null Beeld

Tv-review: 'Meneer de burgemeester' op Canvas

Ja, het is een smerige streek van de Q. En die ploat mag nu wel definitief afgezet worden, wat ons betreft. Maar laten we vooral onthouden dat er in die tricolore sjerpen ook ménsen zitten. Of dat probeert ‘Meneer de burgemeester’ toch wijs te maken aan een Vlaanderen dat nog volop aan het schuimbekken is na een bewogen 14 oktober.

Met: Burgemeesters, duh.

Review?

Enkele jaren geleden was er op de kijkbuis nog ‘Meneer doktoor’ te zien: een programma waarbij dokters op leeftijd mochten vertellen wat ze zich nog allemaal herinnerden van hun loopbaan. Het was een uitzonderlijk staaltje televisie in een tijd van 3D-televisies, digicorders en rode knoppen: het concept bestond uit oude mensen die op een stoel zaten en vertelden. En toch wist het te boeien. Ja, het kon zelfs ontroeren.

Van datzelfde laken een broek met ‘Meneer de burgemeester’. Nu, ontroeren deed de nieuwe telg (nog) niet, al lag dat duidelijk vooral aan de aard van het beestje. Geen hartverwarmende of schrijnende verhalen wanneer burgervaders eens diepe fronsen in hun voorhoofd trekken en denken aan hoe het begon en waar het in godsnaam allemaal naartoe moet. Wél verhalen van strijd, rivaliteit en idealen die soms meer ingegeven waren door de kleur van de liefde dan door die van een partijkaart. Tijden waarin De Vooruit ook nog iets anders was dan een concerttempel. Ah, nostalgie.

In de eerste aflevering ging het dan ook vooral over hoe de heren burgemeesters nu eigenlijk in die dekselse sjerp beland waren. De makers van ‘Meneer de burgemeester’ zijn er net zoals bij ‘Meneer doktoor’ opnieuw in geslaagd types voor de camera te halen die overlopen van de straffe verhalen en die wellicht nog eerder blanco stemmen dan dat ze een blad voor de mond nemen. Bleef ons vooral bij uit de eerste aflevering: Charles Vanheuverzwijn. De eeuwige rivaal van Herman De Croo die nog steeds glundert als hij aan de overwinning denkt die hij destijds op de nog piepe ‘erman behaalde in Brakel. Een Brakel zonder De Croo’s: het is inderdaad een tijdje geleden. Ah, nostalgie.

‘Meneer de burgemeester’ is vooralsnog geen ‘Meneer doktoor’, maar dat hoeft het ook niet te zijn. Het staat op zich, als een portret van een beroep dat, net zoals bij dokters, méér is dan een beroep. Wel afwachten in hoeverre de interviewees – uit idealen, of misschien zelfs gewoon uit trots – hier en daar het verleden wat retoucheren om het in hun kraam te doen passen. Burgemeesters zijn ook mensen, weten we nu, maar laten we ook niet vergeten dat het op het einde van de dag ook nog altijd politici zijn. Trouwens ook wel eens fijn: het woord ‘burgemeester’ horen zonder dat er meteen een tirade wordt afgestoken over Schone Verdiepen. Ook alweer een hele tijd geleden. Ah, nostalgie.

Vooruit dan maar, omdat we ook kinderen van onze tijd zijn en de titel er gewoon om vráágt: aan wie dinsdagavond gekeken heeft: proficiat. Aan wie dinsdagavond níét gekeken heeft: u hebt iets gemist. Maar geen nood. Te herbekijken op uw 3D-televisie, via uw decoder, met een druk op de rode knop.

Quote uit het pogramma?

‘Er zijn zo veel advocaten, zo veel dokters, zo veel notarissen. Maar burgemeesters, daarvan zijn er toch maar 308.‘Stefaan Platteau, 78, liberaal, Dilbeek.

De beste tweet over het programma?

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234