null Beeld

Tussen wraak en vergiffenis: twee moeders over de gruwelijke moord op hun dochtertje

Twee moeders. Beiden verloren ze in de jaren 70 een jong kind door een gruwelijk misdrijf. Patricia Span (61) hoopt dat zij nog leeft als de doodstraf op de moordenaar van haar dochter wordt uitgevoerd. Marietta Jaeger (79) schonk de dader vergiffenis en reist nu de wereld rond om te pleiten tegen de doodstraf.

'Wij wilden geen doodstraf. Wij dachten: in een gewone gevangenis zullen zijn medegevangenen wel met hem afrekenen'

Becky was 6, zo’n sprankelend meisje dat altijd huppelde, altijd vrolijk was.

Patricia Span (moeder van Becky) «Niemand wist hoe ik heette, maar iedereen kende mij als ‘de moeder van Becky’. Ze was eigenzinnig en ondernemend. Ik weet nog dat ze één keer boos was en wilde weglopen. ‘Ik ga naar oma,’ zei ze. Ze pakte haar koffertje, vulde dat met speelgoed, en daar ging ze. Ze moet toen 4 of 5 zijn geweest. Ze liep het pad af, de hoek om. Maar toen herinnerde ze zich dat ze van ons de straat niet mocht oversteken. Ze draaide zich om en liep terug naar huis.»

Op 11 mei 1979 lag Becky thuis te slapen in haar kamertje, in een gewone, rustige straat op Merritt Island, Florida. Misschien droomde ze van de dansvoorstelling die ze de volgende dag met haar klasgenootjes zou geven op het schoolfeest. Ze was gek op dansen.

Becky was zoals veel 6-jarigen een beetje bang in het donker. Er brandde een nachtlampje op haar vensterbank, om de monsters weg te houden. Maar het monster kwám die nacht. Haar toegetakelde lichaam werd de volgende dag gevonden, naakt, drijvend in de Banana River, vlakbij haar ouderlijk huis.

Ze was die nacht door een dronken marinier, gelokt door het schijnsel van haar nachtlampje, uit haar bedje gehaald. De man was naar binnen geklommen door het raam, haar ouders lagen in de kamer ernaast te slapen. Ze hebben niets gehoord. De marinier nam Becky mee naar het water, misbruikte het meisje, sloeg daarna haar lijfje met volle kracht op de stenen van de oever en wurgde haar. Hij hield het lichaam vervolgens minuten onder water, tot er geen luchtbelletjes meer opborrelden.

Toen ze diezelfde dag was gevonden door een visser, werd haar vader gevraagd Becky te identificeren. Maar hij herkende in het verminkte gezicht zijn dochter niet. Heel even vlamde hoop in hem op, zou het Becky toch niet zijn? Toen zag hij het kleine litteken op Becky’s buik, het restant van een operatie. De dader werd nog diezelfde dag opgepakt. Hij zit sindsdien in de dodencel in Florida, 38 jaar nu al.


Uit de tent gehaald

Susie was 7, een gevoelig, aandachtig meisje.

Marietta Jaeger (moeder van Susie) «Ze was de jongste van vijf. We hadden een bijzondere band. Ik heb met haar meer tijd kunnen doorbrengen, de andere kinderen waren al groter. Susie was een ongewoon kind, ze gaf heel veel liefde. Ze kon niet langs me lopen zonder me even te omhelzen en te kussen. Ze liep nooit gewoon, ze huppelde, ze sprong, ze hinkelde, ze was zo levendig.»

Op 25 juni 1973 was het hele gezin op pad voor een kampeervakantie naar Montana. Het zou een droomvakantie worden – een hele maand zouden ze wegblijven. Bill, Susies vader, had maar een week vakantie van zijn werk, maar door een belastingmeevaller had hij vier weken onbetaald verlof kunnen nemen.

Ze zouden onderweg één nacht stoppen op een passantencamping. De kinderen sliepen in een eigen tent. Marietta had ze ’s avonds ingestopt. Ze kregen alle vijf een nachtzoen, maar omdat Susie het verst weg lag, kon Marietta met haar lippen alleen de nek van haar jongste raken. Susie protesteerde: ‘O nee, mama, niet zo.’ Het meisje kroop uit haar slaapzak, sloeg haar armen om haar moeders hals en gaf haar een dikke zoen. ‘Zo moet dat, mama.’ Het was hun laatste kus.

’s Ochtends rond 5 uur – het was nog donker – maakte één van de meisjes in paniek haar ouders wakker. ‘Susie is weg. Ze ligt niet meer in haar slaapzak.’ Aan de achterkant was in het tentzeil een gat gesneden, precies waar Susie had gelegen. In het gras bij de tent vonden ze de knuffels van Susie.

Het zou meer dan een jaar duren voor de ontvoerder werd opgepakt. Hij had Susie twee weken lang gemarteld. Het meisje was al die tijd opgesloten in een bezemkast in een verlaten boerderij. Ze zat in haar eigen uitwerpselen, in de hitte, want het was bloedheet die junimaand.

