null Beeld

Tv-review: 'De klas' op Eén

Zwijgen en opletten: er zit meer in 'De klas' dan je zou vermoeden.

Tom Raes

Er was ons op voorhand een zware vermoeidheid in de leden geslopen bij de premisse waarmee 'De klas' vooraf aan ons werd voorgesteld: een BV treedt uit zijn of haar comfortzone, zal het wellicht even zwaar te verduren krijgen, maar zal achteraf toch moe maar gelukkig kunnen getuigen van een nieuw respect voor jeugd en leerkrachten - met de vermelding dat hij of zij blij is dat ze het maar één dag hoeven vol te houden. 'Jani gaat', quoi. Maar dan in de klas, en met elke week een andere Jani. Reken daarbij dat wij in onze schooltijd al de grootste moeite hadden om wakker te blijven in de klas, laat staan in onze zetel thuis, en u zal begrijpen waarom we niet meteen stonden te springen om een leeg zitje op te zoeken in 'De klas'.

Blij dus dat we op ons nummer gezet werden tijdens de eerste aflevering - dat moet alweer geleden zijn van toen die ene wiskundeleerkracht ons zag indommelen op de eerste rij. Er zat namelijk meer in 'De klas' dan we vooraf vermoed hadden. De BV, in de eerste aflevering Danira Boukhriss-Terkessidis die een gastles over 'de liefde' had voorbereid, bleek in de praktijk vooral een glijmiddel te zijn. De echte aandacht ging immers naar de jongeren die op de schoolbanken plaatsnamen: bontgekleurd, van allerlei strekkingen en geaardheden, met verschillende overtuigingen, en zo rad van tong dat je kon vermoeden dat er een voorzichtige casting voorafging aan hun aantreden. Maar wel: een mooie doorsnede van hoe het leerlingenbestand aan 16-jarigen er anno 2017 wellicht uitziet.

Nu is 'De klas' niet het eerste programma dat zich probeert te verdiepen in de o zo ongrijpbare leefwereld van de Vlaamse jeugd, en het zou bijlange ook niet het eerste zijn dat zich daarbij vast rijdt in vanzelfsprekendheden. Ja, er zijn hemelsbrede verschillen tussen jongeren onderling, zover waren we al. Maar 'De klas' nam die stelling gelukkig als beginpunt in plaats van als conclusie, en ging precies na wat dat dan voor gevolgen heeft in de praktijk. Hoe kijkt een jonge moslim naar de homo die op de bank achter hem zit, terwijl zijn geloof hem voorschrijft dat een man die een man bemint niet spoort? Verrassend mild, zo bleek - 'Ze doen maar'. En je kon je dan wel blind staren op wàt dat geloof voorschreef, en daar terecht bedenkingen bij hebben, maar dan miste je het punt: dat de jongere generatie, zolang ze zich in afwachting van een in allerlei vormen variërend hiernamaals nog op aarde bevinden, in veel gevallen een manier gevonden heeft om overtuigingen aan te passen aan de wereld rondom hen - in plaats van omgekeerd. Dat ze daar uberhaupt nog tijd voor hadden naast het voltrekken van al die kalverliefdes - één jongen getuigde dat hij aan zijn zevende serieuze relatie zat - zette ook al aan tot bewonderen.

De les in de eerste aflevering van 'De klas' ging over de liefde, maar de conclusie was breder: dat het misschien nog niet zo pover gesteld is met die jeugd van tegenwoordig. En: dat het met de volwassenen van tegenwoordig misschien moeilijker samenleven is dan met hun kinderen.


Quote

'Hoezo, 'geen lief'? En Kobe Ilsen dan?' - De jeugd van tegenwoordig leest de vakpers.


Tweet


Gelukkig is het met de stemgerechtigde volwassenen ter wereld veel beter gesteld, anders zouden we nog protestmarsen moeten gaan organiseren.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234