null Beeld

TV-review: Met vier in bed

Dwarskijker bekijkt voor u het tv-seizoen, zo hoeft u dat niet meer te doen. Of misschien wél? Deze keer voor u besproken: 'Met vier in bed' op vtm.

De definitie van een bed & breakfast is blijkbaar erg rekkelijk in het geteisterde Tochtgat aan de Noordzee dat ik metterdag meer liefheb, als ik het koningshuis voor de aardigheid eventjes buiten beschouwing laat.

In de tweede serie van 'Met vier in bed' krijgen we alweer de meest uiteenlopende logementen te zien: van nederig tot protserig, in verschillende gradaties van twijfelachtige smaak - soms is zo'n B&B eigenlijk een regulier hotel dat zich, om voor 'Met vier in bed' in aanmerking te komen of om belastingtechnische redenen, ietwat bescheidener voordoet dan alom blijkt, en dus vals bescheiden is.

Als de uitbaters van zo'n slaapplaats vlotweg van een 'totaalconcept' gewagen, dan ben ik meteen geneigd er spoorslags vandoor te gaan en genoegen te nemen met de blote hemel. 't Zal wel weer een karakterkwestie zijn, of toch iets waar geen flinke boswandeling tegen opgewassen is. Uiteraard hadden alle kamers van onderhavig totaalconcept een naam.

De zogeheten boekenkamer was naar het behangselpapier genoemd, dat een overdonderende, nogal dreigende, vermoedelijk op omvallen staande boekenwand voorstelde. Wat zouden we zijn zonder een vleugje cultuur voor het slapengaan in een B&B, als er alleen maar een testbeeld te zien is in 't eigen hert? Opgelet: deze vraag is louter retorisch. En deze bladzij van papier is godzijdank geen internetforum en dus ook geen hondenweide in cyberspace.

'Met vier in bed' is een wekelijkse wedstrijd voor B&B's, verspreid over vier televisieavonden. In geval van interesse is het zaak om vier avonden na elkaar te kijken, maar als je één uitzending gemist hebt, verneem je de volgende avond wel wat er daags voordien zoal gebeurd is, en niet zo'n klein beetje: uitentreuren, tot je er geestelijk bijna van knapt, wordt er in elke uitzending allerlei vervelends over wat voorafging herhaald, alsof vooral díé kijkers moeten bediend worden die, zonder goed te beseffen wat ze deden, hun hersens aan een rondreizende tentoonstelling over domoren in bruikleen hebben gegeven, en dus niet eens weten dat ze naar 'Met vier in bed' zitten te kijken.

Eén van de deelnemers had hardop vastgesteld dat er geen washandjes in de badkamer van deze of gene B&B te bespeuren waren. Dat citaat werd nadien zo vaak herhaald dat het woord 'washandje' veel te veel gewicht kreeg. De zoveelste herhaling van die problematiek zal ongetwijfeld wel ergens tot acute krankzinnigheid hebben geleid: een gevoelige natuur, zo stel ik het me voor, zal zich onder onmenselijk gegrom in de rand van het dichtstbijzijnde tafelblad hebben vastgebeten om erger te voorkomen. Voor alle duidelijkheid: een B&B zonder washandjes is als een kikker zonder iPhone.

In 'Met vier in bed' krijg je wel een impressie van die B&B's, maar uiteindelijk draait dit programma zoals alle reality meer om de hebbelijkheden, de koddige trekjes en het particuliere gedachtegoed van de uitbaters. En natuurlijk ook om eventueel gekissebis.

Meestal zit er wel een uitgesproken kloothommel tussen die z'n eigendunk nauwelijks kan tillen, maar deze week helaas niet: laat ik zeggen dat het deelnemersveld veeleer gewoontjes was, zo onopvallend dat je evengoed een tijdje bij je buren naar binnen had kunnen kijken, over de sanseveria's heen, net zo lang tot die mensen je pseudohoffelijk vroegen of ze mogelijk iets van je aanhadden, desgevallend.

Om lof te spreken over een B&B zei iemand: ''t Is alsof ik thuiskom.' Ik weet niet of ik meteen zou willen thuiskomen als ik dan toch op reis ben, of is reizen in het beste geval een surplace? Retorische vraag nummer twee. Voor ik in zondagsfilosofie of doordeweekse woordenkraam aangaande ruimte en tijd verval, wil ik het nog even over het zogeheten arrangement hebben, waar je in elke B&B tegenaan kunt lopen, als je niet oppast.

Ik probeer me in te leven in iemand die een bed voor de nacht zoekt, en de volgende ochtend een ontbijt wil en verder geen verlangens heeft, ik probeer me dus in mezelf in te leven, en terwijl ik me nog aan het inleven ben, weet ik al dat niemand mij yoga of paardrijden door de strot moet stouwen. Maar het allerergste was nog het arrangement van een Nederlands stel dat een B&B in La Roche draaiende hield.

De man verscheen zonder voorafgaande waarschuwing als kabouter vermomd voor zijn gasten: hij zei dat hij voor de gelegenheid Flitske heette, en dat hij de logés doorheen de Kabouteruniversiteit zou loodsen. Het heet, geloof ik, animatie, maar voor mij was het horror, ook al omdat die man naar mijn smaak niet echt een aanwinst voor de showbusiness was, zelfs niet voor die van La Roche. Hij gelastte eenieder een dansje te doen waarbij je één vinger in je achterste moest duwen, 'maar niet te diep'.

Eén van zijn gasten, een weduwe die in de Vlaamse Ardennen een B&B uitbaatte, zei dat het ongelofelijk lang geleden was dat ze nog zo gelachen had. Ineens begreep ik waarom 'F.C. De Kampioenen' nog steeds niet uitgeziekt is, en het onbegrijpelijke hoe en waarom van de jongste verkiezingsuitslag werd mij vreemd genoeg ook duidelijker, met alle droefenis van dien.

De week van 'Met vier in bed' eindigde in Comblain-la-Tour, een dorp aan de Ourthe dat in de jaren zestig bij verlichte geesten waar ik als kind al naar opkeek om z'n jazzfestival bekend stond: de gigant John Coltrane heeft er nog gevonkt.

Deze week zag ik de laatste aflevering van 'Met vier in bed' donderdagnacht, door middel van de Digicorder en met mijn gedachten elders, want eerder had ik aan Sonny Rollins blootgestaan: tachtig jaar, tenorsaxofonist, onsterfelijke held van de hard bop, omringd door verbluffende muzikanten, die stuk voor stuk tien keer beter waren dan zowat alles dat bij de gratie van de homo economicus op de affiche van Rock Werchter prijkt.

Het was een belevenis die mij weer eens haarscherp aan kwaliteit in het algemeen herinnerde. Dat betekende onder andere: verdoe geen tijd aan 'Met vier in bed', ook niet als je er voor betaald wordt. Alweer net iets te laat dus.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234