null Beeld

Tv-review: 'Manneken Pis' op Eén

Elk jaar komen drie miljoen toeristen in de Brusselse Stoofstraat met open mond gapen naar Manneken Pis - na het glazen plafond van de gebouwen van de Europese instellingen wellicht de meest teleurstellende Brusselse toeristische trekpleister. 'Máár: goeie kans dat er uit die drie miljoen een paar straffe verhalen te plukken zijn', denkt een goed programmamaker dan. 'Manneken pis' bewees opnieuw: Arnout Hauben is een goed programmamaker.

Tom Raes

Hauben, hopman van onder meer 'Weg naar Compostela' en, recenter, 'Ten Oorlog', is ook bij 'Manneken pis' bezieler van dienst. Al blijft zijn rol deze keer eerder beperkt: hij trekt naar de drukstbezochte trekpleisters die die malle Europese hoofdstad telt, en slaat er kamp op met zijn caravan. Dan onderwerpt hij toevallige buitenlandse passanten aan een kruisverhoor, op zoek naar Een Verhaal. Eens hij dat gevonden heeft, stuurt hij er - 'Charlie's Angels'-gewijs - één van zijn reporters naartoe: Maaike of Elke Neuville, Dieter Coppens of Linde Merckpoel. Laten we ze voortaan 'Arnie's Angels' noemen. Voor de gein, want huilen kunnen we altijd later nog.

In de eerste aflevering waren het Maaike Neuville en Dieter Coppens die door Hauben over de einder werden gestuurd. Neuville landde in Georgië, voormalig oorlogsland en permanent oorlogsslachtoffer - waar ze zou helpen bij bij de wijnoogst. De sfeer was al voor haar aankomst gezet: het noodlot had haar opgezadeld met een norse taxichauffeur die, wanneer het erop neerkwam, geen enkel idee bleek te hebben van waar het door haar bestelde adres dan wel zou mogen liggen. Om de tijd te doden vroeg Neuville naar de naam van haar chauffeur. Die leek even te twijfelen, maar prevelde toen toch stilletjes 'Hamlet'. Het ongeloof in Neuvilles ogen nam zichtbare proporties aan. 'Shakespeare...', probeerde de man nog te verklaren, maar het was al te laat: Neuville lag al in een plooi waar ze de eerste minuten niet meer zou uitkomen.

Neuville trof, eens eindelijk aangekomen, een uniek stel gastheren: volk dat de dag liefst begon met een scheut vodka om de ochtendstond meteen monddood te maken. En de middag- en avondstond liefst ook. De smaak spoelden ze door met een kom vleesbouillon - nog altijd voor de noen, moet u erbij denken. Neuville - we hoorden Hauben al lachen in z'n vuistje - was natuurlijk vegetariër. Ze zou het nog zwaar te verduren krijgen tijdens de wijnoogst. Zo ook toen haar gastvrouwe plots een hele varkenskop op tafel toverde - de gelegenheid was een familiefeest, zo eentje dat al snel een nauwelijks verholen rondje bingedrinken in familieverband bleek te zijn. Eén en één is twee, en al zeker in Georgië: even later zagen we Maaike met blozende wangen en een niet te onderschatten promille in de aders lallen in bed.

Dieter Coppens was ondertussen aangekomen in Italië, waar hij onder dak zou gaan bij een stelletje nonnen dat het, bij gebrek aan een beter tijdverdrijf, op een dansen gezet had. 'Voor Jezus', bleef zuster Anna, de dansende non in kwestie, ons almaar inprenten.

Zuster Anna was verrassend jong, en straalde een zekere levenslust uit die je bij die leeftijd zou verwachten. Een gezamenlijk gebed eindigde ze steevast af met '...en schijt aan de duivel'. We zouden het niet schrijven als het niet waar was. Tijdens enkele diepgaande gesprekken bleek de zuster echter al wat kilometers op de teller te hebben: een verleden als nachtclubdanseres dat ze nu van zich af danste, een hele resem losse scharrels en méér dan één robbertje dat ze in die tijd uitgevochten had met God. Een taaie tante, ware het niet dat ze amper oud genoeg was om tante te zijn.

Dieter - 'Didi' voor de non - hing aan haar lippen. In wat het meest memorabele moment van de avond zou worden, stopte zuster Anna hem in. Er werd gelachen, speels geplaagd. Een mens zou het flirten kunnen noemen, maar zulke termen gebruik je nu eenmaal niet wanneer je het over een non hebt. Zou zuster Flashdance die nacht onkuise gedachten gekoesterd hebben? En zou Didi er een hoofdrol in gespeeld hebben? We kwamen het niet te weten, maar van Dieter menen we het wel met zekerheid te kunnen zeggen. Je zat bijna te hopen dat de twee elkaar bij het afscheid hartstochtelijk een tong zouden draaien - het híng gewoon in de lucht - maar nog eens: zo spréék je niet over nonnen. En dat is doodzonde.

'Manneken pis' leek bijwijlen op een lang geleden verloren gelegde rubriek van 'Man Bijt Hond', een vergelijking die in de juiste kringen nog altijd naar waarde zal worden geschat. In de volgende aflevering trekt Martin Heylen dan wel niet naar Siberië, maar: het had wél gekund. En dat is veel in de harde wereld van de beeldbuis.

Ergens in Italië danst op dit moment een non op technomuziek. Zonder 'Manneken pis' hadden we het nooit geweten.


Quote

'Daar stond vijftig! Vijftig!!' - Dieter's non blijkt een zware voet te hebben, maar geen erg: in Italië zijn snelheidslimieten meer richtlijn dan regel.


Tweet

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234