Tv-review: 'Reizen Waes' op Eén

Er zijn nog zekerheden in het leven: 'Reizen Waes' poogt ook in het tweede seizoen geen 'Vlaanderen Vakantieland 2.0' te zijn, en Tom Waes heeft – gelukkigerwijs - ook deze keer geen ambitie om zich als een behaarde versie van Saartje Vandendriessche te profileren.

Al is er wel een klein verschil met de voorgaande reeks. Zonder veel ruchtbaarheid is de focus van ‘gevaarlijk en onbereikbaar’ naar ‘verrassend’ verschoven wanneer het over de keuze van de bestemmingen gaat. Zo kwam het dat Waes’ team voor de eerste aflevering neerstreek in fucking Albanië, een luttele drie uur verwijderd van België. Net als bij Waes zelf, deed Albanië bij ons niet veel andere belletjes rinkelen dan die van de Albanese maffia en louche autoverkopers. En aangezien wij Oostende zelfs al te link vinden om het te vereren met een bezoekje, waren we maar wát blij dat de gastheer van 'Reizen Waes' de honneurs waarnam en ons iets bijleerde over het onbekende Oostblokland.

Daarvoor maakte hij gretig gebruik van ’s lands meest voorkomende statussymbool na de val van het communisme: een Mercedes. Voor een luttele 3.500 euro kun je in Albanië al een prima occasie (niet geheel vrij van enkele kleine mankementjes, zo zou blijken) op de kop tikken. Waarom Waes niet gewoon een auto huurde, zou later duidelijk worden.

Zeker de eerste 25 minuten slaagden Waes en Jimmy – zijn fikser, de Albanese Haldis, maar dan professioneler – er vrij aardig in om de troeven van het land uit te spelen. Die Adriatische kustlijn was lang niet lelijk. Integendeel: de ondergaande zon, de verlatenheid, een plons in het heldere water: als de griep niet zo onder de mensen zou rondwaren, we zouden er niet aan twijfelen dat het vakantiegevoel was dat we voelden opspelen.

Tussendoor had Jimmy nog een paraglide geregeld en zagen we Waes, mét selfiestick, door de lucht scheren. Voor ons mag dat vaste regel worden: als je dan toch zo’n idiote selfiestick wil gebruiken, ben je verplicht om er een afgrond mee in te springen.

Het promofilmpje dat 'Reizen Waes' op het eerste zicht leek te worden, had iets opvallends gemeen met schone liedjes: het duurde niet lang. Volgende stop was namelijk Lazarat. De week ervoor was het dorp door de kweek en de verwerking van cannabis nog 4 miljard euro per jaar waard, nu was het helemaal schoongeveegd en was er haast geen levende ziel meer te bespeuren. Het aanschijn van het verlaten dorp, de bedrukte sfeer en de grimmige kelders contrasteerden mooi met eerdere beelden over zonnige stranden en de onbezorgde stemming die daarmee gepaard ging. Alleen klonk het ietwat dramatische ‘Is dit echt een lief bommaatje of een meedogenloze drugsbarones?’ na een kort gesprekje met een oud dametje daar, een beetje geposeerd.

Het echte venijn van Albanië, en daarmee ook de sterkte van het programma, zat 'm in de staart. In het noorden van Albanië zwaait namelijk nog steeds de Kanun de plak, een oude Albanese wet die boven de grondwet staat. Na er eerst de geneugten van ondervonden te hebben (‘Het huis behoort toe aan God en de gast. Dus vandaag ben ik God.’) werd Waes geconfronteerd met de gitzwarte keerzijde ervan: de bloedwraak. Meer dan 200 gezinnen worden nog steeds gegijzeld door deze wereldvreemde en middeleeuws aandoende vergeldingplicht.

Het bezoek aan een vader die al 20 jaar niet meer buitenkomt uit vrees voor zijn leven, was verbijsterend. Waes was zichtbaar zenuwachtig bij aanvang en met verstomming geslagen na afloop. Wanneer iemands grootste wens is om zo snel mogelijk te sterven, is er weinig dat nog gezegd kan worden. Weten wanneer je moet zwijgen is een kunst, en Waes beheerst ze.

De Mercedes werd opgelapt en verkocht. Met het geld, 1.900 euro, en een doosje pralines gingen Waes en Jimmy terug naar het geïsoleerde gezin. Een kind dat niet goed weet hoe ze een cadeautje moet openen omdat het haar eerste keer is. Een volwassen man die zegt dat een wildvreemde meer voor hem heeft gedaan dan zijn eigen regering. Een Albanië dat heel graag lid wil worden van de Europese Unie. En een Waes die registreert, niet te beroerd om zijn menselijke kant te tonen, zonder te vervallen in zeemzoeterijen en emoviolen op de achtergrond.

'Reizen Waes' is geen reisprogramma, het is geen 'Vranckx', het is geen 'Via Annemie'. We kunnen er de vinger niet echt opleggen. Wat het ook moge zijn, het programma combineert een aantal factoren die elkaar in kracht lijken te versterken. Het eindresultaat weet een bijzonder hoge dosis verwondering op te wekken.

Zekerheden en verwondering, kostbaar spul dezer dagen.


Quote

"Bloed veroudert niet. Bloed is voor altijd."


Tweet


Bekijk een korte montage over de bloedwraak:

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234