null Beeld

Tv-review: 'Echte Verhalen: De Kliniek' op vtm

Bestaan er eigenlijk mensen die plezier beleven aan een uitje naar het ziekenhuis? Die spontaan aan het watertanden gaan bij het vooruitzicht van een gastrocopie en zich het best voelen in zo’n papieren slaapjurk die alles behalve de cruciale delen bedekt?

Bij vtm moeten ze gedacht hebben van wel: hun nieuwste wapenfeit, ‘Echte verhalen: de kliniek’ is onbeschaamd mee gluren binnen de muren van het ziekenhuisleven, waarbij de camera’s nog net niet in de lichaamsopeningen van de patiënten kruipen.

Geen echte patiënten, natuurlijk, wel een keur aan onontdekt Vlaams acteertalent – dat wat ons betreft nog gerust wat langer onontdekt had mogen blijven – die in het nieuwste genre van de docusoap staan te excelleren. Daarbij komt het erop neer dat ‘Echte verhalen: de kliniek’ er op het eerste zicht uitziet als pakweg ‘Het leven zoals het is: het kinderziekenhuis’, compleet met een diepsonore commentaarstem en getuigenissen van dokters en patiënten tegen een derde naast de camera.

Maar zelfs een kind – of, het doelpubliek van ‘Echte verhalen’ indachtig: een ongeschoolde huisvrouw – kan zien dat de simpele verhaallijnen eigenlijk geacteerd en uitgeschreven zijn. Behoorlijk slecht, dan ook nog eens. De twee dokters die deze aflevering de onderzoeken mochten uitvoeren, stonden hun diagnoses af te rammelen met een uitgestreken gezicht dat waarschijnlijk voor gewichtigheid moest doorgaan. Wij ontwaarden er vooral een opperste concentratie in om al die moeilijke termen die ze net nog hadden staan instuderen, zo goed mogelijk af te rammelen.

Je ziet wel wat de makers van ‘Echte verhalen: de kliniek’ probeerden te doen: de interactie tussen patiënten en dokters zo realistisch mogelijk weergeven. De uitwerking was helaas verschrikkelijk knullig, vaak op het randje van onsmakelijk. Tot driemaal toe mochten we getuige zijn van een onderzoek waarbij de lichaamsopeningen van een patiënte de hoofdrol speelden. Enige poëtische schoonheid was daarbij ver te zoeken. Die commentaarstem die maar bleef benadrukken hoe ‘vervelend’ die lichamelijke onderzoeken wel niet waren – bespeurden we daar enig leedvermaak? – gecombineerd met het gekreun van de patiënte in kwestie, was meer dan wij zo rond etenstijd kunnen verdragen.

Die steriele, onbeschaamd hongerige aandacht voor alles wat er mis kan gaan met het menselijk lichaam werd doorspekt met een flinke portie nep-emoties. Er werd wat afgehuild en geroepen in deze eerste aflevering, echtgenoten van zwangere vrouwen kwamen op het laatste nippertje de ziekenhuiskamer nog binnenstrompelen en een leveraandoening leidde als vanzelfsprekend naar een ontboezeming over een alcoholverslaafde vader. Ook op dat vlak wedijverde de subtiliteit van ‘Echte verhalen’ met die van een Johan Boskamp in een homobar: langzame close-ups van een betraand gezicht en een streepje tranerige muzak op de achtergrond, ziedaar het emotionele spectrum van ‘Echte verhalen’.

Er zullen vast wel een handjevol huisvrouwen zijn die plezier beleven aan deze dagelijkse portie menselijke miserie, maar wat ons betreft was dit eerste bezoek aan ‘De kliniek’ ook meteen het laatste.


Quote

‘Voilà, ik ben nu in uw maag.’ Dokter Verreecken tegen zijn patiënte. Voor het geval ze die plastic slang in haar slokdarm niet mocht voelen.


Tweet

undefined

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234