Tv-review: 'La Terre Amoureuse' op Canvas

En de boer, hij ploegde voort. Zo kwam het dat we in 2013 naar ‘La terre amoureuse’ zaten te kijken: een portret van vier boerenfamilies beneden de taalgrens. Ploegen doen ze nog wel, maar dat er één en ander veranderd is in de stiel, is onmogelijk te ontkennen.

‘Steek een boer in een kostuum, en je hebt nog altijd een boer’, luidt het in onze plaatselijke streektaal. Die landbouwers, ze blijven een apart geslacht. De boerenfamilies in ‘La terre amoureuse’ waren dan ook echte boeren. Getint door veranderde tijden, dat wel. Maar nog altijd het soort mens dat elke afzonderlijke koe nog een naam geeft, en in één oogopslag het verschil ziet tussen zo’n Greta en een Lily.

‘La terre amoureuse’ is van de hand van de Belgische Manu Bonmariage, bekroond cameraman en filmmaker die hier desondanks zichzelf volledig wist weg te cijferen. Geen voice-over, zelfs bijna geen hoorbare vragen die gesteld worden. Bonmariage was op zoek naar wat de vier boerenfamilies gemeen hadden: de liefde, voor het vak én voor elkaar. En liefde gedijt nog altijd het beste in stilte, ook op het platteland.

Toch, wat we te zien kregen waren geen romantische portretten. Eén boer vechtte zo naast het erf met het afbetalen van de lening van zijn echtscheiding, en schuimde datingsites af op zoek naar een wuuf. Ook het liefdesleven van boeren blijft niet gespaard van de 21ste eeuw, merkten we. De tijd dat de boeren met moeder de vrouw samen met de kippen op stok gingen leek langer geleden dan ooit.

Nog zo’n modern woord: automatisering. De boeren in kwestie zagen het vooral met lede ogen aan. Dat er niets meer aan te doen viel, hadden ze al aanvaard. Maar zeggen dat ze er naar uitkeken zou ronduit liegen zijn. De discussies erover waren hoogoplopend, een clash tussen de passie voor het vak en het gezond verstand. Van liefde alleen gaat de honger niet zwijgen.

‘La terre amoureuse’ kan misschien nog het beste gezien worden als een tijdsdocument. Niet meer van de stereotiepe boer met de riek, maar wel van de laatste overblijfselen van zo’n leven - voor het helemaal opgeslokt wordt door de commerce. We zagen een boer meelopen in wat nog zo’n goeie ouderwetse processie bleek te zijn – mét zang - en duimden. Dat de automatisering nog niet voor morgen hoefde te zijn.


Quote

‘Mijn vrouw zegt altijd ‘als je mij zou strelen zoals je bij je koeien doet, het zou vanzelf gaan’


Tweet

Daar zijn ze al, die moderne tijden.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234