De man bracht haar dagelijks wat eten en drinken en verkrachtte haar, iedere keer als hij langskwam. Op een dag vocht Susie terug en wurgde de verkrachter haar. Per ongeluk, zou hij later verklaren, hij had haar nog niet willen doden.

Hij sneed haar lichaam in stukken, gooide haar hoofd in een gat in de tuin, legde delen van haar lichaam in de diepvries en at er ook van. Er ging een golf van afschuw door het dorp waar hij woonde, toen bekend werd dat de dader bij een barbecue die hij voor buren had gehouden, resten van Susie door de hamburgers had gemengd. De dader bleek zwaar gestoord, maar zou destijds de doodstraf hebben gekregen. De man bekende vier moorden en werd verdacht van acht andere. Hij had, toen Susie vermist was, gewoon lopen meezoeken met de ongeruste familie en dorpsbewoners.


Eenzame opsluiting

De moordenaar van Patricia’s dochter Becky zit nog altijd in de dodencel in Florida. Nu al bijna veertig jaar, hij is op weg de langst zittende terdoodveroordeelde van de VS te worden. Hij heeft levenslang de doodstraf, daar komt het op neer.

Maar ook Becky’s moeder heeft levenslang. Telkens vonden de advocaten van de dader nieuwe aanknopingspunten voor beroepszaken. Zelfs nu loopt er nog een zaak. Het boek is voor Patricia nog lang niet dicht, decennialang wordt ze steeds opnieuw geconfronteerd met de moord op haar kind. Iedere keer als de dader weer voor een rechter staat, krijgt ze een brief van justitie om haar te informeren.

Patricia «Iedere keer zit daar dan alle informatie bij over wat er gebeurd is. Ik heb ze gevraagd mij dat niet meer toe te sturen. Het doet nog steeds pijn. Mensen zeggen dat het beter wordt mettertijd, maar het wordt niet beter. Ik heb jarenlang niet naar een foto van Becky kunnen kijken. Ik begrijp niet hoe sommige mensen kunnen omgaan met zo’n verlies. Die man heeft onze levens vernietigd. Ik ga nog altijd naar de psychiater, ik slik pillen, ben jarenlang verslaafd geweest aan alcohol.»

Becky’s vader overleed in 2001. Verbitterd. Hij was 52.

Patricia’s tweede dochter, Samantha – ze was achttien maanden ouder dan Becky – zag hoe de dood van haar zusje, en de slepende rechtsgang daarna, haar familie de dieperik in stortte.

Samantha «Becky was een stil meisje, leefde haar eigen leven. Ik ben na de moord op Becky mijn vader kwijtgeraakt, want hij was er niet meer voor me. (Kijkt haar moeder aan) En mama, sorry, maar je bent meer dan twintig jaar niet nuchter geweest. Je bent van ver gekomen, mam. Het is uiteindelijk ook voor ons neergekomen op overleven. Jij hebt dat op jouw manier gedaan, jij hebt altijd gezwegen. Papa deed het op zijn manier. Ik ging mijn eigen gang, niemand trok zich veel van mij aan, zolang ik maar goede cijfers haalde op school.»


Rotsvaste geloof

Thuis praatte niemand over de moord.

Patricia «Ik kon het niet. Alleen met de politie heb ik gepraat.»

Samantha «Ik hoorde altijd: val je moeder er niet mee lastig. Maak haar niet ongerust. Laat het met rust.»

Maar de haat was altijd voelbaar, het verlangen naar vergelding. Als de dader was vrijgekomen, had Becky’s vader hem vermoord, zeggen moeder en dochter.

undefined

null Beeld

undefined

'Marietta ­Jaeger: 'Door wraak­zuchtig te zijn, geef je de dader een tweede slachtoffer: jezelf.''

Patricia heeft maar weinig vertrouwen meer in het Amerikaanse rechtssysteem. Ze had al niet veel vertrouwen in het begin, toen de dader voor de rechter stond, in de jaren 80. Patricia en haar man hadden de openbare aanklager gevraagd om niet de doodstraf te eisen. Het was geen verzoek uit medelijden. Ze wilden dat de dader in een gewone gevangenis zou zitten, zonder de bescherming van eenzame opsluiting in een dodencel.

Patricia «Wij dachten: als hij in een gewone gevangenis zit, zullen zijn medegevangenen wel met hem afrekenen. Gevangenen zijn niet zachtzinnig voor kindermoordenaars. Ik heb de aanklager gezegd dat de dader eerder dood zou zijn in een gewone gevangenis, dan met een doodstrafvonnis.»

De aanklager vond de zaak te heftig om niet de doodstraf te vragen.

Patricia «Als hij uiteindelijk wordt geëxecuteerd, zal dat een enorme opluchting zijn voor mij. Dan is het eindelijk voorbij. Mijn leven zal er niet door veranderen, maar wij hoeven ons dan geen zorgen meer te maken over weer een volgende rechtszaak. Ik heb geprobeerd om anders tegen deze zaak aan te kijken, meer vanuit een christelijk perspectief misschien. Maar het brengt alleen maar slechte herinneringen boven. Ik hoor dat hij vanuit de gevangenis schrijft met vrouwen die contact met hem hebben gezocht. Ik hoor dat ze hem zelfs bezoeken. Ik kan geen brieven schrijven aan Becky, ík kan haar niet bezoeken.»


