de vluchtelingenproblematiek – eigenlijk is mijn onderwerp: de condition humaine in verre landen. Voor ik journalist werd, was ik onderzoeker bij het Centrum voor Vredesonderzoek aan de KU Leuven: ik was toen dus al met oorlog en vrede bezig. Toen ik voor de openbare omroep begon te werken, heb ik me drie jaar de tijd gegeven om iets te doen dat ik zinvol vond: journalistiek bedrijven die een verschil maakte – hoog gegrepen, maar als je een jaar of 28 bent, schrik je daar niet voor terug. Er was één beeld dat in die tijd geweldig veel indruk op me heeft gemaakt – ik had zelfs een poster van dat iconische beeld: de jongen die in een straat nabij het Tian’anmenplein in Peking een tankcolonne de weg verspert. Wat er van hem geworden is, weet nog steeds niemand. Ik dacht toen: ‘Ik wil tonen wat voor mens die jongen is.’ Ik ben toen naar China op vakantie gegaan, ook om er in de clandestiniteit, en op eigen houtje, met opstandige studenten te praten. Maar wat baatte het? Ik was er zonder cameraploeg. Mijn bazen hoorden ervan, en dat bracht hen op het idee om me in 1989 rond Kerstmis naar de Roemeense revolutie uit te sturen, zonder cameraploeg. Ze dachten dat die revolutie net als in Praag een feestje zou zijn. Nu, ik heb er voor het eerst in mijn leven mensen zien doodschieten. VTM-journalist Danny Huwé is er toen ook vermoord. De mensen met wie ik naar Roemenië was gereden, zagen de bui hangen en wilden bij de grens al terug: ‘Hier zijn wij niet voor getraind,’ zeiden ze volkomen terecht. Toen ben ik maar gaan liften. Ik kon meerijden met twee freelancefotografen, die zo te zien ervaring hadden met dat soort situaties. Ik deed dan maar wat zij deden, en het duurde niet lang of ik hoorde de kogels fluiten – áls je ze hoort fluiten, dan zijn ze al aan je voorbij, heb ik toen geleerd. En ik zag een man die op een kraan stond, doodgeschoten worden. Voor de rest waren de do’s-anddon’ts in zo’n situatie mij volkomen onbekend. Maar toch kreeg ik in die omstandigheden het gevoel: ‘Dit is wat ik kan, wie ik ben, en wat ik moet doen.’»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle verhalen van de Humo rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234