Tv-review: 'Alloo in de buitenlandse gevangenis' op VTM

Dat iemand snel nog eens een gevangenis opricht, Luk Alloo dreigt stilaan zonder te vallen. In 'Alloo in de buitenlandse gevangenis' trekt Alloo deze keer naar – u raadt het nooit – gevangenissen in het buitenland.

Na de eerste aflevering van 'Alloo in de buitenlandse gevangenis'nomen was nooit zo omen – ontstond er een klein relletje in de vaderlandse pers. Alloo liet open en bloot zien dat de weg naar de ingang bij vele zulke buitenlandse vergeetputten langs een schemerige ambtenaar met een uitgestoken hand liep. Er moest vaak smeergeld betaald worden, wat Alloo dan ook deed. Hij toonde het zonder scrupules, maar daardoor had hij wel betááld voor journalistiek – een praktijk die volgens de regels van de kunst enkel door de beugel kan wanneer een oorlogsverslaggever onderhandelt met pakweg gidsen of bescherming, of wanneer Story betaalt voor een zitje op de eerste rij bij de jaarlijkse endoscopie van Ignace Crombé. Wie in de eerste aflevering al aanstoot nam aan Alloo die zich een weg naar binnen kocht, zag ook de tweede aflevering met lede ogen aan: de reporter beende richting gevangenispoort met een printer onder de arm. Die zou hij op 'verzoek' van het gevangenisbestuur ‘doneren' aan het personeel in ruil voor 'veilige toegang' tot de gevangenis. Veel aanhalingstekens om het gewoon over omkoping te hebben.

Alloo ging Benjamin opzoeken, een jongeman die ook in de vorige aflevering al aan bod gekomen was, en wiens verhaal de meerwaardezoekers onder u zo'n anderhalf jaar geleden al opgetekend zagen in Humo. Benjamin heeft tien jaar gevangenisstraf gekregen voor cocaïnesmokkel, waarvan hij er al twee heeft uitgezeten. In Bolivia, want hoe vaak Benjamins ouders het ministerie van Buitenlandse Zaken ook aanschreven, gesloten deuren en vooral een loodzware bureaucratie blokkeerden de weg van La Paz naar Wevelgem. Benjamin gaf zelfs duizenden kilometers van huis nog blijk van een gezonde Vlaamse ondernemersgeest en had een ontsnappingspoging beraamd had onder het mom van een medisch noodgeval. Hij had zelfs een vluchtwagen geregeld, maar uiteindelijk zat er tussen hem en de vrijheid 20 meter te veel. Als straf werd hij drie maanden weggemoffeld in de isolatiecel. Benjamins al holle oogkassen werden nog leger wanneer hij het tegen Alloo over die drie maanden had.

'Alloo in de buitenlandse gevangenis' dreef goddank niet op het lichtvoetige gekeuvel dat Alloo zo dwangmatig op de hielen zat in 'Alloo bij de wegpolitie'. Hij hing in La Paz ook niet de lolbroek uit – op één komisch nummertje bij een frietkraam na, hij kan het niet laten – maar ging voluit voor emotie, nog meer dan bij z’n gevangenisbezoeken in eigen land. Benjamin had z’n ouders al twee jaar niet meer in levenden lijve gezien, en dan kon een hereniging voor de camera uiteraard niet uitblijven. Een tranerig weerzien volgde, met de camera op de huid en 'Wish You Were Here' van Pink Floyd onder de beelden geplakt. Niet de eerste keer dat de soundtrack de boel iets te gretig onderlijnde: een wandeling van Alloo over de binnenplaats van de gevangenis kon ontspannend dan wel bloedlink lijken, afhankelijk van het deuntje op de achtergrond. Béíde situaties kwamen voor in de tweede aflevering. Beetje verwarrend allemaal.

Alloo is op zijn best wanneer hij put uit zijn eindeloze voorraad verontwaardiging. Op het einde van de aflevering maakte hij zo met guerrillatechnieken jacht op Didier Reynders, toenmalig minister van Buitenlandse Zaken. Het kabinet van Reynders weigerde eerder al enige medewerking aan Alloo, en wou geen woord kwijt over waarom het jaren duurde voor een veroordeelde z'n straf in eigen land kon uitzitten - een principe waar politici in het verleden nochtans maar al te graag een programmapuntje van maakten. Reynders zag hoe Alloo hem opwachtte in de Wetstraat, beende hem straal voorbij en dook de dichtstbijzijnde deur in. Alloo bestookte hem ondertussen met vragen, Reynders bijna spottend aansprekend als 'meneer de volksvertegenwoordiger' – uit zijn stem bleek meer giftige ironie dan respect.

Het zijn die dingen waar Luk Alloo het beste mee wegraakt. Een bedenking: de hereniging van Benjamin met zijn ouders gebeurde in een kantoortje van een plaatselijke kolonel, die zich uit privacyoverwegingen even bescheiden had teruggetrokken. Wat de cameraploeg ervan weerhield om hetzelfde te doen, vraagt een mens zich dan af? Soms kost het je een printer om ergens binnen te raken, soms kost het je iets meer.


Quote

'O ja, ik heb een tatoeage nu. Sorry mama.'


Tweet

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234