Tv-review: 'De recherche' op VIER

'De Rechtbank', de prequel.

Parelend zweet. Het voorhoofd in close-up is dat van Hassan, rechercheur bij de lokale recherche van Gent. De achterbank waarop hij zit, is die van de wagen van waaruit hij de voordeur aan de overkant van de straat in de gaten houdt. Die voordeur is dan weer van 'het target' dat het drugsteam van de Gentse recherche in het vizier heeft. 'Speed', heet het misdrijf. Maar het target laat zich niet zien. De zomerzon helaas wel: ze beukt aldoor ongenadig in op het dak van de wagen waarin Hassan zich verschanst heeft. Uren verstrijken, het target blijft binnen. Het is wárm.

De scène die we net beschreven, is zowat de opwindendste uit de eerste aflevering van 'De Recherche', dat voortaan op dinsdag 'De Rechtbank' vervangt op VIER. Let wel: er gebeurde vrijwel niets in die scène - een barmhartige collega van de recherche parkeerde de wagen uiteindelijk in de schaduw na een formele smeekbede van rechercheur Hassan. Maar de spanning, die was de hele tijd te snijden. Eerder in de aflevering mochten we ook al een achtervolging meemaken, waarna een Audi met drugdealer gewapenderhand in het nauw gedreven werd. Maar dat er minstens evenveel tijd werd besteed aan een simpele surveillance die uiteindelijk op niets uitdraaide, toonde dat we in een wel heel andere klasse 'politieman volgen' zaten dan bij pakweg 'Alloo en de wegpolitie'. Dat de makers er ook in geslaagd waren om die simpele surveillance spannender in beeld te brengen dan de achtervolging van de drugdealer, toonde aan dat het om een ander niveau ging.

Het getuigt van het metier dat de makers van 'De Recherche' in de vingers hebben zitten, en dat ze ook al wisten aan te spreken bij 'De Rechtbank'. Al zijn de verschillen tussen beide, hoewel ze uit dezelfde renstal komen, duizend keer makkelijker op te sommen dan dan de gelijkenissen.

Wat goed is, werd gelukkig wel behouden: er loopt geen journalist in beeld, laat staan een Luk Alloo - de duiding krijgt u terloops,mee van de rechercheur die met z'n team de planning van de volgende opdracht doorloopt. In tegenstelling tot 'De Rechtbank' durft 'De Recherche' wel gebruik te maken van een voice-over, maar dan spaarzaam, enkel als het gat tussen de beelden té groot wordt. Ook behouden: die puike montages tussen de verschillende zaken die behandeld worden: deze keer een collage van beelden van een nacht in Gent, een decor van neon- en zwaailichten gemonteerd op een voortreffelijke soundtrack (denk: Otis Redding).

'De Rechtbank', hoe puik ook, hoeft het niet te hebben van spanning of actie. Wel van de sluwheid van de onderzoeksrechter die met één opgetrokken wenkbrauw het samengehaspelde alibi van zo'n verdachte aan flarden schiet, van de mildheid van de rechter en de menselijkheid - of het gebrek daaraan - van de verhalen. Op dat vlak is 'De Recherche' een royale schop onder de kont: de camera's hangen in de auto's waarmee er door de straten van Gent gesjeesd wordt, of op de borst van de rechercheurs zélf, waardoor je zelf ook urenlang op de achterbank van die bloedhete auto lijkt te zitten, en plots mee in de woonkamer staat bij de huiszoeking van de drugdealer die net geklist is.

Maar wat vooral bijblijft na één aflevering 'De Recherche': de humor. Galgenhumor, vaak. Laat dat nu net de mooiste zijn. Die scène waarin rechercheur Hassan zat te zweten op de achterbank was niet half zo memorabel geweest als er enkele meters verder in een andere auto geen twee collega's telkens in de lach schoten bij het idee alleen al. Ook memorabel: de klanten die tijdens de huiszoeking bij de huisdealer maar bleven aanbellen en zo plots oog in oog kwamen te staan met de rechercheurs, die - 'Aha! Wie we daar hebben!' - die kans niet onbenut lieten om hun innerlijke champetter te luchten.

Maar hét fragment was dat waarin rechercheur Hassan - vrouwelijk Vlaanderen werd met elke verschijning net iets weker - de pas gevangen drugdealer verhoorde. Bleek de kleine ondernemer z'n voorraad in te slaan bij een stelletje Nederlanders: een afspraak die steevast plaatsvond op - je kunt het zo gek niet verzinnen - de parking van de politie van Zelzate. 'Lekker stil', namelijk. Plaatsvervangend schaamrood: je zal op zo'n moment maar een diender zijn in Zelzate, op dinsdagavond uitblazend voor z'n tv. En vooral denken: Dhaese en Walput, vanwaar kwamen die ook weer?


Quote

'Hij heeft meer succes dan de bakker aan de overkant' - Drugdealer: zowat de enige branche tegenwoordig waar de mot nog niet in zit.


Tweet

Dachten we al.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234