Tv-review: 'Kinderen met kopzorgen' op Nederland 2

In de zachte herinneringen aan onze eigen jeugd maakten wij ons als tienjarige voornamelijk zorgen over wat we op ons verlanglijstje voor Sinterklaas zouden zetten – en of de Goedheilig Man dat lijstje wel tijdig zou aankrijgen. ‘Kinderen met kopzorgen’, de documentaire van maandagavond op Nederland 2, deed ons weer beseffen hoe belachelijk onbekommerd die jaren eigenlijk voorbij gleden.

Het geldt vandaag als een modieuze stelling om de wereld van de kinderpsychiatrie af te schrijven als de nieuwste big business, die kinderen aan de lopende band een etiket opplakt. Toegegeven, ook wij vragen ons wel eens af of ADHD en autisme in onze schooltijd dan simpelweg niet bestond of dat die gevallen gewoon onder de radar bleven. De film van Ingeborg Jansen gaf geen antwoord op die vraag, maar verschafte wel een heel eerlijk, direct beeld in de wereld achter de medicatiecijfers en onheilsberichten.

Jansen stelde daarvoor haar camera’s op in een Nederlands therapiecentrum, waar ouders te rade kunnen gaan die vermoeden dat hun kind psychisch in de knoop zit. De schijnbaar objectieve aanpak, waarbij Jansen de intakegesprekken en eigenlijke therapiesessies voor zich lieten spreken, deed wat denken aan die van de ‘De rechtbank’. Omdat de onderwerpen ook hier vaak erg gevoelig liggen - seksueel misbruik, moeders op de rand van of juist kniediep in een burn-out, een onverwerkte steekpartij die een verwarde jonge geest helemaal tilt doet slaan – oefent deze documentaire de hypnotische aantrekkingskracht uit die ook van die juridische reeks uitgaat. Bij momenten vraag je je af of het ruimere publiek deze hyperpersoonlijke verhalen wel mag zien – zitten we met zijn allen die kinderen niet te observeren zoals de therapeuten dat soms doen: veilig achter plexiglas, zoals dieren in een zoo? Maar omdat veel van hun verhalen ook iets dwingends over onze ruimere maatschappelijke problemen – en uiteindelijk over onszelf – lijken te vertellen, blijft een mens wel kijken.

‘Kinderen met kopzorgen’ liet tussendoor ook de therapeuten en kinderpsychiaters zelf filosoferen over de eigenheden van hun vak. Dat het geen job is voor wie altijd positief resultaat van zijn werk verwacht. Zijdelings werd daarbij ook voorzichtig geponeerd of onze veranderende – zeg maar: versoepelde – opvoedingsmethoden wel een goede zaak zijn.

Echt harde uitspraken kon Jansen niet aan de begeleiders ontfutselen. Dat was ook niet nodig: haar documentaire toonde terdege dat psychiatrische problemen bij kinderen om langdurige begeleiding vragen. En dat zelfs dan succes niet altijd gegarandeerd kan worden. Geen nieuws dat dagelijks in krantenkoppen wordt uitgeschreeuwd, wel iets waarbij het geen kwaad kan om nu en dan stil te staan.


Quote

‘Ik ben niet zo druk, maar toch zeggen ze dat ik ADHD heb. Dat begrijp ik niet zo goed.’ Het jonge meisje Anouk is niet helemaal in het reine met haar diagnose.


Tweet

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234