TV-review: Exotische liefde

Humo bekijkt voor u het nieuwe tv-seizoen, zo hoeft u dat niet meer te doen. Of misschien wél? Deze keer voor u besproken: 'Exotische liefde' op VT4.


Concept:

op elk potje past een deksel, als je maar hard genoeg wringt


Met:

Johny, Daniël en Willy


Review:

Wat als je als eenzame vrijgezel niet het geluk hebt deel uit te maken van het boerengild, waardoor je naar de diensten van de rozengeur verspreidende Dina kunt fluiten?

Uit de eerste aflevering van 'Exotische liefde' bleek ook dat er een oplossing voor je is: wie bereid is het spaarvarken te slachten, vindt altijd wel een meisje dat op zijn minst bereid is om te doen alsof. En dankzij het internet hoef je niet eens meer een catalogus te bestellen.

U hebt het elders al gelezen: dit programma deed, eerder dan aan de omringende realityshows, denken aan de gruwelverhalen die Paul Jambers lang voor de millenniumwende bijeensprokkelde in de grauwe uithoeken van het Vlaamse land.

Waarmee we overigens niet willen suggereren dat het er in andere landen niet net zo aan toe zou gaan, alleen: als VT4 er ons niet aan herinnerd had dat het zo dicht bij de deur gebeurde, dan hadden we afgelopen nacht vermoedelijk beter geslapen.

In één geval leek het alsof de grote reporter nog maar net het pand had verlaten: de uitgebluste vijftiger Johny leefde met zijn cynische bejaarde moeder en ongelukkige zuster onder één dak, in een tijdloos interieur. Een eerder exotisch huwelijk had hem zijn hele hebben en houden gekost, en dat van zijn familie erbij, en nu had hij het met de moed der wanhoop aangelegd met een Russische.

Hij had haar geld gestuurd voor een vliegtuigticket, dat met een smoes in haar decolleté was verdwenen, en stond op het punt een nieuwe overschrijving te doen. Intussen sukkelde hij met een verregaande bijziendheid aan het geestesoog, waardoor hij zich niet kon inbeelden dat hij niet het type was dat bloedmooie jonge vrouwen de coup de foudre van hun leven bezorgt. Hij had het nochtans gewoon aan zijn moeder kunnen vragen.

Zo mogelijk nog treuriger was Willy, een gepensioneerde Antwerpenaar van negenenzestig. Willy woonde het grootste deel van het jaar in Thailand, waar hij troost vond bij een meisje van negentien. Een ladyboy, eigenlijk: ergens halfweg haar schriele lijf bevond zich een detail dat de weduwnaar dapper over het hoofd zag.

Een grap viel uit deze intrieste levens niet te puren, en dat was ook de makers niet ontgaan. Ze hadden zich een zekere soberheid aangemeten: uit de getuigenissen bleek nergens dat ze hun onfortuinlijke onderwerpen nog eens extra uit de tent gelokt hadden, en ook de voice-over hield zich schroomvallig op de vlakte.

Blijft de vraag of het een goed idee was het deksel van deze put te lichten, en of een documentaire over het onderwerp niet ruimschoots had volstaan. Eén ding is zeker: wij hadden dit liever nooit ofte nimmer gezien.


Quote:

'Ik ben ook niet 100% voor de vreemdelingen, maar 't is te zien welke vreemdelingen' - Johny, tot zijn moeder

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234