null Beeld

TV-review: Planeet Kuifje

Dwarskijker bekijkt voor u het tv-seizoen, zo hoeft u dat niet meer te doen. Of misschien wél? Deze keer voor u besproken: 'Planeet Kuifje' op Eén.

Zouden er nog hedendaagse kinderen zijn die helemaal opgaan in de albums van de symbolische Belg Kuifje? Mijn kinderen vonden er al niks meer aan - ze konden zelfs in de verste verte niet begrijpen waarom ik die stripverhalen in mijn veeleer donkere, niet al te zorgeloze kindertijd zo meeslepend had gevonden. Ze vroegen of ik ook nog een plusfour had gedragen.


Naarmate ik ouder word en steeds minder tuk ben op de toekomst, heb ik almaar meer last van scherpe herinneringen aan voorvalletjes van vreselijk lang geleden, toen vele honden in mijn ecosysteem nog jankend aan de ketting lagen en geen kinkel daar om maalde. Er waren veel kinkels. Je kon maar beter doen alsof je één van hen was, en als je niet oppaste, raakte je daar heel bedreven in. Laatst nam ik me voor naar 'Planeet Kuifje' te kijken, en meteen voerde de naam van deze stripheld mij terug naar een kinderdroom die me altijd is bijgebleven: ik droomde dat ik een album van Kuifje had bemachtigd dat niemand kende. Ik was het enige kind op aarde dat dit verhaal kon lezen. Duizelingwekkend geluk was mijn deel. De teleurstelling bij het ontwaken - een dinsdagochtend in de zomervakantie van 1965 - kan ik nog altijd navoelen, het geluk dat bij die droom hoorde ontglipt me telkens weer.

Kuifje, ook al heeft hij voor mensen van middelbare leeftijd en erger een avontuurlijke reputatie, lijkt me nogal opgedrongen aan het halve reisprogramma dat 'Planeet Kuifje' heet. Chris Dusauchoit, de presentator, had pauselijk plaatsgenomen in het midden van een zaal in het Hergé-museum in Louvain-la-Neuve, als een suppoost die na jaren van gedwongen nederigheid eindelijk de macht grijpt of toch ineens gaat denken dat hij voor liefhebbers van de klare lijn zelf ook het bekijken waard is. Over Chris Dusauchoit kun je wellicht véél zeggen, onder andere dat hij één van de aangenaamste timbres van alle publieke praters van de openbare omroep heeft. Hij is ongetwijfeld ook iemand die de aanblik van kettinghonden niet verdraagt, en over het algemeen naar natuurbescherming en wereldverbetering neigt.

'Planeet Kuifje' voert ons naar zo goed als ongerepte plekken, dit keer onder andere naar een atol dat deel uitmaakt van de Seychellen. Italiaanse architecten hadden er villa's ontworpen die helemaal in de natuur opgingen: mimicry als eigenschap van bouwkunst. 'Planeet Kuifje' houdt ons het zogeheten ecotoerisme voor: plekken aandoen waar je uit ecologische overwegingen maar beter weg kunt blijven, tenzij je een bioloog bent die er de vleerhondenpopulatie in kaart moet brengen. Het echte ecotoerisme is wellicht: vooral broze ecosystemen voor toerisme behoeden, en misschien ook wel voor Italiaanse architecten. Wie zich zorgen maakt over de toekomst van de planeet, moet maar genoegen nemen met televisieprogramma's als 'Planeet Kuifje', waarin je bijvoorbeeld zeldzame landschildpadden verwoed eieren ziet leggen, met een peilloze blik in de ogen. Probeer het ze maar eens na te doen. Je zag ook een met uitsterven bedreigde reuzenschildpad even naar plastic flessen kijkt die de oceaan op het strand had geworpen - flessenpost van de consumptiemaatschappij. Vervolgens waggelde ze in haar eigen tempo door naar de vloedlijn, met de sublieme onverschilligheid haar eigen.

De toon van dit programma zou je wel eens de indruk kunnen geven dat het mensdom van oudsher een plaag is: 'Dit landschap ziet er nog hetzelfde uit als vóór het ontstaan van de mens,' klonk het iets te enthousiast. Allen daarheen! Ik wil nog wel aannemen dat de mensen altezamen een probleemgroep vormen, maar zonder die mensenplaag ook geen Johann Sebastian Bach, Angelina Jolie of Josse De Pauw, al bij al. Hoed je tijdig voor de natuur, want voor je het weet, heeft ze je te grazen.

Omdat ik in een gulle, haast overdreven communicatieve bui ben, kan er heden een slotconclusie af: 'Planeet Kuifje', bij benadering een reisprogramma dat zo nu en dan naar een natuurdocumentaire zweemt, is niet goed genoeg voor Canvas. Vandaar.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234