TV-review: 'Foute vrienden' op 2BE

De laatste jaren heeft 2BE (nog altijd gewoon ‘Kanaal 2’ in de volksmond) de gewoonte gekweekt om al eens hoge ogen te gooien als het over humor gaat: ‘Benidorm Bastards’, ‘Wat als?’, ‘Superstaar’… De lat lag dus hoog voor ‘Foute vrienden’. Loopt zelden goed af, zoiets.


Vraag ons niet waarom, maar we moesten voor het eerst in jaren nog eens denken aan ‘Met andere woorden’, een programma destijds gepresenteerd door de ravissante Carl Huybrechts. Die hield zich daarin voornamelijk bezig met deelnemers allerlei ongein in te fluisteren via oortjes, dingen die in die tijd toen nog voor leute konden zorgen op televisie, waarna hij het steevast op een onbedaarlijk lachen zette.

Wie ‘Foute vrienden’ gezien heeft, begrijpt waarom net die herinnering. Omdat trauma’s hardnekkig kunnen zijn, namelijk, maar vooral omdat de opzet van ‘Foute vrienden’ bitter weinig meer om het lijf had dan dat.

Onder de foute vrienden herkenden we onder anderen Begijn Le Bleu en Thomas Smith: grappenmakers van ambacht, die zich hadden toegelegd op elkaar van de pot gerukte dingen influisteren via oortjes, en het dan op een gieren zetten als het slachtoffer van dienst de bevelen uitvoerde. Een beschrijving die we al eens eerder gebruikt hebben, weten we. Maar we zeggen het maar zoals we het zagen.

De chemie tussen de vier vrienden was duidelijk voelbaar. Meer zelfs, driekwart van de zendtijd liggen ze onophoudelijk in een of andere deuk of kampen ze met lachstuipen die dokters decennia geleden in zeven haasten een koude douche hadden doen voorschrijven. Werkt aanstekelijk, maar tegelijk ook bevréémdend. Het viertal gierde namelijk bijna onophoudelijk, alsof ze buiten beeld onder schot gehouden werden door een malafide komiek, en even hard bij góéie moppen als bij flauwe bakken.

En laat nu net die laatste categorie iets te veel de bovenhand halen in de eerste aflevering. We hebben wel gelachen, daar niet van. Bij de petitie om stoute kinderen geen veiligheidsgordel meer te laten dragen in de auto, bijvoorbeeld. Of bij de petitie om andermans kinderen ook een oorveeg te mogen verkopen, die we ons ook nog wel zien ondertekenen (nee, wij hebben het niet zo voor kinderen). Maar te veel keren klonk het bij onze mondhoeken van ‘hebben we iets aan van u?’, en zaten we het dan maar uit.

Het niveau van de grappen gaat daarbij niet vrijuit, voelen we aan onze enkels (no offence voor het arsenaal kak-, pis- en seksmoppen die de vier in stelling hadden gebracht: er bestaat vast een publiek voor), maar ook aan het feit dat ‘Foute vrienden’ te veel steunt op het ‘jongens onder elkaar’-gevoel.

Een sentiment waar ook 2BE-product ‘M!LF’ aan kwam trekken enkele jaren geleden, en dat we toen evenzeer wandelen stuurden. Boys will be boys, jazeker. Maar televisie gericht op een bepaalde incrowd noopt ons zelden tot bescheuren, en denk bij voorgaande zin nu even hard aan ‘Loslopend wild’ als aan ‘Foute vrienden’. En voor u ons er nu van beschuldigt geen echte man te zijn: informeer eens bij uw zuster, zij weet beter.

Foute vrienden kan je maar beter mijden, sprak ons moeder ooit met vermanende vinger. Hetzelfde advies zullen we u niet geven, wij zijn uw moeder niet, maar vriend aan huis zijn betekent bij ons toch iets anders.


Quote

‘Ik begon te denken en dan ging het gewoon fout ’ – Begijn Le Bleu. Zoek het advies aan de kijker.


Tweet



Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234