null Beeld

Tv-review: 'Bagdad Taxi' op Acht

We kunnen ons eerlijk gezegd prettiger vakantiebestemmingen inbeelden dan hartje Irak, maar wij zijn dan ook geen documentairemakers. Frédéric Tonolli is dat wel, en doorkruiste voor zijn ‘Bagdad Taxi’ het land in – hoe ráádt u het – een taxi.

Slechts enkele maanden nadat de Amerikanen er de deur achter zich hadden dichtgetrokken, reisde Tonolli in 2012 richting Irak om er – wellicht met een flinke lading duiten op zak – een taxi naar de andere kant van het land te nemen. Zijn missie: tonen wat voor een land de Amerikanen in hun kielzog hadden achtergelaten, aan de hand van vertellingen door eenieder die door een speling van het lot in zijn taxi zou belanden.

Met dat lot bleek het trouwens nog wel reuze mee te vallen. De eerste passagier die met Tonolli mocht meekarren bleek zo niemand minder te zijn dan een versverkozen parlementslid. Boffen - al was het maar de vraag hoe toevallig de ontmoetingen in ‘Bagdad Taxi’ verliepen. Bleken zo ook plots nood te hebben aan een lift: een ziekenhuisdirecteur met een verzameling foto’s van oorlogsslachtoffers, een journalist wiens vriend omgekomen was in een aanslag, en een vrouwelijke directrice van een school die bedreigd werd door Al Qaeda. Met zulk geluk zou Tonolli misschien ook maar eens een reisje richting Las Vegas moeten overwegen.

Het gezelschap deed allerlei plaatsen aan waarvan de namen vooral een belletje deden rinkelen wanneer ze in dezelfde zin werden gezet met ‘bomaanslag’, ‘offensief’ en ‘slag om…’: onder andere Falluja, Tikrit en Bagdad kwamen zo voorbij. Niet meteen toeristentrekkers, maar in Lloret de Mar valt nu eenmaal weinig geschiedenis te rapen. Dat je in de meeste Irakese steden trouwens niet meteen op zoek moet gaan naar een toeristische dienst, bleek ook toen de filmploeg Tikrit binnenreed en prompt gearresteerd werd. De mensheid is maar zo beschaafd als haar laatste slagveld.

Verhalen waren er bij bosjes in ‘Bagdad Taxi’, in die mate zelfs dat we rond halfweg al zaten te duimen voor wat meer ingrijpen van de makers. Met uitzondering van de ziekenhuisdirecteur met de macabere verzamelwoede werd namelijk geen enkel verhaal echt uitgediept. Zonde voor een documentaire die zich net wil toespitsen op persoonlijke verhalen. Al bij al kreeg Tonolli wel veel emotie op de achterbank – angst, verdriet, woede – maar liet hij die bijna allemaal weer zonder veel bemoeienis vertrekken.


Quote

‘Vroeger zeiden we ‘de Amerikanen’, maar nu weten we het niet meer.’– Eén Irakees probeert een antwoord te zoeken op de vaak maar al te retorische vraag ‘Wie probeert ons vandaag te vermoorden?’

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234