Tv-review: 'Gold Rush' op Discovery

Blue monday gisteren, officieel het triestigste exemplaar in het hele jaar van wat sowieso al de triestigste dag van de week is, als dat geen extra excuus is om ons volledig over te geven aan een guilty pleasure op de lichtbak.

In de verte horen we daar iemand ‘vleeskeuring’ denken, maar neen, ‘Temptation Island’ en soortgenoten zijn ons vreemd. Ons geheime pleziertje heet ‘Gold Rush’ en het enige wat daar omhoog komt door eraan te trekken, is een kraanarm middels gericht gesnok aan de juiste hendels, en het enige bloot is een per abuis in beeld gebracht bouwvakkersdécolleté.

Goudzoekers spreken nog altijd tot de verbeelding: woeste avonturiers die diepe gaten hakken in de harde grond van Alaska, op zoek naar faam en fortuin. Het principe is al eeuwen hetzelfde, de middelen zijn dat niet. Ronkende graafmachines, zo groot als een modale gezinswoning, banen zich een weg door oneindig veel grondlagen en stoten daarbij enorme pluimen vettige, zwarte rook uit. Erg ecologisch is het allemaal niet, 'Gold Rush' moet het hebben van het buikgevoel – boys and their toys. En van de prachtige beeldvoering, er schuilt onverwachte poëzie in omgewoelde aarde die zich via een transportband de gapende mond van een machine in stort.

Met voorsprong onze favoriete goudzoeker is de geheel en al uit gehard staal en haar opgetrokken, grofgebekte ex-Nederlander Tony Beets, die zich bedient van een gemompelde variant van het Engels met hier en daar een polderaccent. Zijn stijl is, euh, apart. Beets zet graag zijn drie volwassen kinderen aan het werk, want ‘dan hoef ik geen werknemers te betalen.’ In deze aflevering trok Beets met zijn oudste zoon Mike de Yukon-rivier op in een – hoe kan het anders – zelfgebouwde boot. Mike moet zijn brevet van kapitein nog halen, dus voer hij zoals verwacht al na een paar uur op een zandbank. De behoorlijk beschadigde boot redde het nog net terug de haven in, de schade bedroeg duizenden euro’s en wat gekrenkte trots. De twee overige leden van de kroost maakten dat ruimschoots goed door in een week vlotjes een half miljoen euro aan goud uit de grond te jassen. Wij hebben duidelijk de verkeerde stiel gekozen.


Lees hier een interview met goudzoeker Tony Beets

Aan het eind van een week hard labeur ontdekken goudzoekers geheel volgens de traditie – of omdat kijkers nu eenmaal willen weten waar al dat gehannes toe leidt, dat kan ook – gezellig samen rond het kampvuur hoeveel ze verdiend hebben. Niet zelden valt dat flink tegen, maar niet zo deze week: overal blije gezichten. De 23-jarige mijnbaas Parker Schnabel en zijn kompanen deden het bijna net zo goed als de familie Beets. En zelfs de eeuwige underdogs onder leiding van Todd Hoffman boerden eens goed.

Het weegmoment bij de crew van Hoffman is veruit het spannendste moment van elke aflevering en dat was deze week gelukkig niet anders. De hele ploeg verzamelt zich – buiten, uiteraard, en meestal in het schemerduister – met een weegschaal rond een kampvuur, waarna vader Jack Hoffman, die inmiddels zowat 112 moet zijn, een heel eind daarvandaan uit zijn tentje naar buiten komt gestapt met de buit van de week in een open schaaltje in zijn beverige knuisten. Elke week opnieuw roepen wij vanuit onze zetel: ‘Wat als je nu struikelt? Doe dat goud toch in een gesloten pot, gek! ’ Voorts roepen wij zelden naar onze tv en hopen wij van u hetzelfde.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234