Tv-review: 'Vossenstreken' op VTM

Merkwaardige tweesprong waartussen 'Vossenstreken' zich manoeuvreerde: een politieserie waarbij ook geláchen moest worden. Moeilijker dan het lijkt, en dan niet alleen omdat er dezer dagen sowieso maar weinig mondhoeken te beroeren vallen bij 's lands politiemacht.

In de eerste aflevering 'Vossenstreken' viel er qua verhaallijn alvast bitter weinig te gieren: een onopgeloste moord op een student uit de jaren 80 kwam in het vizier van commissaris Sara Roose, een personage dat graag voldeed aan het handboekje voor het schrijven van een vrouwelijke hoofdrol in een politieserie - lees: een harde tante met ongeluk in de liefde, en met onder de hemdsknopen iets wat na verloop van enkele afleveringen vast wel op een peperkoeken hart zal gaan lijken.

Roose had een promotie aan haar neus zien voorbijgaan, en moest het daarom stellen met een troostprijs: een inderhaast in het leven geroepen taskforce, samengesteld uit uitgebluste has beens die nu samen onopgeloste zaken aan een tweede opinie zouden onderwerpen. Een opzet die op het eerste gezicht veel weg had van de Britse politieserie 'New Tricks'. Meer zelfs: op het tweede gezicht bleek het hele verhaal achter 'Vossenstreken' er losjes op gebaseerd te zijn. Wie zijn inspiratie liever dichter bij huis gaat zoeken, kon dan weer trekken herkennen van 'Code 37', maar dan zonder de seks en met jicht in de poten.

't Is moeilijk lachen met dode studenten, en dus moest de humor duidelijk uit de hoek komen van drie op leeftijd verkerende flikken. Stuk voor stuk karakters op maat van een televisieserie: een weduwnaar die aan het keuvelen slaat met de grafsteen van z'n vrouw, een gescheiden playboy die veel weg had van Vic De Wachter, en een hopeloze neuroot. 'Daar zit vlees aan', keelden we iets te optimistisch, waarop 'Vossenstreken' ons snel weer een toontje lager deed zingen en vlotjes voorbijging aan enige karakterstudie. Nu is het niet ondenkbaar dat het verhaal achter de bende mettertijd nog uit de doeken gedaan wordt, maar dat veranderde al bij al weinig aan het feit dat we de hele eerste aflevering opgescheept zaten met personages die opgetrokken leken uit het betere bordkarton en qua diepgang een bord soep als voornaamste inspiratie genomen hadden. Vooral dan De Wachters playboy op jaren liep erg vaak zo jammerlijk tweedimensionaal te wezen dat hij riskeerde onzichtbaar te worden telkens als hij het waagde in profiel voor de camera te gaan staan.

Zonde. En niet het minst voor Barbara Sarafian, die - als ze de kans krijgt - over de kunst beschikt om één te worden met haar personage. Legio voorbeelden, maar vooral haar schoonzus-met-rouwrandjes uit 'Clan' blijft ons op dat vlak bij. Alleen leek het er in deze eerste aflevering al op dat de rol van Sara Roose, net als die van haar medespelers, een maatje te klein zat: Sarafian leek zich te schikken naar haar personage. Een geval van eersteafleveringblues, zou je kunnen zeggen - dat willen we nog wel hopen, maar we twijfelen eraan.

Deze 'Vossenstreken' ging voorbij zonder dat het verhaal aan de ribben bleef kleven, en zonder dat we het ook maar één keer hoorbaar op een lachen hadden gezet. Of nee, toch één keer gegrijnsd: toen Roose bezoek kreeg van een stelletje agenten van de staatsveiligheid (Louis Talpes vertolking van de arm der wet in 'Mega Mindy' is overtuigender dan zijn poging in 'Vossenstreken'), die haar op de rooster kwamen leggen over haar onderzoek, dat natuurlijk conform de regels voor een politieserie te veel stof deed opwaaien in hogere politieregionen. Op de achtergrond was een televisie te zien, met daarop de schuurpapieren contouren van Guy Van Sande in 'Zone Stad' - vóór hij onverwacht en op controversiële wijze aan zijn einde kwam door een scenario dat hem niet genegen was.

Toen een klein schandaal in soapland, nu terloops in beeld op de achtergrond. In de waan dat toeval niet bestaat: zou er toch een tikkeltje zelfspot zitten in 'Vossenstreken'?


Quote

'Amerrrrikaanse krrrruisrrrraketten' - De nieuwsuitzending die het team zat te bekijken dateerde uit 1984, werd ons verteld, maar dat weerhield Birgit Van Mol er niet van om toch een kenschetsende voice-over te leveren.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234