null Beeld

Tv-review: 'Ray Donovan' op 2BE

'Ray Donovan' begint veelbelovend - met Jon Voight die een blaffer in de mond van een pastoor stopt, een naar zwaveldampen meurende vraag stelt ('You like it?') en de trekker overhaalt - maar komt daarna, in tegenstelling tot haar personages, nooit meer echt van de grond.

'Ray Donovan' draait tot niemands verbazing vooral rond Ray Donovan (Liev 'Mr. Naomi Watts' Schreiber), een boerenpummel uit Boston die jaren geleden met zijn lief naar LA is afgezakt om daar fortuin te maken, en het dankzij de hulp van zijn mentor nog tot een figuur van enige respectabiliteit heeft kunnen schoppen: hij is een fixer geworden, iemand die de geheimen van de rich and famous in de doofpot mag mikken vooraleer de tabloids ze breed uitgesmeerd op hun voorpagina hebben staan.

Minstens zoveel energie steekt hij in zijn familie. Zijn vrouw is ontevreden dat ze ergens in een buitenwijk zijn blijven steken en snakt naar Beverly Hills, zijn ene broer is alcoholicus, de ander kampt met parkinson - en hij blijkt ook ergens een zwarte halfbroer opgedaan te hebben. Ondertussen werken zijn cliënten zich in de problemen door wakker te worden naast dode hoeren en op zwier te gaan met travestieten, en - ergst van al - wordt zijn vader Mickey vrijgelaten uit de gevangenis. De knar heeft twintig jaar achter de tralies gezeten omdat Ray hem erbij heeft gelapt: waarom weten we nog niet, maar het zal wel omwille van Iets Serieus zijn (Ray: 'Wat je ook denkt dat er gebeurd is, 't is tien keer erger.').

Er is nog méér, maar dat is wel de kern van 'Ray Donovan': enerzijds is het een 'Entourage'-achtige achter-de-schermen-van-Hollywoodreeks, anderzijds is het een aan 'The Sopranos' herinnerende familiesaga over een man die wel de problemen van Hollywood's finest kan oplossen, maar moeite heeft met zijn eigen gezin. Klinkt als twee moeilijk te rijmen genres? Is ook zo: de toon waaiert vermoeiend genoeg alle windstreken uit. Beste voorbeeld: er zitten twee pijpscènes in de aflevering - één tussen Ray en een verliefd popzangeresje, en één tussen een kindje en een pastoor. Zwart is de reeks alleszins, maar over het al dan niet vastplakken van het suffix '-komisch' zijn de makers het nog niet eens.

Grootste troef: de acteurs. Liev Schreiber (spreek uit: 'Lie-jev') doet dat uitstekend als dreigende onderwereldfiguur-met-een-hart - het type dat niet graag geweld gebruikt maar er ook niet voor terugdeinst - maar de beste rol is sowieso voor Jon Voight als diens nog dreigendere vader Mickey: nadat hij de pastoor vermoordt, gaat hij meteen blowen met een prostituee en deelt hij vettige knipogen uit aan moeders die borstvoeding geven. Voight - één van ons aller favoriete rechtse rakkers - staat zich zichtbaar te amuseren met zijn extreme rol, en de relatie tussen hem en Schreiber, nu beperkt tot één korte scène, zal ongetwijfeld nog voor de interessantste momenten van dit seizoen zorgen.

Geen topreeks dus, 'Ray Donovan', maar wel een entertainende. En dan nog: reeksen waarin een foto van Marilyn Monroe uit het niets tegen het hoofdpersonage 'Neuk me' hijgt, krijgen van mij altijd het voordeel van de twijfel. You like it?


Quote

'My dick is covered in blood and she ain't breathin'!' Zondagochtenden: wat móét je ermee?


Tweet

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234