null Beeld

Tv-review: 'Goed volk' op Eén

Drie jaar lang heeft Jeroen Meus aan 'Goed volk' gewerkt. In al die tijd mocht hij welgeteld zes keer zijn eigen keukens - zij het die van zijn restaurant Luzine, zij het die van 'Dagelijkse kost' - even verlaten om binnen te gluren in die van een ander.

Katrien Verschoren

Al was het hem niet zozeer om die keuken an sich te doen. Zoals goede vrienden weleens langs achter plegen te komen, zo betrad Meus in de eerste aflevering in Tokio het rijk der sumoworstelaars via de keukendeur. Dat sumoworstelen niet gelijkstaat aan vetmassa kweken door immense hoeveelheden voedsel binnen te schrokken, bleek dan ook al snel toen Meus de keuken verliet en ons op kousenvoeten doorheen de rest van de vertrekken leidde. Hij nam er zijn tijd voor – misschien had het programma ook tien minuutjes korter gekund – maar hij ploos in deze eerste aflevering het concept ‘samenleven’ haarfijn uit.

Mooie beelden maken van lillende lichamen in malle broekjes: het is niet iedereen gegeven, maar regisseuse Kat Steppe wist er wel weg mee. Fascinerend om zien hoe sumoworstelaar Irie maar bleef doorgaan op training, de vermoeidheid en verbetenheid duidelijk zichtbaar. De simultane bewegingen van een vijftiental sumo’s tijdens een gezamenlijke training werden gepresenteerd als een staaltje gracieuze poëzie. En de subtiele beelden van de lageren in rang, die onhandig rond de baas stonden te drentelen zodat die zeker niets tekort zou komen, straalden een nederigheid uit die haast aandoenlijk was.

Tussen die minzame beelden liep daar dus ene Jeroen Meus. Zelf noemt hij qua stijl graag Louis Theroux als grote voorbeeld, maar wij moesten onwillekeurig aan Martin Heylen denken. De eerste keer al wanneer de tolk uitlegde dat Meus zijn schoenen moest uittrekken als teken van respect. Misschien omdat de vraag ‘Zal ik mijn schoenen uitdoen?’ zo ongeveer Heylens handelsmerk was in lang vervlogen 'Man bijt hond'-tijden? Kan zijn. Maar het zat ‘m ook in de respectvolle toon die Meus aansloeg wanneer hij het, achteloos tegen de deurstijl leunend, had over de manier van leven in deze besloten, streng geregelde, gemeenschap. Of in het gniffelend gadeslaan wanneer de baas van huis was en de mannen zich verloren in 'Jackass'-achtige shenanigans. Of in de manier waarop hij haast onder het aanrecht kroop uit schrik voor een pets wanneer hij even aan de armspieren van een sumo gevoeld had.

Belangrijker is dat hij erin slaagde de beweegredenen van de sumo’s bloot te leggen. Meus bezit de gave om op een rustige manier dichterbij te komen en op subtiele wijze te peuteren in het emotionele luik van ’s mens grijze massa. Hij liet de sumo’s zelf de moeilijkheden en de pijnpunten van het bestaan in deze kleine gemeenschap uitleggen. Je zag de spijt in hun ogen toen ze vertelden dat ze maar één keer per jaar buiten mochten, dat een gezin niet aan de orde was, en dat ze vaak gewoon doorgingen om hun familie niet te schande te maken.

Het mooie zat ‘m uiteraard ook in het contrast: wanneer je zo’n sumoworstelaar met een klein stemmetje hoort toegeven dat hij soms best wel eenzaam is, dan doet dat iets met je. Mochten we niet zeker weten dat het fysiek volstrekt onhaalbaar is, we hadden ‘m zo tegen ons gilet getrokken.

Quote

‘You’re responsible for de veurbak’. Meus stelt een verantwoordelijke aan voor het voorbakken van de frieten. Blinde paniek in de ogen van de tolk.

Tweet

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234