null Beeld

TV-review: Astrid in Wonderland

Dwarskijker bekijkt voor u het nieuwe tv-seizoen, zo hoeft u dat niet meer te doen. Of misschien wél? Deze keer voor u besproken: 'Astrid in Wonderland' op VijfTV.

Het was in de dagen voor de Grote Kladderadatsch. Hologige sans-papiers zouden weldra in onbeheersbare drommen hun intrek in verlaten bank- en beursgebouwen nemen; de eurozone lag op apegapen; van een advertentiemarkt zou binnen afzienbare tijd geen sprake meer zijn, en ik, aanstaande werkeloze, zat in plaats van het marxisme uit te dragen doodleuk naar 'Astrid in Wonderland' te kijken, met een glas Amarone erbij. Wie doet het me na? Het was alsof de ondergangsstemming me ontging. Soit.

In deze aftakking van de natuurserie 'Vlaamse Hollywoodvrouwen' hangt Astrid Bryan een beeld op van verregaande kommerloosheid in het kapitalistische land van belofte: zelfs als ze rechtop staat, lijkt ze in een hangmat met uitzicht op de azuren hemel te liggen, en als je blind genoeg bent zie je om haar heen dollars aan de bomen groeien. En passant bewijst ze dat de periferie van Antwerpen zich tot de Santa Monica Boulevard in West-Hollywood uitstrekt. Toch merkwaardig dat de meeste Antwerpenaren daar geen weet van hebben.

Astrid Bryan is het type vrouwspersoon dat ongetwijfeld de merites van Paris Hilton inziet, en zelfs de verdiensten van d'r zusje Nicky Hilton, de tweede Paris in rang, voor zover er bij zulke troelen van rang sprake kan zijn. Je zou het mokkel Nickey naar analogie van Paris ook Banlieue Hilton kunnen noemen in een gezelschap van mensen voor wie esprit geen ijdel woord is, maar wel Frans. Serieus: Banlieue vinden ze vast een classy, zelfs aristocratische voornaam bij de Hiltonnetjes in Amerika.

Mevrouw Bryan, die zich blindstaart op glimplebs, sprak met iets te veel ontzag de naam van de vorige eigenaar van haar huis uit: Matt Sorum, een ex-drummer van Guns N' Roses, en ze kon ons in de eerste aflevering van haar realityserie nog meer vertellen: de zogeheten den John, haar wederhelft, droeg wel eens een onderbroek met een print van Guns N' Roses, maar die mag hij alleen maar voor háár dragen. Kijk, dat noem ik nu eens een wetenswaardigheid waarmee je een suffende medepassagier op de schoolbus kunt doen opveren.

Hoeveel hologige sans-papiers zouden er in de inloopkast van Astrid Bryan kunnen, als je ze ordelijk en met respect voor de mensenrechten stapelt? In die bergruimte hamstert ze met overgave naaldhakken van Louboutin en handtassen van Grote Namen uit het Internationale Handtassenwezen. Wat haar geheel kale man uitspaart op state-of-the-art-toupetten of super-de-luxe haarimplantaten, geeft zij uit aan handtassen.

Ze heeft er zelfs een van bavianenscrotum en kippenvel, volgens mijn informant in Hollywood, aan wie ik langs deze weg wil melden dat ik niet van plan ben zijn borgsom te betalen. 't Is crisis voor iedereen. Het onovertroffen, vaak geïmiteerde maar nooit geëvenaarde weekblad Humo naar zijn huis van bewaring opsturen, dát kan er nog net af.

Astrid Bryan bladerde even door haar schier eindeloze garderobe en sprak: 'In deze jurk van Sonia Rykiel voel ik me helemaal out of control.' Wat zou dat betekenen? Dat ze die jurk het liefst zo snel mogelijk weer uittrekt, miauwend van wellust? De zogeheten den John weet er wellicht alles over; nu wij nog.