Telefoon in de nacht

Marietta Jaeger, de moeder van Susie, weet hoe gevoelens van haat nabestaanden kunnen verteren. Zij kent de verhalen over uit elkaar gevallen gezinnen. Eén moord heeft vaak meerdere slachtoffers. Marietta koos voor een andere weg. Ze vindt het niet aan haar om te oordelen of het de juiste weg is, maar ze is dankbaar dat ze door haar rotsvaste geloof een andere richting is ingeslagen.

Marietta «Een Chinees gezegde luidt: hij die wraak zoekt, moet twee graven delven. Dat is erg waar. Het verhaal van Patricia is zo verdrietig. Krijgt ze daarmee haar kleine meisje terug? Nee, ze geeft de dader een tweede slachtoffer: zichzelf.»

Marietta groeide op in een katholiek gezin.

Marietta «Vergeven was voor mij altijd al de basis van mijn relatie met God. Op een nacht, kort nadat Susie was verdwenen, lag ik in bed en ik dacht: ‘Ook al brengt hij Susie nu bij mij terug, gezond en wel, dan nog zou ik hem kunnen doden voor wat hij ons heeft aangedaan.’»

undefined

null Beeld

undefined

'Patricia Span: 'Zijn executie zal een enorme opluchting zijn voor mij.' (Foto: de moordenaar van Becky)'

Ze meende dat ook uit de grond van haar hart.

Marietta «O ja, met elke vezel in mijn lijf. Ik wilde dat die griezel precies hetzelfde zou voelen als wat hij ons had aangedaan. Hij zou moeten boeten voor elk moment van angst dat we hadden doorstaan.»

Maar die nacht kreeg ze vrijwel meteen ook tegenstrijdige gevoelens.

Marietta «Ik begon te bidden. Ik zei tegen God: ‘Ik weet dat christenen hun vijanden moeten vergeven, maar dit is anders. Dit is mijn dochter. Ik heb als moeder het recht om te verlangen naar een straf voor deze dader.’»

Marietta vond dat het niet aan haar was om wraak te willen. Ze besloot dat ze de dader zou vergeven en klampte zich aan die beslissing vast, ook toen veel later alle gruwelijkheden bekend werden die haar kind had doorstaan.

Marietta «Eén ding zat me wel dwars: doe ik Susie niet tekort nu ik de man die haar zo heeft gemarteld, heb vergeven? Maar God heeft mij ook daarbij geholpen.»

In de eerste weken na Susies verdwijning merkte ze hoe de mensen in Montana haar steunden, het gezin opvingen, iedere dag eten kwamen brengen, zich over haar andere kinderen ontfermden en acties opzetten om geld bij elkaar te krijgen voor een eventueel losgeld.

Marietta «Ik heb toen gevoeld wat naastenliefde is. Binnen de kortste keren lag er 50.000 dollar klaar bij een bank, van een anonieme schenker. Er werden zoekacties opgezet, iedereen zocht mee. Later werd geld ingezameld om een beloning te kunnen uitloven voor de gouden tip: er werd 14.000 dollar opgehaald.»

Susie bleef onvindbaar.

Op een dag – exact een jaar nadat Susie was verdwenen, op de minuut nauwkeurig – rinkelde midden in de nacht de telefoon bij Marietta. Ze was meteen klaarwakker. ‘Spreek ik met de moeder van Susie?’ Het was de dader. Ze hield de man anderhalf uur aan de praat. Hij beweerde dat Susie leefde en dat ze rustig lag te slapen. Ze wist in haar hart dat hij loog, maar toch voelde ze een sprankeltje hoop. Stel dat ze niet dood was? ‘Hoe kan ik je helpen?’ vroeg ze. ‘Weet je dat ik voor je heb gebeden?’ Hij antwoordde, bijna onhoorbaar: ‘Ik wil deze last van mijn schouders.’

Hij vertelde dat hij een plan wilde maken om de 14.000 dollar losgeld in handen te krijgen. Hij vertelde dat hij met Susie naar Disneyland en naar de dierentuin van San Diego was geweest. Het waren leugens. Marietta smeekte de man om haar kind terug te geven. ‘Ik heb haar op deze wereld gezet, ik ben haar moeder, ik heb het recht om haar terug te krijgen.’

De dader huilde. ‘Goodbye,’ zei hij en hij haakte in.

Niet lang daarna werd hij opgepakt door de FBI. Hij bekende pas nadat hem was beloofd dat hij niet de doodstraf zou krijgen. Marietta had de aanklager gezegd dat zij niet de doodstraf wilde, omdat ze hem de moord op haar dochter vergaf.

De dader hing zichzelf op in zijn cel, op de dag dat hij vier moorden had bekend.

© Trouw

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234