Tv-review: 'Reis naar Marokko' op Canvas

Is het een roadmovie? Een familiesaga? Een historisch document? 'Reis naar Marokko' is van alles een beetje, maar u weet hoe dat gaat met beetjes: u blijft er doorgaans van op uw honger zitten.

Wat is dat toch met reisreportages over migranten die op vakantie gaan in het land van hun (voor)ouders? Bestelwagen volladen met bagage en cadeaus, een emmer water erachteraan schudden voor een behouden vaart, vijf dagen bollen en klaar. Méér valt er niet te vertellen, en toch is er elke zomer geheid een krant die een artikelenreeks programmeert over neo-Belgen die het thuisfront vereren met een uitgebreid familiebezoek. Bezoek dat een week lang wordt uitgesmeerd over een dubbelpagina, mini-landkaartje en kaderstukje met het aantal gereden kilometers incluis.

Om maar te zeggen: we waren op onze hoede voor 'Reis naar Marokko'. Regisseur Senne Dehandschutter – u kent hem misschien nog als 'de jongste zoon' van 'Vaneigens' – en VRT-journalist Majd Khalifeh legden in het kader van vijftig jaar migratie het reisverhaal vast van een Belgo-Marokkaanse familie. Vader Bruno, moeder Rachida, kinderen Dounia en Dries en oma Izza bolden vorige zomer in volle hittegolf in een busje van Hasselt naar Agadir – zonder airco, want dat gaf te veel gezoem op tape. Vijftig jaar migratie: je moet er wat voor overhebben.

In het busje diepte Rachida ter lering van haar kinderen verhalen op over de ontberingen die zo'n roadtrip vroeger met zich meebracht. Slapen deden ze in de auto, koken gebeurde op snelwegparkings en dan had ze het nog niet gehad over de controles van Spaanse douaneambtenaren – alsof het Franco zelve was die aan de grensovergang gebood de koffer van de auto te openen. Oma Izza leek er in het zicht van haar thuiskomst minder zwaar aan te tillen: zij kon zich met moeite het gesnuffel van een paar politiehonden herinneren. In de linkerbovenhoek van het scherm tikten de kilometers aan.

Ondertussen schoten dromerige beelden van Frankrijk en Spanje voorbij en deed de zon haar best om over het geheel een gouden gloed te draperen. Met de juiste muziek eronder gemonteerd was dit misschien wel het beste stuk van de reportage: de momenten waarin niets werd gezegd, er alleen maar werd gereden en naar buiten werd gestaard, vader Bruno stopte voor een zwempartijtje en de kinderen elkaar gillend van de pret in het water duwden. Sowieso zijn de kinderen in dit verhaal de sterkste personages: nederig ondergaan ze de geschiedenisles van hun ouders, tot weifelend de vraag komt of ze niet beter kunnen zwemmen van Spanje naar Marokko in plaats van urenlang aan te schuiven voor de overzetboot.

Plots tikten vijftig jaar migratie weer aan het raam en werden de reisbeelden abrupt afgewisseld met televisiefragmenten in zwart-wit, die aanvankelijk nog spraken over gastarbeiders en integratiecursussen Nederlands. Stilaan werd de sfeer in de archiefbeelden grimmiger: toen de werkloosheid toesloeg, heette het dat 'bepaalde gastarbeiders' louter van werkloosheidsuitkeringen en kinderbijslag leefden en dat ze 'beter zouden blijven waar ze zijn.' Weg droomlandschap, hallo schooltelevisie.

Eenmaal in Marokko ging het snel: de bestelwagen werd uitgeladen, familieleden werden uitgebreid gekust. Terwijl het verhaal daar eigenlijk pas begon, volgde snel een spectaculair shot met een drone over een avondmanifestatie in Agadir en daarna steeg het vliegtuig – hopla – alweer op naar België. Hoe de familie twee weken lang werd herenigd, welke gesprekken er ontstonden, de vragen die ze hadden voor elkaar, hoe Dounia en Dries het met hun Marokkaanse neefjes en nichtjes te stellen kregen: het zal voor de volgende vijftig jaar zijn.


Quote

'De helft van ons geloof is identiek - we delen hetzelfde Oude Testament. Met een meisje uit Oostende zou het cultuurverschil veel groter zijn geweest'

Limburger Bruno verklaart waarom hij de liefde zocht bij een Marokkaanse gouwgenote en snoert en passant het wij-zij-denken de mond.


Tweet


Lees een interview met Majd Khalifeh »

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234