Ik hoop ook meer te vernemen over de zogeheten de Laurens, een bijfiguur die de broer van Astrid Bryan is. Als ik het goed begrepen heb, mag hij voor assistent van de zogeheten den John spelen. Hij zou volgens mevrouw Bryan een vrouwengek zijn, of toch een uitgesproken voorkeur voor grote borsten hebben. De koosnaam waarmee hij zijn zus aanspreekt is 'kut', en zij noemt hem op haar beurt 'lul', met alle zusterlijke tederheid die ze met een Antwerps accent in die ene lettergreep kan leggen. Wat goed dat zulke sleutelwoorden niet verloren gaan in Amerika.

'Je mag nooit op een eerste indruk afgaan,' zei mijn moeder naar verluidt toen ze mij in de verlostang zag spartelen, maar du moment dat ik deze Laurens in het vizier kreeg - hij had een kater - meende ik moeilijkheden te ruiken: u mag zich daarbij voor de aanschouwelijkheid een opwindend herenparfum op basis van angstzweet en een vleugje zeer ontvlambare kerosine voorstellen.

Ik wenste hem dan ook van harte een flinke verhaallijn toe, en vele stellen grote tieten, al was het maar omdat ik de kwaadste niet ben als me dat goed uitkomt. Laurens woont toevallig tegenover Nicky Hilton: moet ik u nog méér vertellen? Wellicht wel. Vooruit dan maar, de teller loopt toch: deze serie mag dan wel om Astrid Bryan draaien, niettemin ben ik nog iets benieuwder naar de zogeheten den John, vooral naar zijn beroepsleven.

Hij is naar verluidt bedrijvendokter, en volgens zijn echtgenote heeft hij ook iets met financiën in de filmwereld te maken, maar daar wist zij als vrouw-bij-het-zwembad uiteraard het fijne niet van. In ieder geval had hij in deze eerste aflevering iets te zoeken in Cannes. In zijn zichtbare privéleven hangt hij meestal in ingewikkelde fitnessapparaten te hijgen, waarna hij een vitaminecocktail naar binnen klokt, teneinde langer te leven dan nodig.

Voorts is hij een geheel onbehaarde blije eikel die mij aan het prachtnummer 'Dancing Fool' van Frank Zappa doet denken. Alles wat hij waarneemt is 'awesome' of 'cute' - de wereld is hem te wauw voor woorden, maar zijn beperkte vocabulaire is klaarblijkelijk geen bezwaar om in het zakenleven van Tinseltown au sérieux te worden genomen. Telkens als Astrid Bryan een onbehaarde sinaasappel ziet, moet ze aan den John denken. Op een interessantere gedachte heb ik haar in deze aflevering niet kunnen betrappen, en maar goed ook.

Ze lag decoratief aan de rand van het zwembad en maakte aanstalten om met de natte vinger door modebladen te slenteren: 'Voor mij is dit eigenlijk werk,' zei ze, 'maar dan in een leuk environment.' Voor het overige zijn er in het laatste kwartaal geen jobs bijgekomen in de Verenigde Staten. Ik was in de waan dat zij zo nu en dan dacht dat ze in een leuk environment zangeres was, iets wat den John 'awesome' en 'cute' tegelijk vond, maar nu bleek ze zoals menigeen die te veel handtassen bezit uit d'r nek te bloggen over mode, 't is te zeggen: fashion.

We kregen een bloggende dameskrans te zien, haar collega's, die het volgens mevrouw Bryan onder elkaar over 'de nieuwste it-dingen' zouden hebben. Voor de gezelligheid had iemand de lievelingsgebakjes van Anna Wintour, de oude it-harpij van Vogue, uit New York meegebracht. 'Twee hapjes van één zo'n koekje volstaan,' klonk het diëtisch, en iemand anders, die niet van haar graat probeerde te vallen, zei met een door botox bemoeilijkte gezichtsuitdrukking: 'Als ik één cupcake eet, dan begin ik meteen te trillen van het suikergehalte.'

Doodzieke mensen, maar toch kerngezond bloggen over de nieuwste it-dingen, of er alvast Californische kreten van bewondering over uitwisselen, en ondertussen begerig in goodie bags grabbelen. Ineens had ik er genoeg van. Ik wist niet dat ik het benauwd kon krijgen van al die leegte. En ik was even helemaal vergeten dat ik op gespannen voet hoor te leven met deze tijd en zijn verschijnselen. Amarone.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234