null Beeld

Tv-review: 'Marsman' op Eén

Gisterenavond begon op Eén ‘Marsman’. Marsman? In onze wildste dromen zagen wij op dinsdagavond bij Eén al heuse science fiction geprogrammeerd. Marsman - de intergalactische held die ons zonnestelsel komt redden! Helaas: wilde dromen en de VRT, het zal wel nooit een goed huwelijk worden.

mke

Wat hebben we dan wel gezien? Een fijne fictiereeks, met potentieel om een heel fijne fictiereeks te worden. Maar, die Marsman dus. Die blijkt dus gewoon Nico te heten en over geen enkele bovenmenselijke kracht te beschikken. In de eerste aflevering kwam hij zelfs als een zwakkeling over, een pushover eersteklas. Eentje met een hart van goud, dat wel, en – dat zal je altijd zien - die krijgen de meeste shit over zich heen. In Nico’s geval bestond die shit uit de aankondiging van zijn vrouw dat ze een ‘time-out’ wou op dezelfde dag dat hij ontslagen werd. Onze Marsman verricht nochtans genoeg goede daden om zijn hemel te verdienen: sinds de dood van zijn moeder zorgt hij voor Rudi, zijn broer die lijdt aan een zware vorm van autisme.

Het mooie aan ‘Marsman’ is dat veel van de dingen die we hier net uiteenzetten worden getoond, zonder er al te veel dialoog aan te verspillen. Meestal spreken de beelden voor zich: Nico die doelloos door de straten dwaalt, met als enige leidraad de mooie soundtrack van Sioen. Dat moment waarop hij ter verstrooiing gitaar gaat spelen in een muziekwinkel en buiten wordt gezet: ons hart brak mee in twee. Of toen het bolletje ijs van zijn hoorntje viel: idem ditto.

Toch vermoeden we dat de reeks niet elk segment van het grote Eén-publiek zal bekoren. Dat er nu en dan een licht surreëele scène opduikt – Nico slaat al wel eens praatje met zijn dode moeder - vormt nog geen probleem. Daar is de VRT-kijker sinds ‘Het goddelijke monster’ en ‘Quiz me quick’ wel aan gewend geraakt. Maar de trage, bijna slome manier waarop het verhaal zich ontvouwt zou snelheidsduivels en speedkickers wel eens kunnen doen afhaken. Voor ons ligt de kracht van ‘Marsman’ net in die rustige, woordeloze momenten.

Niet dat de acteurs de dialogen niet goed staan te declameren. Tom Audenaert, die sinds ‘Quiz me quick’ een abonnement lijkt te hebben op elke fictiereeks op Eén en VTM, is ook nu weer erg aimabel. En Jurgen Delnaet speelt het hoofdpersonage met net genoeg leegte achter de ogen. Maar Mathias Sercu schreef vroeger voor theater, en dat is er in sommige scenes wat aan te merken. Zeker de vertolking van Rudi, de broer met autisme, door David Cantens helt soms gevaarlijk over naar het theatrale. En de mannengein die het groepje van de Mannen van Mars moet voortbrengen, moet ook nog wat haar op de tanden krijgen.

We zullen volgende week zien of Mathias Sercu nog een strofe poëzie uit zijn pen kan wringen. Aflevering één smaakt alvast naar meer. Dat doet ons eraan denken: ondertussen zo veel goesting gekregen in een chocoladereep, niet normaal!


Quote

‘Maar, meneer de agent, mijn vriend heeft maar één arm.’ Nico's vriend Peter probeert op alle mogelijke manieren onder een snelheidsboete uit te komen.


Tweet

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234