Tv-review: 'Sletvrees?' op Ned 3

Wat is een slet? Vanaf wanneer is iemand een slet? En mag je dat überhaupt, iemand een slet noemen? Wij breken er ons persoonlijk ook wel eens het hoofd over tijdens de middagpauze, en dus was het de hoogste tijd om nog eens af te stemmen op Nederland 3, waar we antwoord zouden krijgen op zulke prangende vragen in 'Sletvrees?'.

'Sletvrees?' is van de hand van Sunny Bergman, bij onze noorderburen vooral bekend van 'Beperkt houdbaar' en 'Sunny Side of Sex': docu's die ook al de gevaarlijke krochten van de vrouwelijke seksualiteit probeerden te belichten. Deze keer vertrok Bergman vanuit een persoonlijke mijmering: wanneer mag je iemand van sletterigheid betichten? Was zij zelf, met zo'n dertigtal bedpartners op haar cv, een slet? En hoe staat het eigenlijk met die befaamde seksuele bevrijding die vrouwen zo'n vijftig jaar geleden op gang trapten door hun bh's in de hens te zetten?

Bergman ging eerst te rade bij haar zus en vriendinnen, die elk op zich ook allemaal wel eens voor 'slet' uitgemaakt waren, herinnerden ze zich. Eén van die vriendinnen kwam aan meer dan 140 seksuele partners, waaronder ook Bergmans broer, tot diens verbazing - collateral damage is ook op liefdesvlak nooit uit te sluiten. Dat het er zoveel waren, wist ze zo precies omdat ze die ook allemaal mooi op een lijstje had bijgehouden. Zó slecht staat het er dan toch niet voor met die seksuele bevrijding, denk je dan.

Ook de man op straat moest gehoord worden over wat een slet precies is, en dus had Bergman een uiterst ingenieuze manier bedacht om interviews af te nemen: deelnemers werden in een tentje gelokt dat ze ter plekke op straat had neergepoot - of het een subtiele allusie op het Woord van het jaar 2010 betrof, kwamen we helaas niet te weten. De meest opvallende figuur, die twee giechelende travestieten even buiten beschouwing gelaten, kwam in de vorm van een patser in pak en das de tent binnenkruipen. Zijn collectie seksuele partners liep al tot in de drie cijfers, pochte hij, ondertussen hard aan het proberen geen kreuken in zijn gesteven hemd te maken. 'Every girl's crazy 'bout a sharp dressed man', wist ook Billy Gibbons al.

Tot daar de lokale aanpak, want toen ging Bergman de hort op met haar cameraploeg. Want: misschien lag het wel aan de mannen, dat vrouwen zich ongemakkelijk voelen over hun seksualiteit. Zo werden we, of nu wilden of niet, meegetroond naar een workshop 'vrouwen bevredigen', georganiseerd door een Rus die zichzelf de titel 'eliteminnaar' had aangemeten, en dat zonder ook maar één plooi in de gezichtsspieren zo uitlegde voor de camera. De man van middelbare leeftijd, van het type dat je doorgaans vooral tegenkomt op een most wanted-lijst van Interpol, was net halfweg een sessie 'tongtechnieken' - en zo kwam het dat we op een donderdagavond beroepshalve zaten kijken hoe een kale man met een sjaaltje uit alle macht een vrouwelijk orgasme nabootste. It's a living.

Vanaf dat punte week 'Sletvrees?' steeds sterker af van de eigen vraag hoe het nu eigenlijk staat met de vrouwelijke seksuele moraal anno 2013, en waren we vertrokken voor een rondje Louis Theroux, maar dan helaas wel zonder zijn wit. Zo kwamen we te weten dat vrouwen met lusten vroeger naar de dokter werden gestuurd - in één moeite de mythe bevestigend dat vrouwelijke orgasmes écht alleen maar op doktersvoorschrift komen -, ging het over genderbevestigend speelgoed, bezocht Bergman een erotiekbeurs, een pornoset, schermde ze met Freud (nóg zo'n vaak terugkerend gespreksonderwerp tijdens middagpauzes op de Humo-redactie), en kwam ze op de koop toe ook nog eens met Miley Cyrus aanzetten, het wichtje dat een even grote parodie maakt van vrouwelijke seksualiteit als van muziek.

Opvallend: hoe meer plaatsen Bergman aandeed, hoe mínder duidelijk het werd waar ze heen wou. 'Sletvrees?' zocht vooral de extremen op, wat op den duur het eigen uitgangspunt begon te schaden - waarom pornoactrices gaan vragen of ze zich schuldig voelen als je vertrekt vanuit de gedachte dat gewóne meisjes kampen met een sletcomplex?

Op dat vlak bleef de meest memorabele scène het Amerikaanse 'slettenfeestje' dat werd aangedaan: gewone vrouwen kleedden zich samen om tot 'slet', inclusief in de woonkamer rondparaderen in weinig tot de verbeelding overlatende lingerie en overdreven make-up. Niet voor hun eigen plezier, maar omdat ze naar eigen zeggen ertoe gedwongen werden door de maatschappij, en ze op die manier de macht over hun eigen seksualiteit wilden teruggrijpen - de motivatie erachter was op zijn zachtst gezegd troebel. Eén van de vrouwen barstte uiteindelijk in tranen uit bij het zien van de 18+-versie van zichzelf in de spiegel. Bevrijde vrouwen vs. de maatschappij: 1-0. Daar had de samenleving niet van terug.

'Sletvrees?' begon met de stelling dat er een verschil in beeldvorming bestaat qua seksuele moraal bij mannen en vrouwen, en deed er vervolgens anderhalf uur over om dat steeds opnieuw in de verf te zetten. Wie hoopte op een antwoord wáárom dat nu precies zo was, kwam tot de vaststelling dat het vraagteken in 'Sletvrees?' vooral retorisch bedoeld was.


Quote

'Sexy is niet hetzelfde als seksueel' - Phil Bosmans leeft voort boven de Moerdijk.


Tweet



Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234