null Beeld

TV-review: Smaak

Dwarskijker bekijkt voor u het tv-seizoen, zo hoeft u dat niet meer te doen. Of misschien wél? Deze keer voor u besproken: Smaak op Eén.

Kan er nog altijd een tv-programma van culinaire strekking bij? Of toch een programma met een keukenluchtje? In het geheel niet. Alsjeblieft, zeg! Genade! Vandaar dat we ons nu in 'Smaak' mogen verheugen, een soort zoektocht naar kwaliteit die de moeite van het opeten waard is. Als ik het goed begrepen heb.

Het is wijd en zijd bekend dat de actrice Marleen Merckx zich graag smakkend, volgens de schandaalpers welhaast knorrend van verrukking, aan een kippetje tegoed doet, liefst geplukt, of toch zo goed áls. In 'Smaak', dat één BV per uitzending verwerkt, wilde ze eindelijk eens weten wat nu het smakelijkste kippenvlees in onze dampkring was.

Op een teken van de regisseur welde die vraag spontaan in haar op, waarna Bruno Wyndaele en Michiel Hendryckx dat spontaan voor haar gingen uitvogelen. Cimbaalslag, graag. Tenzij u, de cimbalist met dienst, de kip op de keper beschouwd een gemankeerde vogel mocht vinden, of een mensensoort die ervan droomt in d’r geplukte kont in de Showbizzkalender te prijken, en de ondergang van de belspellen nog elke dag bejammert.

Weldra bevond Bruno Wyndaele, een achtenswaardig heerschap, zich op de markt van Jette. Hij probeerde de indruk te wekken dat hij daar vaker boodschappen deed, maar volgens mij heeft hij daarvoor, als puntje bij paaltje komt, personeel met een Schots geruite sleurkar tot zijn beschikking.

Dienstencheques wellicht, maar dat gaat niemand wat aan. Hij spande zich in om een ietwat volksere toon dan gewoonlijk aan te slaan toen hij spontaan, en geheel volgens afspraak, in gesprek raakte met een montere exploitant van wel vier kip-aan-het-spitkramen, die ons geduldig zijn businessplan ontvouwde, inzicht bood in zijn zakelijke geschiedenis, en ons ook zijn hunker naar nog meer kip-aan-het-spitkramen niet onthield.

Zijn dochter zat ook al in het vak. Bruno mocht een stukje kippenworst proeven, en nog iets anders dat vast wel een naam heeft, ook al zit het niet meer aan een kip vast, en is het er slechts een vage herinnering aan. Met een korstje eromheen.

'Geen druipend vet, maar vleesnat,' zei de marktkramer ook nog, met een glimlach waaruit bleek dat het niet verplicht was hem te geloven. Wyndaele probeerde de kruiding te achterhalen maar de kip-aan-het-spitkoning was niet gek. Straks begon die Wyndaele zelf ook met een kip-aan-het-spitkraam, en met zijn bekendheid van de televisie... Cimbaalslag.

Nu, Wyndaele wilde helemaal geen gebraden kip kopen op de markt, want weldra bevond hij zich bij een ambachtelijke poelier, zo’n type dat nog ingewanden verwijdert terwijl u er kokhalzend bij staat, als een verpleegster die haar beroepskeuze betreurt. Die man laakte de in plastic verpakte martelaren van de bio-industrie, en stuurde Bruno met een Mechelse koekoek wandelen, naar zijn zeggen een hoofdvogel, mits goed bereid.

Michiel Hendryckx zat ondertussen ook niet stil. Hij won advies in bij een sterrenchef die hem de poulet de Bresse liet proeven, en het duurde niet lang meer of hij bevond zich in een sfeertje van 'Vlaanderen vakantieland' in het altijd heerlijke Frankrijk in de streek van Bresse tussen de gelijknamige edelkippen, die in verhouding tot de het meeste pluimvee een luxeleven mogen leiden vóór ze geslacht worden, en aldus ook in een luxeproduct veranderen, met een appellation d’origine contrôlée toe.

Toevallig was er een schoonheidswedstrijd voor Bressekippen: ingeregen in een soort hesje dat het vet naar de juiste plaats moest stulpen, lagen ze in lange rijen naast elkaar. Geen mens die het verschil kon zien, behalve de kenners, die daar wellicht nog trots op zijn ook, en er hun kleinkinderen over vertellen.

De kippenkweker bij wie Michiel zijn heil had gezocht, won een mooie prijs. Mijn kunstgevoel – of hoe noem je dat moment van zwakte? – werd aangesproken door rennende Bressekippen in grasland. Levend zijn ze mooier, en lekkerder, dan dood. Dat klinkt vast erg menselijk in niet-necrofiele kringen.

Kennelijk zat 'Smaak' tegen die tijd al om stof verlegen, want we kregen vervolgens antwoorden op de vraag 'Wie of wat kunnen we nog met kippen associëren?' te zien. Als vanzelf kwam Michiel bij beeldend kunstenaar Koen Vanmechelen terecht, die kunst maakt met zijn levende have: daartoe kruist hij talloze kippenrassen om tot de ultieme 'Cosmopolitan Chicken' te komen, een metafoor voor de uiteindelijke mens. Of toch in ieder geval een metafoor. Cimbaalslag. Ik had hem liever in 'Goudvis' gezien, want zijn werk heeft niets met kippenbouten op een bord te maken.

Tussendoor mocht Axel Daeseleire, acteur en lid van het corps diplomatique van de stad Antwerpen, kippen hypnotiseren – een truc die ik als uitgetreden boerenjongen al sinds mijn prilste jeugd ken. Op een dag waren wij, plattelandsjochies, daar voorgoed klaar mee, omstreeks ons twaalfde. Weten jullie nog, gebroeders Desmet, mijn dierbare speelkameraden van weleer?

Het valt te vrezen dat Daeseleire met die kippen op tournee zal gaan langs de culturele centra, iets wat in de gebroeders Desmet en mij helaas niet is opgekomen. Ook wel bij gebrek aan culturele centra toentertijd, en aan ondernemingszin.

Tot slot bereidde chef Bart Thoelen zowel een Mechelse koekoek als een Bressekip, en proefondervindelijk moesten de dramatis personae van dit programma door middel van een blinde test uitmaken welke voormalige eierbarende kakelaarster de smaakpapillen het welgevalligst was. Subjectiever kan niet, zodat de Mechelse koekoek, die bien de chez nous is, won.

Hij smaakte naar verluidt het meest naar kip, wat een ongelofelijke meevaller is als je dan toch je zinnen op kip hebt gezet, en niet op bijvoorbeeld de rugvin van dolfijn. Er ging geen wereld voor me open en weer dicht.

Laat ik zeggen dat 'Smaak' niet bepaald een gouden formule is, naar de eerste aflevering te oordelen. Mocht dit programma dagtelevisie zijn, rond vijf uur uitgezonden op een landerige namiddag, als ik voor de zoveelste keer geen zin heb om voort te lezen in 'Argumentatie en formele structuur' van Willem R. de Jong en me dan maar lammelings tot de televisie wend, dan zou ik er niet eens van piepen. Nog één paukenslag misschien, dit keer zonder aanwijsbare reden.

undefined

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234