null Beeld

TV-review: 'Het verdriet van Europa' op Canvas

Omdat ‘de crisis’ minstens even onbegrijpelijk is als alomtegenwoordig, besloot Rudi Vranckx daar iets aan te doen. De man die doorgaans het beste gedijt in oorlogsgebied trok naar plaatsen waar er, ondanks minder sluipschuttervuur, de laatste jaren bijna evenveel bloed vloeide: IJsland en Ierland, elk op hun eigen manier ground zero van de eurocrisis.

Hoe absurd het leven kan zijn als het kader waarin het zich afspeelt plots scheef blijkt te hangen. Eindeloze woonwijken die onbewoond blijven, mensen die zich barricaderen in hun huizen uit angst er met geweld uitgezet te worden, en schulden die zo hoog oplopen dat de bedragen in het rood buiten het inbeeldingsvermogen komen te liggen.

Het ‘Het verdriet van Europa’ is van de hand van Rudi Vranckx, en dat zal u geweten hebben. Op zijn manier troont hij ons mee door Europa. Dat wil zeggen: aan het handje, maar daarom niet denigrerend. En als Rudi nu zin heeft om, naast het interviewen, ook eens te gaan rallyrijden, de Eyjafjallajökull eens te gaan bezoeken of gewoon in gedachten verzonken naar het landschap te zitten turen, dan gaat u gewoon méé. Ja, Rudi is veel in beeld. En ja, hij heeft weer zo’n komisch sjaaltje aan. Maar kijk daar nu even voorbij, het is belangrijk.

‘Het verdriet van Europa’ gaat niet alleen over de crisis, het gaat over Vranckx die in de eerste plaats zélf de crisis probeert te begrijpen en er zin aan probeert te geven. Niet makkelijk, maar daarom zijn de mensen die Vranckx voor de camera haalt geen experts, ze zijn de mensen die het kaartenhuis persoonlijk zagen instorten. Sommigen gaan niet vrijuit wanneer het over dat instorten gaat, om maar niet te zeggen dat ze gewoon aan de tafel stonden te schúdden toen het geheel in elkaar plofte.

De Ierse bankier die Vranckx voor hem in de stoel gekregen had, was misschien wel de meest treffende getuige. Toen het de man eindelijk duidelijk was geworden dat het spel op de wagen zat, die wagen van de baan afgeraakt was en terstond zou ontploffen, diende hij maar snel zijn ontslag in. Zo, opgelost. Niemand verantwoordelijk, want de verantwoordelijken zijn ontslagen. ‘Jullie betalen nu het gelag’, zo zei hij ongeveer. Maar het was de eerlijkheid waarmee hij het zei die nog het langste bleef zinderen.

Rudi Vranckx is tegenwoordig bijna in de adelstand verheven in Vlaanderen. Is het niet omdat hij net nog in het journaal van zeven uur aan de dood ontsnapte in Syrië, dan is het omdat hij in het laatavondnieuws alweer in Egypte staat om de stotterende polsslag van het Tahrir-plein in beeld te brengen. ‘Het verdriet van Europa’ is wat dat betreft minder spectaculair, de kans dat Rudi live het loodje legt is aanzienlijk kleiner.

Maar dat wil niet zeggen dat het daarom minder boeit. Het grote publiek loopt ‘Het verdriet van Europa’ waarschijnlijk mis, daar op Canvas. Maar Vranckx is een man van verhalen, en die weet hij ook nu te vinden. In de volgende aflevering trekt hij naar Griekenland, wij zullen er ook zijn.

Nog één ding: als we bij de beelden van IJsland Björk op ons bord krijgen, en bij die van Ierland riedelende folkmuziek, mogen we dan volgende week Demis Roussos verwachten?


Quote

‘We waren niet boosaardig, gewoon… naïef.’ – Een IJslandse ex-bankier die – het kan verkeren - nu gewoon visser is.


Tweet

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234