TV-review: De Pedaalridders

Humo bekijkt voor u het nieuwe tv-seizoen, zo hoeft u dat niet meer te doen. Of misschien wél? Deze keer voor u besproken: 'De Pedaalridders' op VT4.


Concept:

Wat een tooghanger lijden kan.


Met:

Johan Museeuw en Ludo Dierckxsens.


Review:

Alsof we nog niet genoeg namen te onthouden hebben, werden we bij de start van 'De pedaalridders' voorgesteld aan zowat twintig leden van twee in de schoot van de plaatselijke stamkroeg ontsproten wielertoeristenclubs.

Jolige vriendengroepen - Dazalgoan uit Roeselare en Forza Picasso uit Lochristi - die er geen geheim van maken enkel voor het plezier de fiets op te klauteren, en van wie we na de eerste aflevering mochten onthouden dat ze vooral de après-koers hoog inschatten.

Die opblaaspop als mascotte en uitspraken als 'Ik fiets eigenlijk niet graag' deden al het één en ander vermoeden.

Kwamen daarna uit het struikgewas gesprongen: twee uit leem en middenstanderij getrokken coaches, Johan Museeuw en Ludo Dierckxsens, die middels een goedgemikte frons meteen duidelijk maakten dat ze die zootjes ongeregeld wat tucht en ambitie zouden inpeperen.

Pygmalion, maar dan tussen Berendries en bierviltjes. Ook het einddoel werd scherp gesteld: het team dat l'Etape du Tour - een dodenrit over de Col du Télégraphe, de Galibier en Alpe d'Huez - het snelst en talrijkst zou uitrijden, mocht achteraf met de eer, het geld en de olijven gaan lopen.

Voor de eerste proef werden beide ploegen door de hun toegewezen mentor meegetroond naar de Vlaamse Ardennen: Dazalgoan diende er de Koppenberg te bedwingen, Picasso de Muur van Geraardsbergen. Wat daarna zou volgen, bleek maar al te voorspelbaar.

De aanvankelijk weerbarstige attitude ('We zullen nog weleens zien wat die Ludo ons komt leren!') werd al na de eerste strook vals plat ingeruild voor geween en tandengeknars. Geen hond die nog hoopte op de eindoverwinning ('Nog een kruis op mijn rug en 't is precies een calvarietocht') en geen ademstoot of het leek de laatste.

Heerlijke manipulatieve montage, want even later bleek alles reuze mee te vallen.

Er schuilt een aardig idee in 'De pedaalridders' - oud-profs die hun expertise aanwenden om recreatieve renners boven zichzelf te laten uitstijgen - maar op basis van de eerste aflevering heeft het er niet de schijn van dat de makers écht hard hebben geprobeerd om dat er ook uit te halen.

Van de stramme mise-en-scène, de slappe spanningsboog, de complete inwisselbaarheid van de teams: het getuigde allemaal van weinig ambitie en motivatie. Museeuw en Dierckxsens zijn bovendien bepaald geen acteurs: het straalt iets te vlot van hun gezicht dat ze per contract hadden meegekregen om vooral niet krenterig te zijn met hun arsenaal gespeeld strenge blikken.

Overigens geen sinecure voor Dierckxsens, 'de breedste glimlach van België', maar voorwaar: je zág 'm - de zweetparels op zijn voorhoofd - toch enkele verwoede pogingen ondernemen.

Verdomd als het niet waar was: de neut na de uitzending bleek inderdaad heuglijker dan de rit zelf.


Quote:

Een collectief 'Da meendje nie?', nadat Museeuw duidelijk had gemaakt dat Rodenbachs en peuken voortaan géén deel meer zouden uitmaken van het dieet binnen de Dazalgoan-ploeg.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234