TV-review: De Perfecte Date

Dwarskijker bekijkt voor u het tv-seizoen, zo hoeft u dat niet meer te doen. Of misschien wél? Deze keer voor u besproken: De perfecte date op vtm.

Zit de klad in de eenentwintigste-eeuwse paarvorming? Is de romantische liefde voorgoed ontluisterd? Is een vrijgezellenbestaan oneindig veel comfortabeler dan een poging tot wederzijds gedoogbeleid met z'n tweeën?

Is de zogenaamde vrouw of man van je leven nog duidelijker een luchtspiegeling dan ooit tevoren? En ook nog eens te hoog gegrepen, zoals alle andere idealen die je al in de jaren des onderscheids hebt opgegeven?

In ieder geval barst het in de huidige menselijke diergaarde van de singles. Wat jammer dat een single allang geen vijfenveertigtoerenplaatje meer is, maar een – opgepast: eufemisme! – alleengaandedie, geïnterviewd voor de lifestylepagina’s, staande houdt dat hij dolgelukkig is in z'n uppie.

Al die alleengaanden tezamen vormen, behoorlijk los van elkaar, een doelgroep waar de commerciële televisie handel in ziet. En daar komt dan publiekelijke relatiebemiddeling in de amusementssfeer van. Zie: 'De perfecte date'.

In 'De perfecte date' krijgen we een vrijgezelle persoon te zien tijdens drie verschillende afspraakjes. Aan het eind moet deze single een keuze maken. De gegadigden die niet uitverkoren blijken, krijgen een pizza aan huis geleverd: troostvoer.

Een deel van het deelnemersveld is zichtbaar blijer met die pizza dan met een eventuele relatie, en dat is alles welbeschouwd zo gek nog niet. Een pizzakoerier kan in mijn compositie van de wereld bovendien nooit een onheilsbode zijn.

Dit keer mocht ene Chris op een relatie gokken: een man van tweeënveertig, een Liers hotelbediende in wiens taakomschrijving het woord manageropglom. Luidens de commentaarstem ging hij een paar keer per maand winkelen in 'de betere boetieks van Het Zoute'.

Dat soort klasse kwam ook uit zijn taalgebruik naar voren: de verleden tijd van het werkwoord 'hangen' was volgens hem hangde. God weet dat ik zulke eigenzinnigheid weet te waarderen. Hij wist over het algemeen weg met woorden: 'Ik vind uw quasipersoonlijkheid wel een wauwpersoon,' sprak hij.

Het klonk experimenteel, maar in ieder geval kon één van de drie potentiële verloofdes die opmerking alvast in d’r zak steken.

Laten we, alsof we tijd te verliezen hebben, de potentiële verloofdes du joureens nader bekijken, zij het binnen de grenzen van de welvoeglijkheid. De commentaarstem noemde sommige van die meiden workaholics. Het klonk als een compliment, terwijl een workaholic toch gewoon iemand is die bij gebrek aan een privéleven, een ruime belangstelling en een zekere levensfilosofie verslaafd is aan overuren.

Eén van hen – ik overdrijf niet als ik haar Nancynoem – heerste over een mediabedrijfje. Ze zei zonder verpinken dat ze een allroundjournaliste was, terwijl ze een huwelijksreportage zat te monteren. Nu ja, allroundsloeg wellicht deels op haar decolleté. Chris mocht te harent even haar knoeperdvan een videocamera schouderen en als in een reflex zoomde hij op haar cleavagein, waardoor hij het bij Nancy van meet af aan verkorven had.

Toen Chris zichzelf probeerde te verklaren, schakelde hij met een deskundig air op de objectiverende derde persoon enkelvoud over: het shot van Nancy’s halsuitsnijding was volgens hem helemaal te wijten aan 'het speelse van Chris'. 'Als Chris zich op zijn gemak voelt,' onthulde hij ook nog, 'dan stelt hij heel directe vragen.'

De meest directe vraag die ik tijdens dit programma kon stellen, was: 'Waarom zit ik naar onderhavige Chris en die trits troelen te kijken?', en dan nog wel in het jaar waarin de wereld zal vergaan volgens de scheurkalender van Maya Detiège? Denk er een lichte ondertoon van wanhoop bij, maar toch speels. Rudy– ik overdrijf niet als ik hem Rudy noem – kan speels zijn als hij maar wil.

Enkele potentiële verloofdes vonden Chris van meet af aan hun type niet, vooral omdat hij te oud was voor jonge vrouwen van in de twintig. Als ik in de openbare ruimte al eens oudere mannen met veel jongere meiden zie flikflooien, vraag ik me altijd af of chemische castratie in het ziekenfondspakket zit. Veel bejaarden zitten namelijk krap bij kas. Waarna ik weer over iets anders pieker.

Geen redelijk mens kan geloven dat de afspraakjes in 'De perfecte date' echt bedoeld zijn om er een relatie aan over te houden. En wat stelt intimiteit voor als een cameraploeg je op de vingers kijkt, en als een hengelmicrofoon tussen de twee singles in bungelt? De kennismakingsgesprekken bij een etentje waren zo vervelend dat het lidmaatschap van een filatelistenvereniging in een Zwitsers bergdorp buiten het skiseizoen me opeens heel opwindend leek.

Daarna volgde er nog een activiteit – paardrijden, snowboarden, massage – waarbij de aanmaning 'Opschieten!' me luidkeels ontsnapte. Tot slot kwam het kunstmatige stel ergens in een barretje terecht, waar voor een buitenstaander, noem hem maar de kijker, niets te beleven viel.

Bij het afscheid vonden de rechtstreeks betrokkenen hardop dat ze een prachtige avond hadden meegemaakt: het klonk als een vooraf afgesproken en contractueel vastgelegd slotakkoord.

Chris koos, alsof hij het voor het kiezen had, ten slotte voor Saskia, een meisje over wie hij eerder had gezegd dat ze er niceuitzag: soms zijn er geen Nederlandse woorden die theinarticulate speech of the heartin al zijn gruwel kunnen weergeven.

Ter afronding verscheen er een laconieke tekstregel in beeld die er ons van op de hoogte bracht dat het niets geworden was tussen Saskia en Chris, mààrrr: ze zouden goede vrienden blijven.

Het alleraardigste dat ik over 'De perfecte date' kan zeggen is dat het een consequent oninteressant programma is. 'Consequent' klinkt altijd goed, en geen mens weet waarom.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234