TV-review: Exotische liefde

Dwarskijker bekijkt voor u het nieuwe tv-seizoen, zo hoeft u dat niet meer te doen. Of misschien wél? Deze keer voor u besproken: 'Exotische liefde' op VT4.

Reality-tv is nooit zuivere koffie. Er is bot opportunisme mee gemoeid en zelfs occasionele wreedheid. Voorts draait het vaak om gewiekste manipulatie van naïevelingen of rechttoe-rechtane dombo's die de reikwijdte van televisie niet beseffen en denken dat het altijd en overal een eer is om met je hele hebben en houden, en vooral met je privérotzooi en je stuitende hebbelijkheden, op de televisie te komen.

Al die fraaie vakkunde kun je aflezen aan 'Exotische liefde', een realityserie over enkele nu ook weer niet zó aantrekkelijke Vlaamse mannen van middelbare leeftijd en erger, die het met een veel jongere Filipina of Thaise hebben aangelegd: vrouwen uit landen waar armoe geen schande is maar dagelijkse kost.

Ene Johny uit Denderleeuw - onthoud die naam als u nog voldoende opslagruimte hebt - zocht zijn gading op Russische datingsites. Daar meende hij een schoonheid gestrikt te hebben, die, naar haar e-mails te oordelen, de ene dag Anna heette en de volgende dag alweer Elena. Hij had een foto van haar: een iets te lekker stuk dat je in Denderleeuw alleen maar in de pornoafdeling van de videotheek kunt aantreffen, als de dvd 'Ware kozakken houden van anaal' tenminste niet is uitgeleend.

Johny's aanbedene stond telkens weer op het punt naar België te komen om onmachtig van verliefdheid in de armen van de man van haar dromen te vallen, maar altijd kwam er iets tussen dat Johny door overschrijving van een aanzienlijke somme gelds ongedaan moest maken.

Iemand van de cameraploeg had kunnen zeggen: 'Johny, ga zitten en adem diep in: je wordt opgelicht. Anna bestaat niet en Elena al evenmin. 't Is misschien wel een naar zelfgestookte wodka riekende Pjotr die jouw geld int.' Maar dat soort hulpverlening komt natuurlijk nooit in makers van reality-tv op, want Johny's ellende is hun goudmijn.

Nadat Anna, die we in één adem ook Elena mogen noemen, weer haar komst had uitgesteld en om een nieuwe financiële injectie had gevraagd, beweerde Johny genoeg van haar te hebben. Hij woonde bij zijn oude moeder en zijn oude zus in, want zijn liefde voor de kwistige Braziliaanse had hem zijn huis gekost.

Zijn alleenstaande zus had ook haar stulp moeten verkopen, want ze had borg voor broerlief gestaan, wat achteraf een zeer slechte zaak was gebleken. In de altijd schemerige woonkamer van moeder zaten ze bij elkaar. Alleen Johny's laptop gaf enig licht, dat niet op het licht aan het einde van de tunnel leek.

In het knersende, uit de Dender opgedregde dialect van Denderleeuw sprak Johny: 'De kans zit erin dat ze me gaat verliezen. Ik ga niet meer 'my love' zeggen, maar gewoon haar naam noemen. Ik kan haar de nek niet omwringen, want daarvoor moet ik haar eerst te zien krijgen.' De moeder, die al meer onheil had zien aankomen dan haar lief was, verhief haar stem: 'Ik heb hem al zo dikwijls gezegd: luister naar uw moeder, en ga u daarna bezatten.'

Johny overdacht zijn situatie en zei dat het bewijs geleverd was 'dat je moest oppassen voor buitenlandse personen,' waarna hij zich aan statistiek waagde: 'Op duizend vrouwen kom je maar één serieuze tegen.' Zijn zus sprak vervolgens een zin uit die begon met: 'Ik ben geen racist, maar...', waarna ze ten overstaan van haar broer in een ietwat filosofischer toonzetting het onderwerp geluk aansneed: 'Kunt gij nu niet eens een uur geluk hebben in het leven? Ik heb geen geluk, ons moeder ook niet, en gij nu ook niet.'

Johny had om de blijde intrede van Anna of Elena, zeg maar Pjotr, te vieren een taart besteld bij de plaatselijke banketbakker: er prijkten een met een pijl doorboord hart en de chocoladen naam Anna op. 'Het is zoals ik het gevraagd had,' zei hij toen hij het gebak onder ogen kreeg.

Maar hij kon het niet lang aanzien. Hij wou het huis uit, om zijn gedachten te verzetten. 'En drink u maar eens zat,' riep zijn moeder hem na. Kijk, dát noem ik nu eens moederliefde. Mocht dit fictie geweest zijn, dan was het subliem, maar het is gemonteerde werkelijkheid en zó wrang dat ik een interessant afweermechanisme in werking voelde treden: ik moest lachen van puur onbehagen.

Nog veel erger vond ik enkele scènes die zich in Diksmuide afspeelden, ten huize van ene Daniël, een man die mij om één of andere reden aan anderhalve krat pils deed denken. Hij was getrouwd met de Filipijnse Glend.

Toen ze pas in België was aangekomen, leidde hij haar bulkend van trots zijn huis rond, 't is te zeggen: hij toonde haar vooral zijn propvolle voorraad- en koelkasten, en lichtte die overvloed in het pidgin toe: ''t Is Belgium.' En ook wel: 'You can have wat you maar wil.' Hij bedoelde dat ze alles kon krijgen wat hij maar wilde: in een warenhuis drong hij haar sexy lingerie op, en een korte rok.

'Als je dat op de Filipijnen draagt, noemen ze je een hoer,' sprak hij sociocultureel. In datzelfde warenhuis paste Glend jeans: 'Als die broek te groot is,' zei haar echtgenoot, 'dan maak ik je wel zwanger.' Het ergste was dat Glend soms secondenlang vergat te glimlachen. Dan meende ik haar te zien denken dat de heksenketel Manila zo kwaad nog niet was.

'Exotische liefde' heeft op mij hetzelfde effect als twee zwervers die op straat om een halveliterblik Bitburger Premium Pils (Lidl) vechten. Ik blijf staan en kijk toe. 'Verlos hen van het verlangen,' hoorde ik mezelf tijdens dit programma prevelen, en ik wist niet tot wie ik me richtte.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234