null Beeld

TV.gasten

Friedl' Lesage droeg Bart Peeters op een tekening te maken waaruit terstond moest blijken hoe hij zich voelde. Zo begon vorige week 'tv.gasten', een wekelijks tête-à-tête met een aantal televisiepersoonlijkheden die de openbare omroep tot haar keurpersoneel of publiekstrekkers rekent: de pleiade van de Reyerslaan, met de outsider Paul Jambers als toegevoegde waarde.

Bart Peeters tekende een konijn met een sheriffster op z'n vachtje: 'Een showkonijn,' verklaarde hij het olijke diertje nader. Zo voelde hij zich vandaag, 'maar,' sprak hij, 'zo ben ik niet geboren. De echte Bart Peeters kruipt door het leven.' Die zouden we alvast niet te zien krijgen. Ik vroeg mij bovendien af of ik de echte Bart Peeters al ooit in het openbaar heb gezien, meer nog: of er wel één Bart Peeters is, want op de televisie vormt hij meestal een harrewarrend elftal, naar schatting dan nog wel, want tellen is mijn fort niet, en al helemaal niet als er haast mee gemoeid is.

undefined

Ik ben erg in Bart Peeters geïnteresseerd. Om te beginnen is hij onomstotelijk dé televisiemaker van mijn generatie, nagenoeg overal inzetbaar, en in de meest uiteenlopende genres in zijn knollentuin. Een kandidaat die voor zijn opvolging in aanmerking komt, heeft zich tot nog toe niet geroerd; in het aanstormend talent dat ik, als ik weer maar eens tijd aan het verliezen ben, op JIMtv gadesla, zie ik zijns gelijke niet: de val in de vergeetpunt noemt men tegenwoordig een carrière, en de bodem is snel bereikt, eigenlijk al voor je de startknop van de chronometer in kunt drukken.

'200'

Bart Peeters is vele kunstjes en knepen meester, en het wetboek van de televisie kent hij als zijn broekzak, 't is te zeggen: na al die jaren weet hij volgens mij precies wat televisie met hem doet, en ook wel wat hij zoal met televisie kan doen zonder daarbij vrienden en kennissen te verliezen. Daarom verwachtte ik van deze 'tv.gasten' niet dat Bart Peeters er zich met grote overgave in zou blootgeven, want daarvoor kent hij het medium veel te goed: we zouden hem niet zien kruipen, want als hij al kruipt, dan doet hij dat vast in de privé-sfeer, als er bijna niemand thuis is. Zo zou ik het overigens ook doen, en iemand zien kruipen vind ik, zelfs op de televisie, geen gezicht.

Bart Peeters weet precies hoe hij voor het oog van de camera eerlijkheid moet suggereren, op het ontwapenende af, en met die suggestie, of met die mate van eerlijkheid, moesten we het doen. Ik neem het hem niet kwalijk, want waarom zou uitgerekend hij geen lering trekken uit zijn ervaring? Waarom moet je ineens ophouden een vakman te zijn als je oog in oog met Friedl' Lesage zit? Maar als hij het voor de zoveelste keer over zijn hulpeloosheid had - zijn broer en zijn vrouw moeten alles kwansuis voor hem regelen of anders gaat hij aan algehele verstrooidheid ten onder - dacht ik alleen maar: 'Zo kan-ie wel weer, Bart.' En ook: 'Je bent leper dan je denkt.'

Het aardige van dit gesprek was dat hij er zich niet hipper of meer vrijgevochten in voordeed dan hij is: Jommeke behoort nog steeds tot zijn referentiekader; zijn katholieke achtergrond probeerde hij ook niet te verdoezelen: zijn communie is niet onopgemerkt aan hem voorbijgegaan, en nu, ruim dertig jaar later, vond hij het niet zo gek dat zijn vrouw catechese gaf aan aankomende communicantjes. Dat hij dat vertelde, leek mij op één of andere manier dapper. In ieder geval is het tegenwoordig, als je dan toch niet van God los bent, makkelijker om te zeggen dat je met het hele gezin het zenboeddhisme beoefent op woensdagavond, tussen halfzeven en negen, onder de bezielende leiding van een oosterling die je bij zijn onuitspreekbare voornaam mag noemen.

