null Beeld

Tv-review: 'House of Cards' op Netflix

Bart De W. uit A. op skivakantie, en toch werd het nieuws in zijn afwezigheid als vanouds gedomineerd door één politicus en één politicus alleen. Frank Underwood: een man van het soort staal waarvan zo’n zestig jaar geleden tanks werden gemaakt. ‘House of Cards’, de bijwijlen briljante Netflix-serie, begon onder bijna hysterische belangstelling aan een derde ambtstermijn.

Tom Raes

‘Laat de man met rust, hij eert zijn vader’, maant de veilgheidsagent een al te opdringerige fotograaf tot bedaren. Even verderop, net uit het zicht van zijn lijfwachten en de fotografen, zeikt de Amerikaanse president Frank Underwood al monkellachend de grafsteen van zijn vader onder. De bloemen die hij meegebracht heeft, zijn voor de schijn, laat hij u en ons tussen twee stralen door weten. ‘Dat komt menselijk over. En als je president van de Verenigde Staten bent, moet je toch op z’n minst een béétje mens zijn.’ Hij zegt het met tegenzin, dat van dat mens zijn.

We zijn nog geen vijf minuten ver in het derde seizoen ‘House of Cards’, maar wie dacht dat Frank Underwood milder zou worden nu hij eindelijk heeft wat hij wou – het presidentschap – wordt op hoongelach en een golden shower onthaald. Dat is meteen ook de belangrijkste verandering waarmee de reeks uitpakt: het presidentschap, en de bijhorende witte, vrijstaande woning met ovalen kantoortje. De eindhalte voor veel politici, maar verdomd als dat betekent dat de trein van Frank Underwood ook maar een beetje vaart zou minderen: de koning ligt na twee seizoenen eindelijk bovenaan op de stapel kaarten, en van bovenaf is het nu eenmaal makkelijker om je tegenstanders op de kop te kakken. Underwood beseft dat als geen ander, en laat al in de eerste aflevering van het nieuwe seizoen het wc-papier aanrukken: bijna despotisch, hoe Kevin Spacey zelfs zijn medestanders bijna tot bloedens toe in de tang neemt. Bijna demonisch hoe hij zich vervolgens omdraait, z’n gezicht in de plooi van een - laat het woord in uw mond zeiken - staatsman trekt, en weer verzoenend de camera’s tegemoet treedt.

Op dat vlak is er weinig nieuws: Spacey voelt zich elk seizoen steeds meer in z’n nopjes in de speeltuin die Frank Underwood heet, en lijkt ook stilaan te beseffen dat hij een rol beet heeft waarvoor andere, mindere acteurs een moord zouden plegen. Of erger nog: een lijst zouden duwen. Nog altijd bewonderend toekijken dus. Maar tegelijk ook verwoed hopen dat het nu allemaal gaandeweg niet té tweedimensionaal wordt. De lijzige, van vitriool druipende onderonsjes tussen Spacey en de kijker lijken alvast iets sterker teruggeschroefd om baan te ruimen voor de plot. Geen erg: het is een góéie plot. Maar daarmee wordt er wel meteen heel wat minder aan zelfrelativering gedaan. Gevaarlijk is dat: Frank Underwood is een lul, namelijk. Een kerel die je haat, maar waarbij je er ondertussen wel pleziér in schept om hem te haten. Het zou zonde zijn als we ‘m op het eind van de rit énkel nog maar zouden haten. Kunnen we evengoed naar ‘Villa politica’ kijken, in dat geval.

Maar de handen die het kaartenhuis bouwen, lijken ook in het derde seizoen nog altijd vaardige tengels. In het verhaal zijn er enkele belangrijke takken gesnoeid, en enkele al dan niet zakelijke relaties die voor spanning zorgden, zijn niet meer. De focus komt nu deels op Underwoods verbond met de minstens even ambitieuze Claire (Robin Wright) te liggen: een huwelijk dat tot nog toe meer kracht aan de dag kon leggen dan dat van Black met Decker, maar dat nu voor het eerst lijkt te knarsen van een beginnende metaalmoeheid. Vraag het Frank Vandenbroucke: het is maar een kwestie van tijd eer ambitieuze mensen elkaar voor een trapladdertje beginnen aan te zien. Freya Piryns en Willem-Frederik Schiltz zijn bij dezen gewaarschuwd. Maar zelfs zonder die verloren takken staat de stam van ‘House of Cards’ nog altijd fier rechtop: de bast van Kevin Spacey, liters cynisme in de nerven, en achteraf vooral blij zijn dat je zélf niet op Frank Underwoods shit list staat.

Uitsmijter? Op de vooravond van het nieuwe seizoen ‘House of Cards’ zaten regisseur Michaël R. Roskam en Liesbeth Homans in ‘Reyers laat’ om er alvast jubelend naar uit te kijken. Die eerste als vakbroeder, die laatste net als Frank Underwood tot over de oren in de politiek – wie met katarakt sukkelt zou de Wetstraat 16 op een slechte dag misschien wel kunnen verwarren met het Witte Huis. Roskam loofde terecht de vertolking van Kevin Spacey, terwijl Homans vooral wou benadrukken dat het er niet écht zo aan toe gaat in de politiek. Nu ja, buiten het beleid dan: de eerste daad van de nieuwbakken president Underwood, die zelfs zijn partijgenoten tegen hem in het harnas joeg? Drastisch snoeien in de uitkeringen en de schaar zetten in de pensioenen. ‘House of Cards’ kwam plots iets dichterbij dan we hadden gewild.


Quote

'Weet je, pa. Als mensen later mijn graf willen bezoeken, zullen ze in de rij moeten staan.'

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234