TV-review: The Voice van Vlaanderen

Dwarskijker bekijkt voor u het tv-seizoen, zo hoeft u dat niet meer te doen. Of misschien wél? Deze keer voor u besproken: The Voice van Vlaanderen op vtm.

Jasper Steverlinck zei dat een tint in de stem van Tanguy hem aan Nick Drake deed denken. Tanguy had, omrankt door de belcanto van Kenny, ‘Miss Sarajevo’ gezongen, een kunststukje van Passengers, dat is te zeggen: U2, aangedikt met Luciano Pavarotti en gestroomlijnd door Brian Eno.

Het dateert uit 1995. ’t Was aangenaam om aan Nick Drake herinnerd te worden, zeker in omstandigheden waarin ik dat allerminst verwachtte. Nick Drake, een Engelsman, was toen ik gulzig aan het echte leven begon een melancholische, buitengewoon gevoelige en dan ook gekwelde singer-songwriter.

Achtendertig jaar geleden heeft hij het hoofd te ruste gelegd. Op die nacht in 1974 was hij naar verluidt niet tegen een overdosis antidepressiva opgewassen. Na ‘The Voice van Vlaanderen’ heb ik nog eens naar zijn plaat ‘Pink Moon’ geluisterd, zijn zwanenzang: broze prevelementen, ongetwijfeld op mensenschuwheid buitgemaakt. En ook wel: getoonzet bladergeruis bij nacht, en geritsel van engelenvleugels.

Gebruik potdorie ook eens uw verbeelding. Nog steeds beïnvloedde dat delicate geluid in een zucht mijn stemming. Ik ben een twintiger van toen, en daar ben ik nog trots op ook. Marihuana!

‘Nick Drake is dood,’ zei Jasper Steverlinck te onzer informatie, ‘lang geleden al.’ ‘O, hij is dóód,’ riep Natalia, ‘dáárom ken ik ‘m niet!’ Ze bracht er een brede glimlach bij voort, alsof ze in een zee van flitslicht fotografen zag samenhopen. ‘O hij is dóód: dáárom ken ik hem niet!’: zou dat een variant op de oerdomme excuus ‘Hij is van voor mijn tijd’ kunnen zijn?

’t Klonk jolig, té vergenoegd, en ze kreeg er dan ook de lachers mee op de hand. Waar zij op hoge hakken treedt, barst er immers een soortement dorpskermis los, of anders iets dat door de plaatselijke Lion’s Club georganiseerd lijkt. Ja, ze is er me eentje, en misschien is het alles welbeschouwd maar goed ook dat ze Nick Drake niet kent. En vice versa.

Doordat ik onverhoeds aan Nick Drake moest denken, zag ik de deelnemers aan ‘The Voice van Vlaanderen’ ineens heel anders: laat ik zeggen dat ze me nogal onverschillig lieten, al moet ik toegeven dat er in de badkamers en douchecellen van dit land op een behoorlijk niveau wordt gezongen. Moeten al die verdienstelijke amateurs nu per se beroeps worden om gelukkig te zijn?

De verbazend opgetogen An Lemmens, van wie je maar nooit weet of ze wel echt blij is, moest in een soort boksring voor aankondigster spelen, want het was tijd voor de onvertaalbare battles die het Nederlands alweer met een gedrochtelijk werkwoord hebben opgezadeld: battlen. De coaches moeten in hun team twee kandidaten aanduiden die zich vervolgens in een duet met elkaar maten.

En daarna duidden de coaches altezamen een winnaar en dus ook een verliezer aan, die, om zelfmoord te voorkomen, in een wolk van complimenten en loftuitingen de laan werd uitgestuurd. Alsof hij of zij nu al een groot gemis was in de showbizz.

’t Was snel zonneklaar dat ‘The Voice...’ niet louter om de kwaliteit van de zangstem draaide – die smoes was maar een lokkertje en dat lokkertje maar een smoes: in het oordeel van de coaches tekende zich een patroon af waaruit bleek dat de meest verhandelbare kandidaat het haalde: zingende huisvrouwen die naar de middelbare leeftijd zweemden moesten zich geen illusies maken.

Showbusiness as usual. En Kenny, de tenor, moest het afleggen tegen Tanguy, want er is in de lichte muziek meer vraag naar Tanguys – interessante stem, gunstig uiterlijk - dan naar tenoren die net niet goed genoeg zijn om voor echte opera in aanmerking te komen.

Bovendien is echte opera niet commercieel. Jammer dat de blind auditions – een verrekt onvertaalbaar begrip – achter de rug zijn. Daar kon ik nog argeloos naar kijken, maar nu zie ik alweer de keerzijde van de zoveelste talentenjacht. Tussen haakjes: wat dacht die Sonia Pelgrims wel? Dat haar momentum aangebroken was? Op haar vierenvijftigste?

Met een kleffe cover van een kleffe cover: ‘Help’ van de onsterfelijke Beatles in slomo, en dus in het verkeerde tempo, en ook nog eens ronduit drakerig gezongen door Tina Turner, de patroonheilige van de Lion’s Club? En dáár dan nog eens Sonja Pelgrims overheen! Nu ik me toch pro forma aan het opwinden ben: weg met battlen! En gaat nu allen heen in vrede, liefst zover mogelijk.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234