Tv-review 'Advocaat van de duivel' op 2BE

Zo'n titel en toch geen Sven Mary-mop: het moet zowat de enige open deur zijn die niét ingetrapt werd in 'Advocaat van de duivel'.

In dat nog van nieuwigheid gloeiende programmaatje ontmoeten wekelijks twee in toga geduwde comedians elkaar in het statige decor van een rechtbank, die eruit ziet zoals hoort volgens televisiemakers met een boon voor Amerikaanse rechtzaaldrama's. Ze komen er de voorzittende rechter - aandachtige kijkers herkennen er ondanks die bef nog altijd heel veel van Jeron Dewulf in - en het studiopubliek een maatschappelijke kwestie voorschotelen die volgens hen dringend afgeschaft dient te worden. Wie in deze drukke tijden tussen 'Temptation Island' en 'Tegen de sterren op' ook weleens vijf minuten veil heeft om op de BBC af te stemmen, weet waar de mosterd gehaald is: in het over de plas al jaren op niveau presterende 'Room 101' kunnen bekende gasten hun favoriete ergernissen toevertrouwen aan de gelijknamige kamer, die er als luchtdichte vergeetput fungeert.

Het lollige aan 'Room 101' zit hem vaak in de ergernissen zelf, die tot in het absurde gedetailleerd zijn: iets te luidruchtig door de neus ademhalende pendelaars op maandagochtend, handdrukken die net iets te slap zijn om stevig te zijn... Er zijn geen grenzen aan het menselijke vermogen om zich te ergeren. De ergernissen die foute vriend Thomas Smith en de stilaan alomtegenwoordige Jan Jaap van der Wal meegebracht hadden, waren daarentegen zo breed dat ze al snel nietszeggend werden: kinderen en bejaarden.

Daar was een reden voor: 'Advocaat van de duivel' bleek al snel een makkelijke aanleiding om de comedians in kwestie een nummertje op te laten voeren, weliswaar opgedeeld in drie rondes en onderbroken door de obligate sketch. Dat hoeft geen bezwaar voor goede televisie te zijn, als de gasten in kwestie maar goed materiaal hebben meegebracht. Laat daar nu net het grootste probleem van 'Advocaat van de duivel' liggen - of toch van de eerstgeboren aflevering: het geeuwen stond ons een goed halfuur nader dan het lachen. Kinderen hoorden we te minachten omdat ze je in het gezicht kotsen en bij geboorte je vrouw uitrekken, terwijl de argumenten om bejaarden op te ruimen ons ondertussen zelfs alweer hopeloos ontsnapt zijn. Het mag pleiten voor de kwaliteit van het materiaal, dat - het mag toeval heten, of net niet - ook zelden het al niet torenhoge niveau van 'Foute vrienden' oversteeg.

Nog bevreemdender werd het voor wie ondertussen op het publiek was beginnen letten, dat ondertussen niettemin in een pijnlijk aandoende lachkramp gesukkeld was en het gieren enkel onderbrak om het na elke halve mop op een luid applaudiseren te zetten. Het kan niet anders of de applausmeester was gewapend met een volgeladen kalasjnikov - je vindt die dingen ook overal tegenwoordig. Dat, of de opgedaagde publieksleden herkenden nog geen goeie bak mocht die hen in het gezicht kotsen. Of hun vrouw uitrekken.

Naast Jeron Dewulf zat de hele aflevering lang een oud besje, die een voor Amerikaanse rechtzaaldrama's typische rechtbankklerk moest verbeelden. De hele aflevering lang bleef ze onbewogen het tafereel gadeslaan, met een gezicht dat meer op verveling dan op routine wees. Haar uitdrukking had de onze kunnen zijn.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234