Toen Friedl' Lesage Bart Peeters vroeg of hij ergens spijt van had, verwachtte ik het klassieke antwoord: 'Non, je ne regrette rien,' want spijt is wat de koe schijt. Maar we kregen beelden te zien van 'Villa Valuta', een breed uitgemeten Nederlandse spelshow uit de jaren tachtig, waarin met veel te veel geld werd gegooid of anders met auto's. In die tijd zagen Nederlandse televisiebazen de nieuwe Willem Ruis in Bart Peeters, terwijl die zich nog volop aan het afvragen was wie Bart Peeters van huis uit eigenlijk zou kunnen zijn. In 'Villa Valuta' moest hij een onbestemde mensenmassa oproepen hun voordeur uit haar hengsels te lichten, en zich ermee mee naar het centrum van een carnavalsstad te reppen, waar de camera's op mensen met deuren stonden te wachten. Ondertussen zorgden de Deurzakkers voor de muzikale omlijsting: 'Kom op, we zetten alles op z'n kop' is maar één van hun carnavalskrakers. Opeens geraakte Bart Peeters in acute gewetensnood: dat mensen hun voordeur uit haar hengsels zouden lichten, vond hij een inbreuk op hun eigen privacy, en zelfs te gek voor een dolgedraaid spelprogramma. Daarom besliste hij ter plaatse, wars van de regieaanwijzingen, dat ze deuren naar keuze mochten aansjouwen. De taferelen en de volkstoeloop die daaruit voortvloeiden, zouden een voorstelling van de hel kunnen zijn, en Bart Peeters ging zich dan ook steeds beroerder voelen. Aan het eind van de show vroeg hij aan een dame met deur of zij misschien wist wat de diepere inhoud van deze heksenketel was. Ook dat was niet afgesproken. 'Er was natuurlijk geen diepere inhoud,' zei hij tegen Friedl' Lesage, 'maar toch moest ik het filosofisch kunnen plaatsen.' Op dat moment was hij al opgehouden de nieuwe Willem Ruis te zijn en kreeg hij volkomen terecht spijt van 'Villa Valuta'.

Jammer dat we niets te zien kregen uit de prachtige shows die hij destijds voor Veronica heeft gemaakt; zijn tijdelijke zelfverbanning naar de VTM bleef ook onbesproken. Misschien met opzet, want 'tv.gasten' lijkt knelpunten te mijden, tenzij dan hét knelpunt waar geen mens omheen kan: de dood. Bart Peeters zei dat het speeluur op slag voorbij was toen Robert Mosuse stierf, en er in zijn naaste omgeving nog een paar mensen doodgingen. Drieënveertig is hij nu, in de kracht van zijn leven, maar die ochtend had ik net in de krant gelezen dat kankers en hart- en vaatziekten zich bij mannen statistisch rond het drieënveertigste levensjaar aandienen. Deze lugubere gedachte had een naargeestige uitloper: het kwam me voor dat men voor een in memoriam graag uit programma's als 'tv.gasten' put. Ik mag er niet aan denken, maar ik doe niets anders.

Ik heb wel al honderd interviews met Bart Peeters gelezen. Daardoor komt het wellicht dat deze aflevering van 'tv.gasten' weinig toevoegde aan wat ik al van hem wist. Zijn innerlijke verscheurdheid is me bekend: hij wil de lieveling van het publiek zijn, een kindervriend ook, een Jommeke for all seasons, maar al die televisuele naastenliefde sluit niet uit dat ook Jos Bosmans in hem opsteekt, zijn pasklare demon. 'Ik ben graag Jos Bosmans,' zei Bart Peeters in alle ernst. Het klonk als een slotconclusie - alsof hij zijn elftal voor zijn geestesoog de revue had laten passeren en er Bosmans Jos voor een accolade had uitgepikt. Het klonk dus goed in mijn oren.

De vormgeving van 'tv.gasten' neigt naar mooidoenerij: de belichting is op kerstprogramma's geïnspireerd, of op glossy catalogi van kerstartikelen, en Friedl' Lesage zit erbij alsof ze na het gesprek nog een gala-avond van de nationale loterij moet presenteren. In reactieshots zag ik haar kijken alsof de Moedermaagd haar was verschenen, maar ook dat zal wel voor een deel aan dat al te sfeerschepperige licht hebben gelegen. Of aan haar contactlenzen, want gewoonlijk draagt ze een brilletje. Het oog wil altijd wat, maar volgens mij is 'tv.gasten' niet gediend van die nadrukkelijke glamour, die in het geheel niets te betekenen heeft.

Als coda kregen we een fragmentje uit 'Villa Tempo' zaliger gedachtenis te zien: Bart Peeters die Boy George op de akoestische gitaar begeleidt tijdens 'Karma Chameleon'. Ik vond het toen al prachtig, en nu nog steeds. Laten we doen alsof het speeluur niet voorbij is.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234