null Beeld

Tv-review: 'Op straat' op Eén

Tv-maker Wannes, zo stelde hij zichzelf voor, is een nieuwsgierige mens. Daarom besloot hij om een maand lang dakloos door het leven te gaan. Belevingsjournalistiek, heet dat dan.

Katrien Verschoren

Nieuwsgierigheid is één reden om dat besluit te nemen. De drang om te tonen hoe erg het is om geen thuis te hebben had een andere kunnen zijn. Maar die reden werd niet luidop gegeven. Misschien omdat Wannes ervan uit ging dat iedereen al wel weet hoe erg dat is? Hmmmm. Je kan raden hoe erg het is. Je hebt verhalen zoals deze gelezen. Je hebt bedelaars en daklozen met je eigen ogen gezien op straat, vaak haastig voort struinend want drukdrukdruk. Maar je weet het niet, niet echt. Bracht een nieuwsgierige tv-maker daar gisteren verandering in? Nou, niet helemaal.

Niet dat Wannes geen respect afdwingt. Het vroor soms dat het kraakte en het gebrek aan warmte en een degelijke nachtrust had een duidelijk effect, zelfs al na enkele nachten. Het bedelen leek nóg pijnlijker. 'Dit is echt zo gênant, écht gênant. De mensen kijken letterlijk op mij neer.' Als ze hem al dúrfden aankijken. Hij toonde aan dat je als dakloze dag in dag uit afhankelijk bent van anderen. Je moet die hulp durven en willen vragen. Maar dat is dan weer bij wet verboden, volgens twee agenten die hem wezen op zijn Cara-kartonnetje waarop 'spaarrekening slaapzak' gekribbeld stond. Dat viel onder 'om geld vragen' en dus bedelen. Stilzwijgend voor je uit staren, hopend dat mensen het symbool van je lege muts die voor je ligt juist interpreteren en er een paar munten in werpen, mag wel. En hoewel we niet onbewogen bleven door de tragiek, voelde het ook heel wrang toen een jong meisje op kerstavond, de eerste avond van het project, één van haar vijf 'daklozenmanden' - inclusief deken, eten en een kraslotje - aan Wannes schonk. Dat was er eentje minder voor een, nu ja, échte dakloze.

Het interessantst waren de gesprekken die Wannes aanknoopte met 'collega-daklozen'. Freddy kampte al lang met een cokeverslaving. Die heeft ervoor gezorgd dat hij jaren op straat had moeten leven. Tegen nieuwjaar wou hij clean zijn. Luigi had op de Groenplaats zijn dakloos leven na jaren in een patroon kunnen gieten, om niet volstrekt gek te worden. Zijn huis was in vlammen opgegaan door de fout van zijn buurman. Van de ene dag op de andere stond Luigi op straat. Maar hoe hij 't volhoudt? Dat kwamen we niet te weten.

Of Wannes het een maand volhoudt, zullen we pas in de derde en laatste aflevering te weten komen. Maar 't is geen spel, geen vierdewereldversie van Expeditie Robinson. Of hij nadien gaat kunnen antwoorden op de vraag 'Hoe hou je 't in godsnaam vol?' lijkt ons onwaarschijnlijk. Die vraagt valt niet te beantwoorden wanneer je dakloos bent met de wetenschap dat je elk moment terug kunt naar je huis, je lief en je warmwaterketel. Het besef dat je na 31 dagen sowieso weer aanspraak kunt maken op comfort, én op waardigheid, staat het beantwoorden van die vraag in de weg.


Quote

‘You are not what you own’, volgens Zurenborgse graffiti. Nou, het komt blijkbaar toch in de buurt.


Tweet

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234