TV-review: Operatie Renovatie

Dwarskijker bekijkt voor u het tv-seizoen, zo hoeft u dat niet meer te doen. Of misschien wél? Deze keer voor u besproken: Operatie Renovatie op vtm.

Het was een week waarin het noodlot deed waar het goed in is: een onverwachte comeback maken in de maakbare samenleving, dit keer ter hoogte van een tunnel in Zwitserland. Daardoor werd ongeveer alles waar de gemiddelde tweeverdiener zich over opwindt een tijdlang bijzaak, tevens beschamend gebeuzel, zeg maar de onbenulligheid zelf.

Het schokkendste was alweer dat het leven ondertussen gewoon doorging, omdat het zich geen spaan aantrekt van het droevige lot van verongelukte kinderen, laat staan dat het zou malen om het ongeneeslijke verdriet van hun ouders.

Het leven maalt niet, het draaft blindelings door. En het telt ondertussen geen doden. Het maakt geen onderscheid tussen onschuldige kinderen en massamoordenaars. In de ban van het leven houdt niemand zijn kinderen voor dat het bestaan, dat warnet van oorzaken en gevolgen, geen pretje is. En zelfs gekmakend als het goed tot je doordringt.

Toen dat afgrijselijke ongeluk zich nog maar pas voltrokken had, zat ik, uiteraard nietsvermoedend, naar 'Operatie renovatie' te kijken. Dat programma, dat manussen-van-alles opvoert, herinnerde mij aan mijn onhandigheid in huis, en erbuiten. Hoe ik het ook wend of keer, ik ben een samenstel van tekortkomingen – in een nog iets hardere samenleving zou ik wellicht het doodschoppen niet waard zijn.

Dat klinkt al bij al bemoedigend, maar ís het dat ook? In ieder geval was ik laatst in mijn privésfeer niet opgewassen tegen een afvoersysteem dat tegensputterde, en in één vloeiende beweging kreeg ik ook nog af te rekenen met een fase– ik heb het nu ook over elektriciteit – die het liet afweten, terwijl de zekeringenkast niet op een of ander euvel wees.

Ik zag mij genoodzaakt de hulp van vaklui in te roepen, die mij al bij de eerste aanblik doodgooiden met technisch potjeslatijn in hun dialect: ze behandelden mij als een kenner, terwijl ik in hun blik las dat ze mij een complete onwetende vonden, wat hen altijd goed uitkomt.

Ik vermoed dat ik hen aankeek met de oogopslag van een oude dichter die zich in het voorgeborchte van alzheimer vergeefs de muis van zijn muze voor de geest probeert te halen. Je hoeft geen Leonard Nolenste zijn om je daar iets bij te kunnen voorstellen.

In 'Operatie renovatie' gaan zogeheten verbouwduo’sin tien dagen een huis renoveren. De bewoners van dat huis verblijven ondertussen in een hotel. Zij hebben nauwelijks een idee van hoe hun woning er na afloop zal uitzien, al mogen ze door middel van Skype wel suggesties doen en naar de voortgang van de werken informeren.

Waarom zou iemand die goed bij zijn hoofd is zijn huis aan de smaak en de ideeën van een aantal wildvreemde stellen overleveren? Omdat het een spelletje is met camera’s erbij? Vast wel. Enfin, de bewoners moeten uiteindelijk het beste verbouwduo uitverkiezen. Ik vrees dat ik niet op dat plechtige moment ga wachten om af te haken, want er was niets, werkelijk níéts, dat mij boeide aan 'Operatie renovatie'.

Integendeel, ik kreeg het vervelende gevoel dat ik zelf stukadoors of huisschilders over de vloer had, en zo’n bezettingsmacht roept niet meteen het nobelste in mij op, ook al zijn die vaklui vast wel toffe peren na de werkuren. Geouwehoer, snerpende slijpschijven en adembenemende stofwolken.

De spanning tussen gedwongen teamgeest en individuele ambitie: ze moeten samenwerken en elkaar toch beconcurreren. En voeg daar ook nog oververmoeidheid aan toe, want de renovatie krijgt 's avonds en 's nachts haar beslag, ná de gewone werkuren van de deelnemers. Ik heb zulke oefeningen in de ratrace al tientallen keren gezien, en ik dacht dat we er na 'The Block' eindelijk vanaf waren.

Wat is er van primetime geworden? En waar haalt Evi Hanssen, de gedetacheerde Miss Batibouw, haar bovenmenselijke geestdrift vandaan? Is haar stralende glimlach een bijwerking van alleslijm? Is er geen beter programma voor haar, of heeft ze zich erbij neergelegd dat ze niets beters verdient?

Ik begrijp niet dat mensen die niet aan 'Operatie renovatie' deelnemen voor hun plezier naar dit programma kijken. Nu, mocht ik er met mijn hoogsteigen slijpschijf mijn opwachting in maken, dan zou ik er al helemaal niet voor de lol naar kijken.

Nog een geluk dat je in een mensenleven meestal niet weet hoeveel tijd je nog te verliezen hebt.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234